คุณหนูยุคแปดศูนย์ถือมิติ พลิกเป็นขวัญใจคนทั้งเกาะ

ตอนที่ 5 คุณหนูคนสวยยุค 80 กุมมิติวิเศษ ครองใจคนทั้งเกาะ

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

บทที่ 5 อย่าไปถือสาเธอเลย

หยุนซูได้ยินดังนั้น แววตาก็เย็นชาลงทันที ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่พูดขึ้น

เธอเกิดบนเกาะ แต่เพราะพ่อแม่รักและตามใจ ตั้งแต่เล็กจนโตจึงไม่เคยลำบาก ทั้งยังไม่เคยตากแดดตากลม ผิวของเธอจึงขาวเนียนละเอียด ประกอบกับรูปร่างสูงโปร่ง ทำให้บุคลิกดูเย็นชาและห่างเหิน

เพียงถูกมองเช่นนี้ จ้าวซานซานก็อดรู้สึกใจคอไม่ดีไม่ได้

“ฉันเลี้ยงตัวเองได้ ไม่ต้องให้ใครมาเลี้ยงทั้งนั้น” หยุนซูพูดเสียงเย็น “อีกอย่าง พ่อของฉันเป็นวีรชนที่รัฐบาลประกาศว่าเสียสละเพื่อชาติ คุณควรขอโทษกับคำพูดเมื่อครู่นี้”

“ทำไมฉันต้อง—”

“ซานซาน!” ฮั่วหย่วนซานที่เงียบมาตลอดพลันเอ่ยขัดขึ้น

เขาขมวดคิ้วแน่น แต่หันมามองหยุนซูด้วยแววตาขอโทษ

“ซูซู ซานซานยังเด็ก ฉันขอโทษแทนเธอ อย่าไปถือสาเธอเลย”

หยุนซูครุ่นคิดอยู่ในใจ

ฮั่วหย่วนซานเป็นถึงประมุขตระกูลฮั่วในตอนนี้ ทั้งยังเป็นเจ้าของฟาร์มเพาะเลี้ยงรายใหญ่ การที่เขาขอโทษแทนจ้าวซานซานก็แสดงว่าเขาตั้งใจปกป้องเธอ

ถ้าไม่ใช่ลูกสาวตระกูลจ้าว แล้วจ้าวซานซานคนนี้เป็นใครกันแน่?

“ซูซู ที่คุณมาคงเพราะรู้เรื่องเหยียนหลี่แล้วสินะ อีกอย่างฉันก็รู้ว่าคุณมีคนที่ชอบอยู่แล้ว ฉันจะไม่บังคับให้คุณทำตามสัญญาหมั้นหมายเรื่องนี้ คุณวางใจได้”

หยุนซูยังคงครุ่นคิด ฮั่วหย่วนซานก็พูดขึ้นอีกครั้ง

เขารู้ดีว่าหยุนซูรังเกียจการแต่งงานครั้งนี้มากแค่ไหน ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าสัญญาหมั้นหมายไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากวันหนึ่งหยุนซูคิดได้ ไม่ว่าเมื่อไรตระกูลฮั่วก็จะจัดงานแต่งอย่างสมเกียรติและรับเธอเข้าบ้าน

แต่ตอนนี้ฮั่วเหยียนหลี่ยังไม่รู้ชะตากรรม หญิงสาวอายุยังน้อย ไม่อยากเป็นม่ายทั้งที่ยังสาวก็เป็นเรื่องเข้าใจได้

“คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อถอนหมั้น”

ฮั่วหย่วนซานเงยหน้าขึ้นทันควัน เมื่อเห็นแววตาหนักแน่นของหยุนซู ก็รู้ว่าเธอไม่ได้พูดโกหก

นอกจากจะดีใจแล้ว เขายังแปลกใจอยู่บ้าง

จากนั้นก็ได้ยินหยุนซูพูดว่า

“เมื่อก่อนฉันไม่รู้ความ เอาแต่ใจเกินไป แต่ตอนนี้ฉันคิดได้แล้ว บ้านคุณเคยช่วยชีวิตพ่อฉัน ก็เท่ากับช่วยชีวิตฉันด้วย ฉันเองก็เป็นหนี้บุญคุณพวกคุณอยู่ ตอนนี้เหยียนหลี่ป่วยหนัก ฉันจะยืนดูอยู่เฉย ๆ ได้ยังไงคะ?”

แววชื่นชมปรากฏในดวงตาฮั่วหย่วนซาน เขาพยักหน้าอย่างพอใจ “เด็กดี คิดได้แบบนี้ก็ดีแล้ว”

ทั้งสองพูดคุยกันอย่างราบรื่น แต่จ้าวซานซานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลับนั่งไม่ติด

“ไม่ได้!” เธอลุกพรวดขึ้นมา “หยุนซูจะอยู่ที่นี่ไม่ได้! คุณอาฮั่ว คุณรู้จักนิสัยเธอดีหรือคะ? รู้ไหมว่าเธอเป็นคนยังไง? ให้เธออยู่ที่นี่ง่าย ๆ แบบนี้ ถ้าเธอคิดไม่ซื่อแล้วก่อเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง?”

เธอถลึงตามองหยุนซูอย่างเคียดแค้น “อีกอย่าง เธอพูดง่ายดีนี่ ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้วคิดอะไรกับพี่เหยียนหลี่กันแน่!”

หยุนซูเข้าใจจ้าวซานซานแล้ว—

ไม่ว่าเริ่มต้นและวกวนพูดเรื่องอะไร สุดท้ายก็วกกลับมาจบที่ “พี่เหยียนหลี่” ทุกที

ที่แท้ก็เป็นผู้หญิงที่หลงรักฮั่วเหยียนหลี่นี่เอง

เมื่อเห็นจ้าวซานซานกำลังโมโหจนแทบคลั่ง ความคิดทุกอย่างฉายชัดบนใบหน้าอย่างคนโง่เขลา หยุนซูกลับเริ่มสนุกขึ้นมา

เดิมทีเธอมาที่นี่เพื่อทดลองดูว่าน้ำพุวิญญาณจะช่วยชีวิตฮั่วเหยียนหลี่ได้หรือไม่ ถ้าได้ก็ดี แต่ถ้าไม่ได้ก็ถือว่าได้ช่วยส่งเขาเป็นครั้งสุดท้าย

แต่ตอนนี้เธอเปลี่ยนใจ ไม่คิดจะพูดความจริงออกไปแล้ว

“ฉันจะคิดอะไรกับเหยียนหลี่ได้ล่ะ? ก็ต้องเป็นความรักระหว่างชายหญิงอยู่แล้ว” หยุนซูตอบอย่างตรงไปตรงมาและสงบนิ่ง “ฉันแค่คิดได้แล้วว่าเหยียนหลี่เป็นผู้ชายที่ดี เพราะฉะนั้นไม่ว่าเขาจะเป็นหรือตาย ชาตินี้ฉันก็จะเลือกเขาคนเดียว”

“ดี!”

จ้าวซานซานโมโหจนพูดไม่ออก ส่วนฮั่วหย่วนซานกลับดีใจจนตบโต๊ะลุกขึ้น เขารีบสั่งคนรับใช้ให้เตรียมห้องพักให้เธอ แล้วกำชับให้จัดอาหารมื้อดึกด้วย

หยุนซูได้รู้จากคนรับใช้ว่า เดิมทีจ้าวซานซานเป็นเพียงคนงานหญิงในฟาร์มเพาะเลี้ยง แต่เพราะความสามารถโดดเด่นจึงได้เลื่อนขึ้นไปเป็นผู้จัดการ และมีโอกาสได้ใกล้ชิดพ่อลูกตระกูลฮั่ว

อีกอย่าง ใคร ๆ ก็ดูออกว่าเธอมีใจให้ฮั่วเหยียนหลี่

“ไม่ใช่แค่นั้นนะคะ ช่วงที่คุณชายหมดสติ คนที่คอยดูแลก็เป็นเธอมาตลอด” ป้าคนที่ช่วยปูเตียงพูดจบก็เหลือบมองหยุนซูอย่างมีนัย ก่อนจะเดินออกไป

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยุนซูก็ยังคงสงบนิ่ง

เมื่อครู่ที่เธอบอกว่ามีความรักชายหญิงต่อฮั่วเหยียนหลี่ ก็แค่พูดโต้กลับคำยั่วยุของจ้าวซานซานเท่านั้น

แต่ถ้าฮั่วเหยียนหลี่ฟื้นขึ้นมาแล้วบอกว่าชอบจ้าวซานซาน เธอก็จะถอยออกมาทันที แต่ถ้าไม่ใช่ เธอก็ไม่มีวันยอมถอยเด็ดขาด—

ความมั่งคั่งรุ่งเรืองของตระกูลฮั่ว เธอจะยกให้คนอื่นไปง่าย ๆ ทำไม?

เมื่อดึกมากแล้ว และแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น หยุนซูจึงหยิบจี้มิติที่ซ่อนไว้ในคอเสื้อออกมา ก่อนจะเข้าไปในมิติ

ภายในมิติงดงามเหมือนเคย เงียบสงบราวกับแดนสุขาวดี

หยุนซูนำเครื่องประดับทองคำเงินและอัญมณี รวมถึงธนบัตรใบใหญ่ในกระเป๋าเดินทางไปเก็บไว้ในบ้านหลังเล็กก่อน จากนั้นก็ตักน้ำพุวิญญาณใส่ขวดเล็กจนเต็ม แล้วจึงออกมา

แต่หยุนซูกลับถือขวดน้ำพุวิญญาณตรงไปยังห้องของฮั่วเหยียนหลี่

ฮั่วเหยียนหลี่กำลังอยู่ในภาวะวิกฤต ยิ่งปล่อยเวลาให้ผ่านไปหนึ่งวัน อาการก็อาจยิ่งทรุดหนัก หยุนซูไม่กล้ารออีกต่อไป

อีกทั้งตอนนี้เธอยังไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องมิติน้ำพุวิญญาณ จึงทำได้เพียงอาศัยช่วงดึกสงัดแอบมาป้อนน้ำพุวิญญาณให้ฮั่วเหยียนหลี่

“เอี๊ยด—” ประตูเปิดออก

ภายในห้องอบอวลด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ผ้าม่านไม่ได้ปิดไว้ แสงจันทร์สาดเข้ามาเต็มห้อง หยุนซูเห็นชายคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง

แม้ทั้งสองจะอยู่ห่างกันพอสมควรในตอนนี้ เธอก็ยังมองเห็นใบหน้าด้านข้างที่สมบูรณ์แบบราวกับงานแกะสลักของชายหนุ่ม คมเข้มและได้รูป ดูหล่อเหลาอย่างองอาจ

“คุณมาที่นี่ทำไม?!”

เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากด้านหลังอย่างกะทันหัน เต็มไปด้วยความระแวงและคำเตือน

“ฉันอยากมาก็มา คุณอาฮั่วบอกแล้วว่าฉันจะทำอะไรก็ได้ในบ้านตระกูลฮั่ว ไม่จำเป็นต้องขออนุญาตคุณ และยิ่งไม่ต้องอธิบายให้คุณฟัง”

หยุนซูไม่คิดจะยอมตามใจจ้าวซานซานแม้แต่น้อย

จ้าวซานซานอึกอัก “เธอ! อย่าเอาคุณอาฮั่วมาข่มฉันนะ!”

“แต่คุณก็โดนข่มอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?” หยุนซูปรายตามองจ้าวซานซาน แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน

พูดให้ถึงที่สุดก็เป็นแค่ลูกจ้าง เจ้านายเอ็นดูหน่อยก็คิดว่าตัวเองเป็นนายหญิงของบ้านแล้วหรือ? ฝันไปเถอะ!

จ้าวซานซานไม่คิดว่าหยุนซูจะปากคมขนาดนี้ ทุกประโยคเหมือนมีคำพูดเหน็บแนมซ่อนอยู่ จนเธอแทบไม่มีช่องให้โต้กลับ

“ปกติตอนกลางคืนฉันเป็นคนดูแลพี่เหยียนหลี่ เธอไม่รู้วิธีดูแลคนป่วย ไว้กลางวันค่อยมาแล้วกัน”

“ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันดูแลคนป่วยไม่เป็น?” หยุนซูถาม “คุณกลับไปเถอะ”

“อีกอย่าง ฉันคิดว่าตระกูลฮั่วคงไม่ได้จ่ายค่าแรงส่วนที่เกินให้คุณหรอกนะ”

จ้าวซานซานอ้าปากเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออก

คำพูดของหยุนซูกำลังเหน็บแนมว่าเธอก้าวก่ายเกินหน้าที่ และอีกอย่าง... ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับตระกูลฮั่วก็ไม่ได้ดีถึงขั้นนั้น!

จ้าวซานซานอึดอัดใจมาก แต่เมื่อเห็นท่าทีที่ฮั่วหย่วนซานมีต่อหยุนซูในวันนี้ เธอก็ไม่กล้าปะทะกับหยุนซูตรง ๆ

สุดท้ายจ้าวซานซานก็แค่นเสียงขึ้นจมูก ก่อนหมุนตัวเดินออกไป

ยังไงเธอก็ไม่เชื่อว่าหยุนซูจะทนอยู่ได้เกินสามวัน!

หลังส่งตัวปัญหาอย่างจ้าวซานซานไปแล้ว หยุนซูก็ไม่กล้าเสียเวลาอีก รีบเดินเข้าไปในห้องและตรงไปที่ข้างเตียงของฮั่วเหยียนหลี่

ใบหน้าของชายหนุ่มเขียวคล้ำ ใต้ตาดำคล้ำอมม่วง ริมฝีปากก็ซีดขาวอย่างยิ่ง

เมื่อแสงจันทร์ส่องกระทบ ใบหน้าก็ยิ่งดูซีดเซียว

หยุนซูอดสูดลมหายใจเฮือกหนึ่งไม่ได้ เขาป่วยหนักขนาดไหนกันนะ ผู้ชายร่างสูงใหญ่แท้ ๆ กลับถูกทรมานจนดูเหมือนศพแห้ง ๆ

“ขออนุญาตนะคะ”

หยุนซูหยิบขวดน้ำพุวิญญาณออกมาจากอก แล้วเอ่ยขอโทษเบา ๆ ข้างหูฮั่วเหยียนหลี่

จากนั้นเธอก็ประคองคางของฮั่วเหยียนหลี่อย่างแผ่วเบา แง้มริมฝีปากเขาออกเล็กน้อย แล้วจ่อปากขวดเข้ากับริมฝีปากของเขา

น้ำพุวิญญาณรสหวานชื่นไหลเข้าสู่ปากชายหนุ่มอย่างช้า ๆ ผ่านช่องว่างระหว่างริมฝีปากและฟัน ก่อนจะไหลลงลำคอ

ไม่นาน น้ำพุวิญญาณในขวดก็หมดเกลี้ยง

แต่ฮั่วเหยียนหลี่ยังคงหลับตาสนิท

“แปลกจัง ทำไมถึงไม่ได้ผลล่ะ?”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป