เฉินชวนถีบประตูห้องเปิด ก่อนจะแบกโจวเสวียชิงเดินเข้าไป
ภายในห้องเย็นยะเยือก
แม้จะเก็บกวาดสะอาดดี แต่เพราะไม่ได้ก่อไฟมาครึ่งค่อนวัน อุณหภูมิจึงแทบไม่ต่างจากข้างนอก
เฉินชวนเร่งฝีเท้าเดินไปข้างหน้า
เขามาถึงข้างเตียงเตาในห้องด้านใน เอียงตัวเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ วางโจวเสวียชิงลงบนเสื่อ
“เฮ้อ”
โจวเสวียชิงกลับมายืนบนพื้นอีกครั้ง ในใจพลันผ่อนลมหายใจยาวเหยียด
แต่ทว่า
ยังไม่ทันได้หายใจโล่ง เธอก็ยิ่งทำตัวไม่ถูกกว่าเดิม
ที่นี่เป็นบ้านของเฉินชวน เป็นห้องของชายโสดคนหนึ่ง
โจวเสวียชิงนั่งอยู่ริมเตียงเตาที่เย็นอยู่เล็กน้อย
มือเล็กขาวนุ่มทั้งสองข้างบิดประสานกันแน่น จนเหงื่อซึมเต็มฝ่ามือ
จะวางก็ไม่ใช่ จะยกไว้ก็ไม่เชิง
ไม่รู้เลยว่าควรเอามือไปวางตรงไหนถึงจะดี
เธอค่อย ๆ เงยหน้า ใช้หางตาแอบมองเฉินชวน
ในห้องมีเพียงพวกเขาสองคน
บรรยากาศเงียบเกินไป จนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหายใจของกันและกันอย่างชัดเจน
โจวเสวียชิงรู้สึกว่าพวงแก้มร้อนผ่าว
หัวใจของเธอราวกับมีเก้งโง่ที่ตกใจอยู่เป็นฝูง กระโดดตึกตักไม่หยุด
“นี่ฉัน...ถูกเขาพากลับบ้านแล้วเหรอ”
โจวเสวียชิงกัดริมฝีปาก ในหัวปั่นป่วนไปหมด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ส่วนเฉินชวน
เขาไม่ได้สังเกตเห็นความคิดซับซ้อนในใจของโจวเสวียชิงเลย
เขาหันหลังกลับ
เดินไปยังเตาไฟในห้องด้านนอก แล้วโยนเก้งตัวใหญ่ที่ถืออยู่ลงบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ
เสียงดังปัง!
เก้งหนักหลายสิบชั่งกระแทกพื้นดินเหลือง ส่งเสียงทึบหนัก
เฉินชวนปัดเกล็ดหิมะออกจากมือ แล้วหันไปมองโจวเสวียชิงที่นั่งอยู่บนเตียงเตา