ดาวสีน้ำเงิน มณฑลหลู่
ชายคนหนึ่งสวมชุดรบสีแดงสลับดำ นั่งสูบบุหรี่อยู่บนคันนา พลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือเป็นระยะ หรือไม่ก็มองลึกเข้าไปบนฟากฟ้าด้วยดวงตาหรี่ปรือ
เขาอายุราวสี่สิบปี ตัดผมสั้นเกรียน หนวดเคราขึ้นครึ้ม ดวงตาเป็นประกาย ใบหน้ามีเงาคมเข้ม ให้ความรู้สึกเหมือนนักเลงอันธพาล
ห่างไปด้านหน้าราว 100 เมตรมีลานลงจอดทรงกลมขนาดใหญ่ พื้นลานเต็มไปด้วยเครื่องหมายของอีวิก เป็นภาพมือคู่หนึ่งประคองเปลวไฟเอาไว้แน่น
ตอนนี้เป็นเวลาบ่าย มีลมพัดผ่านคันนาเป็นครั้งคราว ชายคนนั้นพ่นควันเป็นวง ก่อนจะสลายไปในสายลม หากบนท้องฟ้าไม่มีแสงออโรราสีชาด วันนี้คงเป็นวันสบาย ๆ ที่เนิบช้าอย่างแท้จริง
“แม่งเอ๊ย มาสายอีกแล้ว คนบนดวงจันทร์คำนวณเวลาให้แม่นกว่านี้ไม่ได้หรือไง” เขาบ่น
ครู่ต่อมา เขาก็บี้บุหรี่ที่สูบไม่หมดดับอย่างเบามือ แล้วเก็บกลับลงกล่องอย่างทะนุถนอม สายตายังคงจับจ้องท้องฟ้า
จุดดำจุดหนึ่งปรากฏขึ้นบนฟ้า ตอนแรกเล็กจิ๋ว ก่อนจะค่อย ๆ ขยายใหญ่และเห็นชัดขึ้น
ความเร็วของยานกลับสู่ชั้นบรรยากาศลดลงอย่างรวดเร็ว หากไม่ได้หุ้มด้วยโลหะพิเศษที่ทนทานเป็นพิเศษ เกรงว่าคงถูกเผาเป็นเถ้าถ่านตั้งแต่เข้าเขตชั้นบรรยากาศแล้ว แต่ถึงยานกลับสู่ชั้นบรรยากาศจะค่อย ๆ ลดระดับลง ก็ยังทำให้เกิดคลื่นลมร้อนแผ่กระจายออกมา
ชายคนนั้นลุกจากคันนา เดินไปยังจุดที่กำหนดไว้แล้วรับลมร้อน จากประสบการณ์ของเขา หากขยับเข้าไปอีกนิด ผิวหนังก็คงโดนลวก
สำหรับเขาแล้ว เรื่องแค่นี้ไม่เป็นไร แต่ถ้าเป็นคนธรรมดา ยืนอยู่ตรงตำแหน่งนี้คงทนไม่ไหว ผิวหนังแทบจะต้องถูกลวกอย่างแน่นอน ทว่าเขากลับยังสงบนิ่ง ราวกับกำลังรับลมอุ่นสบาย
ยานดับเครื่องและลงจอด ส่งเสียงดังไม่มากนัก ไฟแสดงสถานะตรงช่องเปิดทรงกลมเปลี่ยนเป็นสีเขียว ข้อความสว่างขึ้นว่า