จางหลานอวี้พุ่งเข้าไปหาเฉินชิงสวี่อย่างรวดเร็ว คว้าไหล่เขาแล้วเขย่าอย่างแรง
“ชิงจื่อ! ชนะได้สวยฉิบหายเลยว่ะ!!”
“ฉันเห็นมาตั้งแต่เด็กแล้วว่าแกต้องไปได้สวย!”
เฉินชิงสวี่ถูกเขย่าจนเวียนหัว รีบจับมืออีกฝ่ายออก
เฉินชิงสวี่เองก็ดีใจมาก แต่ไม่ใช่เพราะเขาผ่านการคัดเลือกอัศวินและได้เป็นอัศวินเต็มตัว
เขาอดใจรอไม่ไหวที่จะถามถังหู่ “รางวัลสำหรับคนที่ผ่านรอบแรกที่ตกลงกันไว้ล่ะ? จะเลือกได้เมื่อไรครับ?”
เฉินชิงสวี่กะพริบตาปริบ ๆ ในดวงตาราวกับมีสัญลักษณ์เงินตราประทับอยู่ เผยความปรารถนาออกมาอย่างชัดเจน
ถังหู่ยิ้ม “ไม่ต้องรีบหรอก พรุ่งนี้บ่ายพวกเธอก็น่าจะถูกส่งกลับดาวสีน้ำเงินแล้ว ตอนเช้ามารวมตัวกันที่นี่ ฉันจะพาไปเอารางวัล”
เฉินชิงสวี่พยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะถามขึ้นอีกครั้ง “เอลินอร์กลับดาวสีน้ำเงินไปก่อนแล้ว แบบนี้เธอได้รับรางวัลไปแล้วหรือยังครับ?”
อย่าเลือกอุปกรณ์เล่นแร่แปรธาตุชิ้นที่ฉันหมายตาไว้ไปนะ เอลินอร์!
“ยัง” ถังหู่เกาหัว “แปลกเหมือนกัน เธอบอกว่าไม่เอารางวัล แล้วก็กลับไปเลย”
เฉินชิงสวี่ถอนหายใจโล่งอก
ลองคิดดูแล้วก็สมเหตุสมผล บิดาของเอลินอร์เป็นช่างจักรกลที่ติดสิบอันดับแรกของยุโรปตะวันตก อุปกรณ์เล่นแร่แปรธาตุคุณภาพหายากคงไม่มีประโยชน์อะไรกับเธอ
“ไป ๆ เก็บของกัน แล้วหาอะไรอร่อย ๆ กินด้วย!”
จางหลานอวี้ลากเฉินชิงสวี่วิ่งไป พริบตาเดียวก็หายลับไป
ก่อนจากไป เฉินชิงสวี่สบตากับซูอวี่ถงที่ยืนอยู่ตรงประตูอยู่หนึ่งวินาที
เธอไม่ได้สวมชุดต่อสู้ แต่เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าเรียบ ๆ กางเกงยีนส์หนึ่งตัวกับเสื้อไหมพรมสีขาวไร้ลวดลาย ผมเผ้ายุ่งเหยิง ดูเหมือนไม่ได้จัดแต่งให้ดี ดวงตาของเธอกลมโต แม้จะอยู่ห่างกันหนึ่งช่วงตัว เฉินชิงสวี่ก็ยังมองเห็นเส้นเลือดฝอยสีแดงจาง ๆ ในดวงตา คงนอนไม่พอ