เฉินโก่ววั่งกับเฉินซื่อสี่แข็งทื่ออยู่กลางหิมะราวกับเสาไม้สองต้น
ทั้งคู่เบิกตากว้าง มองเฉินเอ้อร์เถียนที่ปกติทำตัวกร่างไปทั่วหมู่บ้าน ตอนนี้กุมท้องคุกเข่าครางหงิงอยู่บนพื้นราวกับหมาตาย
สองคนตกใจจนไม่กล้าหายใจแรงสักนิด กลัวว่าถ้าทำเสียงอะไรขึ้นมา เฉินชวนจะพาลระบายความโกรธใส่พวกเขา
เฉินชวนไม่แม้แต่จะปรายตามองพวกเขา
“ไสหัวไป!”
เสียงเย็นเยียบดังขึ้น
สำหรับสองลูกสมุน เสียงนั้นราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ
เฉินโก่ววั่งกับเฉินซื่อสี่สะดุ้งเฮือก
ทั้งคู่ไม่ทันคิดอะไร หันหลังแล้ววิ่งสุดฝีเท้าลงเขาทันที
แต่...
เพิ่งวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ ๆ เฉินซื่อสี่ก็ชะงักกึก ราวกับถูกสาปให้หยุดอยู่กับที่
เขาหันกลับไปมองเฉินเอ้อร์เถียนที่ยังคุกเข่าอยู่ในหลุมหิมะและอาเจียนเป็นฟอง
เฉินซื่อสี่รู้ดีอยู่แก่ใจ
ถ้าทิ้งลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้านไว้กลางป่ารกบนเขาแบบนี้ แล้วเกิดหนาวตายหรือถูกสัตว์ป่าคาบไป
พอกลับถึงหมู่บ้าน เลขาธิการเฉินต้องถลกหนังพวกเขาสองคนแน่
“พี่วั่ง ไม่ได้นะ พี่เอ้อร์เถียนยังอยู่ตรงนี้!”
“เออจริงด้วย”
เฉินโก่ววั่งได้ยินแล้วก็เพิ่งนึกขึ้นได้ แผ่นหลังเย็นวาบขึ้นมาทันที
ทั้งสองกัดฟัน จำใจต้องหันกลับมาอีกครั้ง
พวกเขาอ้อมเฉินชวนไปอย่างระมัดระวัง แล้วค่อย ๆ ย่องไปถึงขอบหลุมหิมะ ก่อนจะช่วยกันประคองแขนข้างละข้างของเฉินเอ้อร์เถียน
ทั้งสองออกแรงสุดชีวิต ดึงเฉินเอ้อร์เถียนขึ้นมาจากกองหิมะ