พายุหิมะปี 1962 เมื่อเพื่อนบ้านสาวสวยมาขอเนื้อถึงบ้าน

ตอนที่ 19 กบฏต่อฟ้าแล้วหรือ? แกคิดว่าตัวเองเป็นฟ้าหรือไง?

6 นาที· 1.4K คำ

วันนี้เฉินชวนทำให้ทุกคนคาดไม่ถึงอย่างสิ้นเชิง

ไม่มีใครคิดเลยว่า

คนซื่อ ๆ ที่ปกติมักก้มหน้าเดินในหมู่บ้าน แม้แต่พูดเสียงดังยังไม่กล้า

วันนี้กลับเหมือนกลายเป็นคนละคน

ไม่เพียงลงมืออย่างโหดเหี้ยม แต่ยังใจกล้าจนไม่รู้จักกลัวอะไร

ถึงกับหักขาลูกชายแท้ ๆ ของเลขาพรรคประจำหมู่บ้านเฉินฟู่กุ้ยต่อหน้าเจ้าตัว

นี่มันเหมือนเจาะฟ้าจนเป็นรูโหว่ชัด ๆ

เฉินฟู่กุ้ยเองก็ตกตะลึงจนยืนนิ่งไปพักใหญ่ กว่าจะได้สติกลับมา

เขาอาศัยแรงพยุงจากคนข้าง ๆ ถึงพอจะยืนได้มั่นคง

สายตาจับจ้องเฉินเอ้อร์เถียนที่นอนอยู่บนพื้น เลือดซึมเป็นวงกว้างตรงเป้ากางเกง และหมดสติไปเพราะความเจ็บปวด

หัวใจของเฉินฟู่กุ้ยเจ็บปวดราวกับเลือดกำลังหยด

เขาไม่อยากเชื่อเลยว่า

ตัวเองเป็นถึงเลขาพรรคประจำหมู่บ้าน ยังออกหน้าห้ามด้วยตัวเองแล้วแท้ ๆ

เฉินชวน ไอ้คนไร้ทายาทนี่กลับไม่ไว้หน้าแม้แต่น้อย ลงมือจนเรื่องบานปลายต่อหน้าต่อตาเขา

เฉินฟู่กุ้ยโกรธจนตัวสั่นระริก

เขาเงยหน้าพรวด ดวงตาแดงก่ำจ้องเฉินชวนเขม็ง

แทบอยากกัดเนื้อเฉินชวนออกมาสักชิ้น

“ดี ดีมากนะเฉินชวน”

“แกกล้าทำร้ายคนกลางที่สาธารณะ จนเขาบาดเจ็บสาหัสเลยเหรอ”

“เชื่อไหมว่าฉันจะไปเรียกหน่วยบังคับใช้กฎหมายจากตัวเมืองมาเดี๋ยวนี้ แล้วจับแกไปกินลูกปืนซะ!”

เฉินฟู่กุ้ยขบกรามแน่น ข่มขู่ด้วยท่าทางดุดัน

พอได้ยินคำว่าหน่วยบังคับใช้กฎหมาย

ชาวบ้านที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว กลัวจะโดนลูกหลง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป