ฉินเหมยหลิงขยี้ตา ก่อนจะยืนยันว่าตัวเองไม่ได้ตาฝาด
เป็นเฉินชวนจริง ๆ เฉินชวนกำลังแบกผู้หญิงคนหนึ่งอยู่
“เขากล้าดียังไง”
“กล้าพาผู้หญิงคนอื่นกลับบ้าน แถมยังแบกมาแบบเปิดเผยขนาดนี้ได้ยังไง”
ฉินเหมยหลิงกัดฟันด่าเขาในใจอย่างเกรี้ยวกราด
ก่อนหน้านี้เฉินชวนทำกับเธอแบบนั้นก็ช่างเถอะ
แต่ตอนนี้
เขากลับพาผู้หญิงคนอื่นกลับบ้านต่อหน้าต่อตาเธออีก
สัญชาตญาณบอกเธอว่าความอึดอัดคับข้องใจผุดขึ้นมาเป็นระลอก เธอหงุดหงิดสุด ๆ
“ไอ้เฉินชวนบ้าเอ๊ย”
“เมื่อสองวันก่อนเพิ่งฉวยโอกาสเอาเปรียบฉันแท้ ๆ หันหลังปุ๊บก็ไปจีบผู้หญิงคนอื่นเลย”
“แกนี่เก่งขึ้นมากสินะ”
“รอดูเถอะ เดี๋ยวฉันจะจัดการแกยังไง ให้แกคุกเข่าขอร้องฉันให้ได้เลย”
ฉินเหมยหลิงคิดแผนในใจอย่างบ้าคลั่ง
ใบหน้าของเธอบิดเบี้ยวเพราะความหึงหวงและความโกรธ
ขณะเดียวกัน
เฉินชวนซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียงกำแพงกั้น ก้าวเท้าเข้ามาในลานบ้านของตัวเองพอดี
ด้วยประสาทสัมผัสที่เฉียบคมในตอนนี้
เสียงประตูรั้วบ้านข้าง ๆ เอี๊ยดอ๊าดตอนถูกเปิด ไม่มีทางรอดหูเขาไปได้
เขาไม่ต้องหันกลับไปมองด้วยซ้ำก็รู้ว่า คนที่ยืนจ้องเขาเขม็งอยู่หน้าประตูรั้วบ้านข้าง ๆ คือฉินเหมยหลิง
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เฉินชวนก็จงใจผ่อนฝีเท้าให้ช้าลง
“คุณโจว ถึงบ้านแล้วนะ”
“ข้างนอกลมแรง รีบเข้าไปหลบลมให้อุ่นก่อน เดี๋ยวเราก่อไฟตุ๋นเนื้อกินกัน”
เฉินชวนพูดอย่างเป็นธรรมชาติ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นและเอ็นดู
ราวกับกำลังดูแลภรรยาที่เพิ่งแต่งเข้าบ้าน
โจวเสวียชิงที่เกาะอยู่บนหลังเขา
ไม่รู้เลยว่าเฉินชวนกับฉินเหมยหลิงมีเรื่องอะไรเกี่ยวพันกัน และยิ่งไม่รู้ว่าเขาจงใจยั่วโมโหผู้หญิงร้ายกาจบ้านข้าง ๆ