เสียงร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือดของเฉินเอ้อร์เถียนค่อย ๆ ห่างออกไปท่ามกลางลมและหิมะ พร้อมกับเฉินฟู่กุ้ยและพวกที่หนีไป
จนกระทั่งเสียงนั้นเงียบหายไปโดยสิ้นเชิง
ลมยังคงพัด หิมะยังคงตก
ลานบ้านว่างเปล่า เหลือเพียงรอยเลือดกองหนึ่งที่สะดุดตา
นั่นคือร่องรอยจากขาที่หักและส่วนล่างที่ถูกทำลายของเฉินเอ้อร์เถียน
ตอนนี้
ชาวบ้านที่ยืนอยู่หน้าประตูรั้วไม่มีใครรีบร้อนกลับ
ทุกคนต่างจ้องเฉินชวนที่ยืนอยู่ท่ามกลางหิมะเป็นตาเดียว
แววตาของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตกตะลึง ทั้งยังแฝงความหวาดกลัวที่ปิดไม่มิดอยู่หลายส่วน
ราวกับเพิ่งรู้จักผู้ชายตรงหน้าเป็นครั้งแรกในวันนี้
เฉินชวนยืนนิ่งอยู่กับที่
เขาเผชิญหน้ากับสายตาของชาวบ้าน สีหน้าสงบนิ่งดุจผิวน้ำ
เขารู้ดีอยู่แก่ใจ
เมื่อก่อนตัวเขาเป็นคนขี้ขลาดไร้ประโยชน์อย่างแท้จริงในหมู่บ้านชุนชานถุน
นิสัยอ่อนแอ ขี้กลัว ไม่กล้าหือกับใคร
ใครเดินผ่านก็เข้ามาเหยียบย่ำเขาได้ ใครเจอเรื่องขัดใจก็เอาเขาเป็นที่ระบายอารมณ์
แต่หลังจากวันนี้ ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
“เฉินชวนคนเดิมที่ใคร ๆ ก็รังแกได้ ตายไปแล้ว”
“ต่อจากนี้ละแวกสิบลี้คงไม่มีใครกล้ามาเหยียบหัวฉันตามใจชอบอีกแล้ว”
เขาต้องการผลลัพธ์แบบนี้แหละ
ในถิ่นทุรกันดารแบบนี้ การพูดเหตุผลไม่มีประโยชน์ มีแค่กำปั้นกับความเด็ดขาดเท่านั้นที่ทำให้คนอื่นเกรงกลัว
เฉินชวนค่อย ๆ หันกลับมา
สายตาเย็นเยียบราวคมดาบเริ่มกวาดผ่านฝูงชนอย่างช้า ๆ
สุดท้าย
สายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่ชายหนุ่มหลายคน
ปกติคนพวกนี้ชอบตามเฉินเอ้อร์เถียนไปไหนมาไหน ทั้งยังชอบลับหลังหัวเราะเยาะเฉินชวนว่าเป็นคนไร้ทายาท