ทันทีที่เฉินอี้เอ่ยวาจานี้ เถ้าแก่คนแคระก็ชะงักไป
หนึ่งครั้งสองร้อยตำลึง
หากคืนให้เป็นสิบเท่า ก็เท่ากับสองพันตำลึง
วันนี้เขาเพิ่งหาเงินได้เพียงร้อยกว่าตำลึง
หากเจ้าหนูนี่แก้ได้จริง พอแพ้ขึ้นมา มิเท่ากับต้องเสียทรัพย์สินทั้งหมดหรอกหรือ?
อีกทั้งเจ้าหนูนี่ยังมั่นใจถึงเพียงนี้...
สองร้อยตำลึงแม้จะไม่น้อย แต่หากแพ้ไปก็ไม่คุ้มเอาเสียเลย
ไม่จำเป็นต้องเสี่ยง
เถ้าแก่คนแคระคล้ายถูกเฉินอี้ข่มขวัญ คิดทบทวนอยู่หลายตลบ จึงไม่กล้ารับคำ
ถึงร่างกายจะเป็นคนแคระ แต่สมองหาได้แคระตามไม่
องค์หญิงผิงหยางมองเฉินอี้อย่างขุ่นเคือง
เจ้าคนเหลวไหลนี่ช่างวางท่าจริง! ต่อให้คิดข่มขวัญอีกฝ่าย ก็ควรรู้จักประมาณตนบ้างสิ!
เปิดปากก็เรียกสองร้อยตำลึง หากอีกฝ่ายรับคำขึ้นมา เขาก็ต้องเสียเงินสองร้อยตำลึงในคราเดียว
หากข่มขู่อีกฝ่ายจนหนีไป เงินหนึ่งร้อยตำลึงที่เสียไปก็ยิ่งไม่มีทางได้คืน
นางไม่น่าเชื่อเจ้าคนเจ้าสำราญนี่เลย!
จ้าวพั่วหนูที่ลงจากรถม้าส่ายหน้าเช่นกัน เดิมทีคิดว่าซื่อจื่อเปลี่ยนแปลงไปแล้ว ที่แท้ก็ยังเป็นคุณชายเสเพลคนเดิม ไม่ได้มีสมองขึ้นสักนิด
ทว่าเฉินอี้กลับมีสีหน้าผ่อนคลาย ราวกับทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขา
เห็นเถ้าแก่คนแคระลังเลไม่ตัดสินใจ เฉินอี้จึงกล่าวต่อว่า “เป็นอะไรไป เถ้าแก่ มีเงินให้หาแล้วยังไม่เอาอีกหรือ?”
คนแคระกลอกตา ก่อนยิ้มกล่าวว่า “คุณชายผู้นี้ กิจการของข้าเป็นเพียงร้านเล็ก ๆ ท่านคืนของให้ข้า เรื่องนี้ก็ถือว่าแล้วกันไป ต่างคนต่างหากินอย่างสงบสุขเถิด”
องค์หญิงผิงหยางได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจอย่างจนใจ
เห็นหรือไม่ รู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายต้องถูกข่มจนหนีไป
เจ้าคนเหลวไหลนี่ช่างโง่เสียจริง
แต่เฉินอี้กลับยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “เช่นนี้เป็นอย่างไร ภายในเวลาหนึ่งถ้วยชา ข้าจะแก้สิ่งนี้ให้ได้ หากแก้ไม่ได้ ข้าก็จ่ายให้ท่านสองร้อยตำลึง”