เพียงพริบตา บรรยากาศในบ้านก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
มุ่งหน้าไปในทิศทางที่ชวนให้จินตนาการเตลิดเปิดเปิง
เฉินชวนโอบเอวบางของโจวเสวียชิงไว้แน่น ก้มหน้าลง ลมหายใจอุ่น ๆ พ่นรดใบหน้าของเธอ
เห็นท่าทางของเฉินชวนแล้ว
โจวเสวียชิงจะไม่รู้ได้ยังไงว่าเขาคิดจะทำอะไร
ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้สาวเมืองที่ไม่เคยคบใครมาก่อนคนนี้ตั้งตัวไม่ติด
ใบหน้าแดงวาบขึ้นมาทันที
ราวกับแอปเปิลแดงที่สุกงอม แดงลามไปจนถึงต้นคอ
หัวใจของเธอเต้นเร็วขึ้นฉับพลัน ราวกับลูกกวางตื่นตกใจที่กำลังวิ่งชนไปมาอยู่ในอก
โจวเสวียชิงเขินจนรีบเบือนหน้า ไม่กล้ามองดวงตาร้อนแรงคู่นั้นของเฉินชวน
เธอยกมือเล็กทั้งสองข้างขึ้นยันแผงอกกว้างของเฉินชวน เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“นาย...”
“อย่าทำแบบนี้...”
เสียงปฏิเสธนั้นนุ่มนิ่ม ไม่มีน้ำหนักให้เกรงกลัวแม้แต่น้อย กลับฟังดูคล้ายกำลังปฏิเสธทั้งที่ใจยอมรับ
เมื่อเห็นท่าทางเขินอายชวนเอ็นดูของโจวเสวียชิง
ไฟในอกของเฉินชวนก็ยิ่งลุกโชน
เขาหัวเราะหึ ๆ
ไม่เพียงไม่ถอยห่าง กลับโน้มตัวเข้าไปใกล้ แล้วกระซิบข้างหูโจวเสวียชิง
เฉินชวนจงใจลดเสียงลง ลมหายใจอุ่น ๆ เป่ารดติ่งหูของเธอ
หูขาวเล็กของโจวเสวียชิงแดงก่ำขึ้นให้เห็นชัดในพริบตา แดงจนเหมือนเลือดจะหยดออกมา
ร่างทั้งร่างของเธอหดเกร็งโดยไม่รู้ตัว
เฉินชวนเห็นปฏิกิริยาน่ารักของเธอ ก็ขยับเข้าไปใกล้อีก น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้า