พายุหิมะปี 1962 เมื่อเพื่อนบ้านสาวสวยมาขอเนื้อถึงบ้าน

ตอนที่ 17 หิมะถล่มปี 1962 เพื่อนบ้านสาวงามมาขอเนื้อถึงบ้าน

6 นาที· 1.3K คำ

ลมหนาวหวีดหวิว พัดพาเกล็ดหิมะโปรยปรายมาตบใส่ใบหน้าจนเจ็บแสบ

เฉินเอ้อร์เถียนนอนอยู่บนพื้นหิมะ

หลังได้ยินคำพูดเย็นยะเยือกของเฉินชวน และสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยจิตสังหารราวกับจับต้องได้

แผ่นหลังของเขาก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นฉับพลัน กระดูกสันหลังเย็นวาบ

วินาทีนั้น

ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่าเรื่องนี้ร้ายแรงแค่ไหน

เฉินชวนที่อยู่ตรงหน้าเอาจริงถึงขั้นคิดฆ่าเขา ไม่ได้พูดขู่เล่น ๆ แน่นอน

เฉินเอ้อร์เถียนลนลานขึ้นมาจริง ๆ

เขารีบคิดหาทางเอาตัวรอด

“ไม่ได้การ คนฉลาดไม่ยอมเสียเปรียบตรงหน้า”

“ไอ้หมอนี่บ้าไปแล้ว ฉันจะปะทะกับมันตรง ๆ ไม่ได้”

“ก้มหัวขอโทษไปก่อน ทำให้มันใจเย็นลงค่อยว่ากัน”

“รอดจากคราวนี้ไปได้เมื่อไร ฉันจะกลับไปให้พ่อพาคนมาจัดการมันทั้งบ้านให้ตายยกครัว”

คิดได้ดังนั้น

เฉินเอ้อร์เถียนก็ไม่สนใจความเจ็บปวดรุนแรงที่ท้อง ทั้งยังกลั้นอาการคลื่นไส้เอาไว้

เขารีบทำสีหน้าสำนึกผิดน่าสงสาร

พยายามฝืนยิ้มเอาใจด้วยการขยับมุมปาก

“พี่ชวน”

“ผมตาถั่วเองที่ไม่รู้จักคนเก่ง ผม...”

แต่

เขายังไม่ทันได้เอ่ยคำขอโทษให้จบ

ความอดทนของเฉินชวนก็หมดลงแล้ว

เขาไม่อยากฟังคำพูดไร้สาระจากไอ้เศษสวะนี่แม้แต่คำเดียว

เฉินชวนหรี่ตา ก้าวตรงไปข้างหน้าทันที

ยกเท้าขวาขึ้นอย่างแรง

แล้วกระทืบลงบนกระดูกหน้าแข้งขวาของเฉินเอ้อร์เถียนอย่างไร้ปรานี ด้วยแรงมหาศาลราวฟ้าผ่า

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป