โจวเสวียชิงประคองชามใบใหญ่ด้วยสองมือ ก้มหน้าก้มตาจัดการเนื้อกวางโรในชามอย่างตั้งอกตั้งใจ
เนื้อตุ๋นได้ที่พอดีมาก
มีทั้งส่วนมันและส่วนเนื้อ นุ่มเปื่อยและซึมซับรสชาติเต็มที่
ตอนแรกโจวเสวียชิงยังวางท่ารักษามารยาทแบบปัญญาชนสาว กินทีละคำเล็ก ๆ
แต่แล้ว
เมื่อเนื้ออุ่น ๆ ชุ่มฉ่ำด้วยน้ำมันจากเนื้อไหลลงท้อง
กระเพาะที่ไม่ได้เห็นแม้แต่น้ำมันมาหลายเดือนก็เหมือนถูกปลุกขึ้นมาทันที
เธอไม่สนใจภาพลักษณ์อีกต่อไป
กินคำใหญ่ ๆ จนแก้มทั้งสองข้างป่องนิด ๆ ราวกับหนูแฮมสเตอร์ตัวน้อยที่หวงอาหาร
ไม่นานนัก
เนื้อกวางโรพูนชามใหญ่ก็ถูกเธอจัดการจนเกลี้ยง
แม้แต่น้ำซุปเนื้อเข้มข้นที่เหลืออยู่ก้นชามเพียงนิดเดียว
โจวเสวียชิงก็ไม่ยอมปล่อยให้เสียเปล่า
เธอยกชามใบใหญ่ขึ้น เงยหน้าแนบปากกับขอบชามแล้วซดอึกหนึ่ง
ดื่มน้ำซุปเนื้อรสเลิศคำสุดท้ายลงท้องจนหยดสุดท้ายไม่เหลือ
“เฮ้อ”
โจวเสวียชิงผ่อนลมหายใจอุ่น ๆ ออกมาเบา ๆ
หลังจากกินเนื้อล้วน ๆ ร้อน ๆ เข้าไปเต็มชาม
ความอิ่มที่ห่างหายไปนานทำให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก
ร่างกายที่เคยหนาวเย็นเพราะตากหิมะ ตอนนี้ก็อบอุ่นขึ้นทั่วทั้งตัว
เฉินชวนพิงกรอบประตูห้องด้านใน มองโจวเสวียชิงที่นั่งอยู่บนเตียงเตาอย่างเงียบ ๆ
มองท่าทางสบายอกสบายใจของเธอที่กินอิ่มดื่มเต็มที่
แววอ่อนโยนลึกล้ำฉายผ่านดวงตาของเฉินชวน
เขาส่ายหน้าเบา ๆ
แล้วพึมพำในใจ
“ยัยซื่อบื้อ ในที่สุดก็อุ่นขึ้นสักที”
“ชาตินี้ในเมื่อเธอเข้ามาอยู่บ้านตระกูลเฉินแล้ว ต่อไปไม่ว่าอะไร ฉันก็จะไม่ปล่อยให้เธอลำบากหรือหนาวเหน็บอีกแม้แต่นิดเดียว”