ไม่นาน หมู่บ้านก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
หัวใจของโจวเสวียชิงเต้นเร็วขึ้นกะทันหัน เธอรู้สึกกระวนกระวายไปหมด
เฉินชวนแบกเธออยู่ เพราะต้องช่วยชีวิตเธอ สถานการณ์ฉุกเฉินก็ต้องทำตามความเหมาะสม แบกก็แบกไปแล้ว
แต่ตอนนี้พวกเขากำลังจะเข้าหมู่บ้าน
ยุคนี้ชาวชนบทหัวโบราณกันมาก
ชายหญิงแค่คุยกันมากกว่าปกติไม่กี่คำ ก็อาจถูกคนเอาไปนินทาได้แล้ว
ถ้าพวกปากมากในหมู่บ้าน หรือพวกป้า ๆ ที่ชอบเอาเรื่องคนอื่นไปพูดต่อ
เห็นเฉินชวนแบกหญิงสาวปัญญาชนที่ยังไม่ได้แต่งงานเดินเข้าหมู่บ้านอย่างเปิดเผยแบบนี้
ได้เป็นเรื่องใหญ่แน่
ไม่ถึงครึ่งวัน ข่าวลือเสีย ๆ หาย ๆ สารพัดต้องแพร่ไปทั่วหมู่บ้านชุนชานถุน
เรื่องนี้ไม่ดีต่อชื่อเสียงของเฉินชวน ส่วนตัวเธอเองก็จะเดือดร้อนไปด้วย
พอคิดถึงตรงนี้
แก้มขาวผ่องของโจวเสวียชิงก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที
เธอขยับตัวอย่างอึดอัดเล็กน้อย แล้วขยับริมฝีปากเข้าไปใกล้หูเฉินชวน พูดเสียงเบาราวกับยุงบิน
“เฉินชวน”
“ข้างหน้าก็จะเข้าหมู่บ้านแล้ว”
“นายวางฉันลงเถอะ ถ้ามีคนเห็นเข้า จะไม่ดีกับนาย”
น้ำเสียงของโจวเสวียชิงเจือความร้อนใจ และยังมีความเขินอายที่ปิดไม่มิดอยู่หลายส่วน
ลมหายใจอุ่น ๆ ของเธอรินรดใบหูเฉินชวน จนรู้สึกคันยุบยิบ
เฉินชวนสัมผัสได้ถึงไออุ่นข้างหู แต่ฝีเท้ากลับไม่ชะงักแม้แต่น้อย
เขารู้ดีว่าโจวเสวียชิงกำลังกังวลเรื่องอะไร
แต่ถึงอย่างนั้น