“ถังหู่อยู่ไหน?” เฉินชิงสวี่ถามด้วยน้ำเสียงที่ยังอ่อนแรงอยู่เล็กน้อย
“กลับไปแล้ว ยังไงการทดสอบของซูอวี่ถงก็ยังไม่เสร็จ” จางหลานอวี้ถามต่อ “ชิงจื่อ นายชนะซูอวี่ถงได้ยังไง?”
“เธอประมาทไป” เฉินชิงสวี่ตอบอย่างจริงจัง “ฉันเคยอ่านตำราวิถีกระบี่โบราณของเกาะซากุระมาบ้าง ก่อนหน้านี้ก็เคยฝึก พอวันนี้เอามาใช้ เธอเลยตั้งตัวไม่ทัน”
“เยี่ยมไปเลย!” จางหลานอวี้เชื่อสนิทใจ “นายก็มีฝีมือไม่เบานี่ ในที่สุดก็ทำให้ซูอวี่ถงคนนั้นได้ลิ้มรสความพ่ายแพ้เสียที สะใจจริง ๆ!”
เมื่อเห็นท่าทีรังเกียจความชั่วของจางหลานอวี้ เฉินชิงสวี่ก็ไอเบา ๆ ก่อนกล่าวเสียงแผ่ว “นายไม่ต้องอคติกับซูอวี่ถงขนาดนั้นก็ได้ ที่เธอเลือกฉันเป็นคู่ต่อสู้ เพราะรู้ว่าฉันใช้วิถีกระบี่โบราณของเกาะซากุระเป็น จึงอยากเรียนรู้จากการต่อสู้จริงเท่านั้น”
ในใจเฉินชิงสวี่ ซูอวี่ถงไม่ใช่คนที่ควรถูกเกลียดเลย เธอแค่มีมุมมองต่อโลกบิดเบี้ยวไปบ้าง คิดว่าตัวเองไร้เทียมทานและทำได้ทุกอย่างเท่านั้น
แต่ตอนที่เธอพุ่งออกไปไล่ล่าสังหารผู้รับใช้ระดับราชัน เพื่อทวงหนี้เลือดให้ชีวิตนับร้อยที่ถูกเข่นฆ่า ไม่ใช่แค่เฉินชิงสวี่เท่านั้นที่ร่ำไห้ให้เธอ ผู้คนอีกมากมายก็หลั่งน้ำตาเช่นกัน
หากสามารถส่งอิทธิพลต่อคนเช่นนี้ ให้เธอลดความหยิ่งผยองและรู้จักยับยั้งชั่งใจได้ เธอย่อมเป็นยอดฝีมือที่สามารถปกป้องประตูเมืองของประเทศได้แน่นอน
ที่เฉินชิงสวี่เลือกทุ่มสุดกำลัง ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง นั่นคือเขารู้จักซูอวี่ถงไม่น้อย ต่อให้ชนะเธอก็แทบไม่มีผลเสียอะไร
แม้เรื่องนี้จะแพร่สะพัดออกไปแล้วสร้างความตื่นตะลึง แต่ลองถามดูสิ นอกจากจางหลานอวี้แล้วจะมีสักกี่คนเชื่อ? ต่อให้ถังหู่ออกมายืนยัน คนส่วนใหญ่ก็คงยังสงสัยอยู่ดี
หากไม่ชนะซูอวี่ถง เฉินชิงสวี่ก็ต้องเอาชนะทั้งเฝิงอี้โจวและสวี่จ้าน เขาไม่รู้เลยว่าทั้งสองคนมีภูมิหลังอย่างไร และไม่อยากข้องเกี่ยวกับพวกเขามากเกินไป