ตอนที่เฉินชวนแบกโจวเสวียชิงเดินฝ่าหิมะกลับมา เขาก็เริ่มรู้สึกตัวแล้ว
ผู้หญิงคนนี้ดูบอบบาง สวมเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบตัวหนา จึงยิ่งดูผอมบางเข้าไปใหญ่
แต่ความจริงแล้ว
รูปร่างภายใต้เสื้อตัวนั้นมีส่วนเว้าส่วนโค้งไม่น้อยเลย
และตอนนี้
ในวินาทีที่เฉินชวนโอบเอวเธอไว้แนบชิด ฝ่ามือสัมผัสผ่านเนื้อผ้า
ความรู้สึกนั้นก็พลันชัดเจนขึ้นหลายเท่า
หัวใจเขาร้อนวูบขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
“ฉินเหมยหลิงนังผู้หญิงสารเลว”
“วัน ๆ ทำตัวเหมือนคุณหนูจากในเมือง แต่เนื้อแท้เน่าเฟะไปหมด”
“ผู้หญิงอย่างเธอเทียบโจวเสวียชิงไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว”
“ชาติที่แล้วฉันคงโดนน้ำมันหมูบดบังตาจริง ๆ ถึงได้ตาบอดใจบอดไปชอบผู้หญิงแบบนั้น ถูกเธอปั่นหัวจนหมุนเป็นลูกข่าง”
“มีผู้หญิงดี ๆ อยู่ตรงหน้าแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้จักรักษาไว้”
“ชาตินี้ ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธออีกเด็ดขาด”
เฉินชวนสาบานกับตัวเองในใจ
มือที่โอบเอวโจวเสวียชิงก็กระชับแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ส่วนโจวเสวียชิงที่นั่งอยู่ริมเตียงเตาก็ถึงกับมึนงงไปหมดแล้ว
การกระทำกะทันหันและออกจะฉวยโอกาสของเฉินชวนทำให้เธอลนลาน
ตั้งแต่เกิดมา เธอเคยเจอเรื่องแบบนี้ที่ไหนกัน
จู่ ๆ ก็ถูกผู้ชายตัวโตโอบเข้ามาในอ้อมแขนอย่างไม่คิดปิดบัง
แก้มของโจวเสวียชิงแดงจัดจนแทบมีเลือดหยดออกมา
เธออยากผลักผู้ชายที่ดูรุกเร้าคนนี้ออกไป
แต่
เพิ่งยื่นมือทั้งสองไปแตะหน้าอกเฉินชวน
ยังไม่ทันออกแรง
เฉินชวนก็โน้มหน้าลงมาเสียก่อน