พอได้ยินเสียงตวาด
เฉินชวนก็หยุดเท้าที่กำลังขยับ แล้วค่อย ๆ เงยหน้ามองไปทางประตูรั้ว
เห็นเลขาพรรคประจำหมู่บ้านเฉินฟู่กุ้ยพาชายฉกรรจ์เจ็ดแปดคนหอบแฮก ๆ บุกเข้ามาจากนอกประตู
เฉินฟู่กุ้ยหน้าบึ้งตึง ก้าวฉับ ๆ นำหน้าทุกคนเข้ามา
ทันทีที่เข้าลานบ้าน สายตาของเขาก็จับจ้องไปยังพื้นหิมะ
พอมองเห็นภาพตรงหน้า
ดวงตาของเฉินฟู่กุ้ยก็เบิกกว้างจนแทบถลน
เขาเห็นลูกชายคนโปรด เฉินเอ้อร์เถียน นอนหมดสภาพอยู่บนพื้นหิมะ
ส่วนเท้าข้างหนึ่งของเฉินชวนกลับลอยค้างอยู่เหนือหว่างขาของเฉินเอ้อร์เถียนอย่างไม่ขยับ
ดูจากท่าแล้ว แค่เฉินชวนออกแรงอีกนิด ตระกูลเฉินของเขาก็คงสิ้นทายาทแน่
เฉินฟู่กุ้ยเดือดดาลจนตัวสั่น
เขายื่นมือชี้หน้าเฉินชวนแล้วด่ากราด
“เฉินชวน แกบ้าไปแล้วหรือไงวะ?”
“กลางวันแสก ๆ ยังกล้าทำร้ายคนต่อหน้าคนอื่นอีก!”
“รีบเอาเท้าสกปรก ๆ ของแกออกไปเดี๋ยวนี้!”
หลังเสียงตวาดของเฉินฟู่กุ้ยเงียบลง
เสียงฝีเท้าสับสนก็ดังมาจากนอกประตูอีกระลอก
ชาวบ้านหลายคนที่ได้ยินเสียงเอะอะก็พากันวิ่งเข้ามามุงดู
พริบตาเดียว ลานบ้านที่เคยว่างเปล่าก็แน่นขนัดไปด้วยผู้คน
ทุกคนมองภาพตรงหน้าแล้วสูดปากด้วยความตกใจ ไม่มีใครกล้าหายใจแรง
เฉินเอ้อร์เถียนที่นอนอยู่บนพื้นหิมะ
ก่อนหน้านี้สิ้นหวังสุดขีด คิดว่าวันนี้ตัวเองต้องกลายเป็นคนพิการแน่แล้ว