วันนี้เฉินชวนทำให้ทุกคนคาดไม่ถึงอย่างสิ้นเชิง
ไม่มีใครคิดเลยว่า
คนซื่อ ๆ ที่ปกติมักก้มหน้าเดินในหมู่บ้าน แม้แต่พูดเสียงดังยังไม่กล้า
วันนี้กลับเหมือนกลายเป็นคนละคน
ไม่เพียงลงมืออย่างโหดเหี้ยม แต่ยังใจกล้าจนไม่รู้จักกลัวอะไร
ถึงกับหักขาลูกชายแท้ ๆ ของเลขาพรรคประจำหมู่บ้านเฉินฟู่กุ้ยต่อหน้าเจ้าตัว
นี่มันเหมือนเจาะฟ้าจนเป็นรูโหว่ชัด ๆ
เฉินฟู่กุ้ยเองก็ตกตะลึงจนยืนนิ่งไปพักใหญ่ กว่าจะได้สติกลับมา
เขาอาศัยแรงพยุงจากคนข้าง ๆ ถึงพอจะยืนได้มั่นคง
สายตาจับจ้องเฉินเอ้อร์เถียนที่นอนอยู่บนพื้น เลือดซึมเป็นวงกว้างตรงเป้ากางเกง และหมดสติไปเพราะความเจ็บปวด
หัวใจของเฉินฟู่กุ้ยเจ็บปวดราวกับเลือดกำลังหยด
เขาไม่อยากเชื่อเลยว่า
ตัวเองเป็นถึงเลขาพรรคประจำหมู่บ้าน ยังออกหน้าห้ามด้วยตัวเองแล้วแท้ ๆ
เฉินชวน ไอ้คนไร้ทายาทนี่กลับไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย ลงมือจนเรื่องบานปลายต่อหน้าต่อตาเขา
เฉินฟู่กุ้ยโกรธจนตัวสั่นระริก
เขาเงยหน้าพรวด ดวงตาแดงก่ำจ้องเฉินชวนเขม็ง
แทบอยากกัดเนื้อเฉินชวนออกมาสักชิ้น
“ดี ดีมากนะเฉินชวน”
“แกกล้าทำร้ายคนกลางที่สาธารณะ จนเขาบาดเจ็บสาหัสเลยเหรอ”
“เชื่อไหมว่าฉันจะไปเรียกหน่วยบังคับใช้กฎหมายจากตัวเมืองมาเดี๋ยวนี้ แล้วจับแกไปกินลูกปืนซะ!”
เฉินฟู่กุ้ยขบกรามแน่น ข่มขู่ด้วยท่าทางดุดัน
พอได้ยินคำว่าหน่วยบังคับใช้กฎหมาย
ชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว กลัวจะโดนลูกหลง