เฉินชวนหยุดฝีเท้า
เขายืนนิ่งโดยให้โจวเสวียชิงเกาะอยู่บนหลัง ไม่รีบร้อนเข้าไปใกล้ เพียงเฝ้ามองความเคลื่อนไหวข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ
ไม่นานนัก
ร่างที่กำลังดิ้นอยู่บนหิมะก็เริ่มขยับน้อยลงเรื่อย ๆ แรงดิ้นรนเห็นได้ชัดว่าอ่อนลง
ผ่านไปอีกราวครึ่งนาที
ในที่สุดเจ้าตัวนี้ก็หยุดนิ่งสนิท นอนเหยียดยาวอยู่ในแอ่งหิมะ ไม่ขยับเขยื้อน
“เรียบร้อยแล้ว”
เฉินชวนพูดเสียงเบา
จากนั้นเขาจึงก้าวเดิน เหยียบหิมะนุ่ม ๆ แบกโจวเสวียชิงเข้าไปใกล้ทีละน้อย
เมื่อระยะห่างค่อย ๆ ลดลง
ภาพเบื้องหน้าก็ชัดเจนขึ้น
โจวเสวียชิงนอนเกาะอยู่บนแผ่นหลังอันกว้างของเฉินชวนอย่างว่าง่าย มือทั้งสองโอบคอเขาไว้
เธอชะโงกศีรษะออกมาด้วยความอยากรู้ มองไปข้างหน้าผ่านไหล่ของเฉินชวน
พอมองเห็นเจ้าตัวบนหิมะได้ชัดเจน
ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำของโจวเสวียชิงก็เบิกกว้างทันที เธอเผลออุทานออกมา
“ว้าย เก้งโง่นี่นา”
ตอนนี้
บนผืนหิมะที่ถูกกดจนราบ
มีสัตว์ป่าตัวใหญ่ตัวหนึ่งนอนนิ่งอยู่
ขนทั่วตัวเป็นสีน้ำตาลอมเหลือง บนหัวมีเขาสองข้างที่ยังโตไม่เต็มที่
มันคือเก้งโง่ที่พบเห็นได้ทั่วไปที่สุดในเทือกเขาต้าเซิงอันหลิ่ง
เก้งโง่ตัวนี้อ้วนท้วนแข็งแรง กะด้วยสายตาแล้วน่าจะหนักอย่างน้อยหลายสิบจิน
ขนบนตัวสะท้อนแสงหิมะเป็นประกายมันวาว
แต่ถึงอย่างนั้น