คนหลายคนในบ้านหลังนี้เวลานี้ถึงกับลืมความหนาวเย็นไปเสียสนิท
สายตาทุกคู่จับจ้องพื้นอย่างไม่กะพริบ
เฉินโก่ววั่งถูกเฉินชวนเตะไปเมื่อครู่ จนถึงตอนนี้ก็ยังหายใจไม่ทั่วท้อง
เหงื่อเย็นผุดเต็มใบหน้าเพราะความเจ็บปวด ไม่มีแม้แต่แรงจะลุกขึ้น
ส่วนเฉินซื่อสี่ที่เมื่อครู่ยังปากดีด่ากราด
ตอนนี้กระเด็นออกไปแล้ว นอนแน่นิ่งอยู่ในกองหิมะกลางลานบ้าน ไม่รู้เป็นตายร้ายดี
คาดว่าครึ่งใบหน้าคงโดนตบจนบวมปูดเหมือนหัวหมูไปแล้ว
วิธีลงมือที่รวดเร็วและรุนแรงราวสายฟ้านี้
ทำให้พวกสมุนที่เหลือขวัญหนีดีฝ่อกันหมด
แม้ในมือจะยังถือกระบองไม้กับพลั่วเหล็กอยู่
แต่มือกลับสั่นระริกจนแทบจับไว้ไม่อยู่
“เคร้ง”
ไม่รู้ว่าใครทำพลั่วเหล็กในมือหลุดร่วงลงพื้น
เสียงใสกังวานนั้น
ราวกับฟางเส้นสุดท้ายที่ทำให้อูฐหลังหัก พังทลายกำแพงในใจของคนกลุ่มนี้ลงอย่างสิ้นเชิง
“อ๊า!”
“ผม...”
“ผมไม่กล้าแล้ว อย่าตีผมเลย!”
เสียงของชายคนนั้นสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้ ทั้งตัวสั่นงันงกเหมือนนกกระทา
พอมีคนเริ่มก่อน
คนที่เหลือก็ไม่สนใจเรื่องพี่น้องร่วมสาบานอะไรนั่นอีกแล้ว
ในหัวพวกเขาตอนนี้มีเพียงความคิดเดียว
หนีเอาชีวิตรอด!
รีบไปให้พ้นจากตัวอันตรายคนนี้ พ้นจากบ้านที่อาจคร่าชีวิตได้ทุกเมื่อ!
“หนีเร็ว!”
หลายคนร้องโวยวายอย่างแตกตื่น
พวกเขาผลักกันไปมา ก่อนจะหันหลังวิ่งอย่างทุลักทุเล
ต่างแย่งกันพุ่งออกจากบ้านทางประตูใหญ่ที่เปิดอ้าอยู่
วิ่งเร็วยิ่งกว่ากระต่าย
เพียงพริบตาก็หนีออกไปนอกลานบ้าน ไม่กล้าหันกลับมามองแม้แต่นิดเดียว
เมื่อเห็นพวกพ้องหนีไปหมดแล้ว