ลมหนาวหวีดหวิว พัดพาเกล็ดหิมะโปรยปรายมาตบใส่ใบหน้าจนเจ็บแสบ
เฉินเอ้อร์เถียนนอนอยู่บนพื้นหิมะ
หลังได้ยินคำพูดเย็นยะเยือกของเฉินชวน และสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นที่เต็มไปด้วยจิตสังหารราวกับจับต้องได้
แผ่นหลังของเขาก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นฉับพลัน กระดูกสันหลังเย็นวาบ
วินาทีนั้น
ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่าเรื่องนี้ร้ายแรงแค่ไหน
เฉินชวนที่อยู่ตรงหน้าเอาจริงถึงขั้นคิดฆ่าเขา ไม่ได้พูดขู่เล่น ๆ แน่นอน
เฉินเอ้อร์เถียนลนลานขึ้นมาจริง ๆ
เขารีบคิดหาทางเอาตัวรอด
“ไม่ได้การ คนฉลาดไม่ยอมเสียเปรียบตรงหน้า”
“ไอ้หมอนี่บ้าไปแล้ว ฉันจะปะทะกับมันตรง ๆ ไม่ได้”
“ก้มหัวขอโทษไปก่อน ทำให้มันใจเย็นลงค่อยว่ากัน”
“รอดจากคราวนี้ไปได้เมื่อไร ฉันจะกลับไปให้พ่อพาคนมาจัดการมันทั้งบ้านให้ตายยกครัว”
คิดได้ดังนั้น
เฉินเอ้อร์เถียนก็ไม่สนใจความเจ็บปวดรุนแรงที่ท้อง ทั้งยังกลั้นอาการคลื่นไส้เอาไว้
เขารีบทำสีหน้าสำนึกผิดน่าสงสาร
พยายามฝืนยิ้มเอาใจด้วยการขยับมุมปาก
“พี่ชวน”
“ผมตาถั่วเองที่ไม่รู้จักคนเก่ง ผม...”
แต่
เขายังไม่ทันได้เอ่ยคำขอโทษให้จบ
ความอดทนของเฉินชวนก็หมดลงแล้ว
เขาไม่อยากฟังคำพูดไร้สาระจากไอ้เศษสวะนี่แม้แต่คำเดียว
เฉินชวนหรี่ตา ก้าวตรงไปข้างหน้าทันที
ยกเท้าขวาขึ้นอย่างแรง
แล้วกระทืบลงบนกระดูกหน้าแข้งขวาของเฉินเอ้อร์เถียนอย่างไร้ปรานี ด้วยแรงมหาศาลราวฟ้าผ่า