เฉินชวนก้าวขึ้นไปข้างหน้า ยืนขวางโจวเสวียชิงไว้
“เฉินเอ้อร์เถียน พูดจาให้มันดี ๆ หน่อย”
“วันนี้ที่ฉันซ้อมแก แค่นี้ยังถือว่าเบาแล้ว”
สิ้นคำ บรรยากาศรอบข้างพลันนิ่งงันลงไปชั่วขณะ
เฉินเอ้อร์เถียนที่อยู่ไม่ไกลได้ยินดังนั้นก็ชะงักไปทันที
เขากุมเอวด้านหลังที่ยังปวดตุบ ๆ อยู่ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อขณะมองเฉินชวนที่ยืนอยู่ตรงข้าม
ไอ้หมอนี่บ้าไปแล้วหรือไง
ในความทรงจำของเฉินเอ้อร์เถียน เฉินชวนเป็นคนเงียบเหมือนใบ้ ต่อให้เอาไม้สามท่อนมาตี ก็ยังเค้นคำพูดสักคำไม่ออก
บ้านก็จนกรอบ ทั้งวันเอาแต่ทำงานหนักหาอาหารอยู่ในไร่นา
ที่สำคัญที่สุดคือ
คนทั้งหมู่บ้านรู้กันดีว่าเฉินชวนเป็นแค่หมารับใช้ข้างกายฉินเหมยหลิง เป็นไอ้ขี้แพ้ที่คอยตามเลียแข้งเลียขาเธอ
ปกติอยู่ในหมู่บ้าน ใครเห็นก็เข้าไปเตะเขาสักสองทีได้ทั้งนั้น เขาไม่กล้าแม้แต่จะเถียงเสียงดัง
วันนี้ตะวันขึ้นทางทิศตะวันตกหรือไง
เฉินเอ้อร์เถียนถลึงตา พลางแอบพึมพำในใจ
“ไอ้ขี้แพ้นี่กินยาผิดมาหรือไง?”
“ปกติเห็นฉันก็เดินอ้อม วันนี้กลับกล้าลงมือ แถมยังกล้าพูดกับฉันแบบนี้อีก”
“มันจะเอาใหญ่แล้วสินะ!”
ยิ่งคิด เฉินเอ้อร์เถียนก็ยิ่งรู้สึกกล้ำกลืนความโกรธนี้ไม่ลง
ในหมู่บ้านชุนชานถุน ที่ดินแค่ไม่กี่ไร่นี้ มีแต่เขาที่รังแกคนอื่นมาตลอด ตั้งแต่เมื่อไรกันที่คนอื่นจะมาขี่คอแล้วถ่ายใส่หัวเขาได้
ในช่วงสั้น ๆ ที่เฉินเอ้อร์เถียนกำลังยืนอึ้ง
เฉินชวนไม่ได้อยู่เฉยเลย
เขาไม่คิดจะเปิดโอกาสให้เฉินเอ้อร์เถียนได้พักหายใจหรือตั้งตัวแม้แต่น้อย
กับนักเลงเจ้าถิ่นที่วางอำนาจบาตรใหญ่ในหมู่บ้านแบบนี้ พูดเหตุผลด้วยไม่มีประโยชน์