บทที่ 5 อย่าไปถือสาเธอเลย
หยุนซูได้ยินดังนั้น แววตาก็เย็นชาลงทันที ก่อนจะหันไปมองหญิงสาวที่พูดขึ้น
เธอเกิดบนเกาะ แต่เพราะพ่อแม่รักและตามใจ ตั้งแต่เล็กจนโตจึงไม่เคยลำบาก ทั้งยังไม่เคยตากแดดตากลม ผิวของเธอจึงขาวเนียนละเอียด ประกอบกับรูปร่างสูงโปร่ง ทำให้บุคลิกดูเย็นชาและห่างเหิน
เพียงถูกมองเช่นนี้ จ้าวซานซานก็อดรู้สึกใจคอไม่ดีไม่ได้
“ฉันเลี้ยงตัวเองได้ ไม่ต้องให้ใครมาเลี้ยงทั้งนั้น” หยุนซูพูดเสียงเย็น “อีกอย่าง พ่อของฉันเป็นวีรชนที่รัฐบาลประกาศว่าเสียสละเพื่อชาติ คุณควรขอโทษกับคำพูดเมื่อครู่นี้”
“ทำไมฉันต้อง—”
“ซานซาน!” ฮั่วหย่วนซานที่เงียบมาตลอดพลันเอ่ยขัดขึ้น
เขาขมวดคิ้วแน่น แต่หันมามองหยุนซูด้วยแววตาขอโทษ
“ซูซู ซานซานยังเด็ก ฉันขอโทษแทนเธอ อย่าไปถือสาเธอเลย”
หยุนซูครุ่นคิดอยู่ในใจ
ฮั่วหย่วนซานเป็นถึงประมุขตระกูลฮั่วในตอนนี้ ทั้งยังเป็นเจ้าของฟาร์มเพาะเลี้ยงรายใหญ่ การที่เขาขอโทษแทนจ้าวซานซานก็แสดงว่าเขาตั้งใจปกป้องเธอ
ถ้าไม่ใช่ลูกสาวตระกูลจ้าว แล้วจ้าวซานซานคนนี้เป็นใครกันแน่?
“ซูซู ที่คุณมาคงเพราะรู้เรื่องเหยียนหลี่แล้วสินะ อีกอย่างฉันก็รู้ว่าคุณมีคนที่ชอบอยู่แล้ว ฉันจะไม่บังคับให้คุณทำตามสัญญาหมั้นหมายเรื่องนี้ คุณวางใจได้”
หยุนซูยังคงครุ่นคิด ฮั่วหย่วนซานก็พูดขึ้นอีกครั้ง
เขารู้ดีว่าหยุนซูรังเกียจการแต่งงานครั้งนี้มากแค่ไหน ก่อนหน้านี้เขาคิดว่าสัญญาหมั้นหมายไม่ใช่เรื่องล้อเล่น หากวันหนึ่งหยุนซูคิดได้ ไม่ว่าเมื่อไรตระกูลฮั่วก็จะจัดงานแต่งอย่างสมเกียรติและรับเธอเข้าบ้าน
แต่ตอนนี้ฮั่วเหยียนหลี่ยังไม่รู้ชะตากรรม หญิงสาวอายุยังน้อย ไม่อยากเป็นม่ายทั้งที่ยังสาวก็เป็นเรื่องเข้าใจได้
“คุณเข้าใจผิดแล้วค่ะ ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อถอนหมั้น”
ฮั่วหย่วนซานเงยหน้าขึ้นทันควัน เมื่อเห็นแววตาหนักแน่นของหยุนซู ก็รู้ว่าเธอไม่ได้พูดโกหก
นอกจากจะดีใจแล้ว เขายังแปลกใจอยู่บ้าง
จากนั้นก็ได้ยินหยุนซูพูดว่า
“เมื่อก่อนฉันไม่รู้ความ เอาแต่ใจเกินไป แต่ตอนนี้ฉันคิดได้แล้ว บ้านคุณเคยช่วยชีวิตพ่อฉัน ก็เท่ากับช่วยชีวิตฉันด้วย ฉันเองก็เป็นหนี้บุญคุณพวกคุณอยู่ ตอนนี้เหยียนหลี่ป่วยหนัก ฉันจะยืนดูอยู่เฉย ๆ ได้ยังไงคะ?”
แววชื่นชมปรากฏในดวงตาฮั่วหย่วนซาน เขาพยักหน้าอย่างพอใจ “เด็กดี คิดได้แบบนี้ก็ดีแล้ว”
ทั้งสองพูดคุยกันอย่างราบรื่น แต่จ้าวซานซานที่นั่งอยู่ข้าง ๆ กลับนั่งไม่ติด
“ไม่ได้!” เธอลุกพรวดขึ้นมา “หยุนซูจะอยู่ที่นี่ไม่ได้! คุณอาฮั่ว คุณรู้จักนิสัยเธอดีหรือคะ? รู้ไหมว่าเธอเป็นคนยังไง? ให้เธออยู่ที่นี่ง่าย ๆ แบบนี้ ถ้าเธอคิดไม่ซื่อแล้วก่อเรื่องขึ้นมาจะทำยังไง?”
เธอถลึงตามองหยุนซูอย่างเคียดแค้น “อีกอย่าง เธอพูดง่ายดีนี่ ใครจะรู้ว่าแท้จริงแล้วคิดอะไรกับพี่เหยียนหลี่กันแน่!”
หยุนซูเข้าใจจ้าวซานซานแล้ว—
ไม่ว่าเริ่มต้นและวกวนพูดเรื่องอะไร สุดท้ายก็วกกลับมาจบที่ “พี่เหยียนหลี่” ทุกที
ที่แท้ก็เป็นผู้หญิงที่หลงรักฮั่วเหยียนหลี่นี่เอง
เมื่อเห็นจ้าวซานซานกำลังโมโหจนแทบคลั่ง ความคิดทุกอย่างฉายชัดบนใบหน้าอย่างคนโง่เขลา หยุนซูกลับเริ่มสนุกขึ้นมา
เดิมทีเธอมาที่นี่เพื่อทดลองดูว่าน้ำพุวิญญาณจะช่วยชีวิตฮั่วเหยียนหลี่ได้หรือไม่ ถ้าได้ก็ดี แต่ถ้าไม่ได้ก็ถือว่าได้ช่วยส่งเขาเป็นครั้งสุดท้าย
แต่ตอนนี้เธอเปลี่ยนใจ ไม่คิดจะพูดความจริงออกไปแล้ว
“ฉันจะคิดอะไรกับเหยียนหลี่ได้ล่ะ? ก็ต้องเป็นความรักระหว่างชายหญิงอยู่แล้ว” หยุนซูตอบอย่างตรงไปตรงมาและสงบนิ่ง “ฉันแค่คิดได้แล้วว่าเหยียนหลี่เป็นผู้ชายที่ดี เพราะฉะนั้นไม่ว่าเขาจะเป็นหรือตาย ชาตินี้ฉันก็จะเลือกเขาคนเดียว”
“ดี!”
จ้าวซานซานโมโหจนพูดไม่ออก ส่วนฮั่วหย่วนซานกลับดีใจจนตบโต๊ะลุกขึ้น เขารีบสั่งคนรับใช้ให้เตรียมห้องพักให้เธอ แล้วกำชับให้จัดอาหารมื้อดึกด้วย
หยุนซูได้รู้จากคนรับใช้ว่า เดิมทีจ้าวซานซานเป็นเพียงคนงานหญิงในฟาร์มเพาะเลี้ยง แต่เพราะความสามารถโดดเด่นจึงได้เลื่อนขึ้นไปเป็นผู้จัดการ และมีโอกาสได้ใกล้ชิดพ่อลูกตระกูลฮั่ว
อีกอย่าง ใคร ๆ ก็ดูออกว่าเธอมีใจให้ฮั่วเหยียนหลี่
“ไม่ใช่แค่นั้นนะคะ ช่วงที่คุณชายหมดสติ คนที่คอยดูแลก็เป็นเธอมาตลอด” ป้าคนที่ช่วยปูเตียงพูดจบก็เหลือบมองหยุนซูอย่างมีนัย ก่อนจะเดินออกไป
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หยุนซูก็ยังคงสงบนิ่ง
เมื่อครู่ที่เธอบอกว่ามีความรักชายหญิงต่อฮั่วเหยียนหลี่ ก็แค่พูดโต้กลับคำยั่วยุของจ้าวซานซานเท่านั้น
แต่ถ้าฮั่วเหยียนหลี่ฟื้นขึ้นมาแล้วบอกว่าชอบจ้าวซานซาน เธอก็จะถอยออกมาทันที แต่ถ้าไม่ใช่ เธอก็ไม่มีวันยอมถอยเด็ดขาด—
ความมั่งคั่งรุ่งเรืองของตระกูลฮั่ว เธอจะยกให้คนอื่นไปง่าย ๆ ทำไม?
เมื่อดึกมากแล้ว และแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้น หยุนซูจึงหยิบจี้มิติที่ซ่อนไว้ในคอเสื้อออกมา ก่อนจะเข้าไปในมิติ
ภายในมิติงดงามเหมือนเคย เงียบสงบราวกับแดนสุขาวดี
หยุนซูนำเครื่องประดับทองคำเงินและอัญมณี รวมถึงธนบัตรใบใหญ่ในกระเป๋าเดินทางไปเก็บไว้ในบ้านหลังเล็กก่อน จากนั้นก็ตักน้ำพุวิญญาณใส่ขวดเล็กจนเต็ม แล้วจึงออกมา
แต่หยุนซูกลับถือขวดน้ำพุวิญญาณตรงไปยังห้องของฮั่วเหยียนหลี่
ฮั่วเหยียนหลี่กำลังอยู่ในภาวะวิกฤต ยิ่งปล่อยเวลาให้ผ่านไปหนึ่งวัน อาการก็อาจยิ่งทรุดหนัก หยุนซูไม่กล้ารออีกต่อไป
อีกทั้งตอนนี้เธอยังไม่อยากให้คนอื่นรู้เรื่องมิติน้ำพุวิญญาณ จึงทำได้เพียงอาศัยช่วงดึกสงัดแอบมาป้อนน้ำพุวิญญาณให้ฮั่วเหยียนหลี่
“เอี๊ยด—” ประตูเปิดออก
ภายในห้องอบอวลด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจาง ๆ ผ้าม่านไม่ได้ปิดไว้ แสงจันทร์สาดเข้ามาเต็มห้อง หยุนซูเห็นชายคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียง
แม้ทั้งสองจะอยู่ห่างกันพอสมควรในตอนนี้ เธอก็ยังมองเห็นใบหน้าด้านข้างที่สมบูรณ์แบบราวกับงานแกะสลักของชายหนุ่ม คมเข้มและได้รูป ดูหล่อเหลาอย่างองอาจ
“คุณมาที่นี่ทำไม?!”
เสียงผู้หญิงดังขึ้นจากด้านหลังอย่างกะทันหัน เต็มไปด้วยความระแวงและคำเตือน
“ฉันอยากมาก็มา คุณอาฮั่วบอกแล้วว่าฉันจะทำอะไรก็ได้ในบ้านตระกูลฮั่ว ไม่จำเป็นต้องขออนุญาตคุณ และยิ่งไม่ต้องอธิบายให้คุณฟัง”
หยุนซูไม่คิดจะยอมตามใจจ้าวซานซานแม้แต่น้อย
จ้าวซานซานอึกอัก “เธอ! อย่าเอาคุณอาฮั่วมาข่มฉันนะ!”
“แต่คุณก็โดนข่มอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?” หยุนซูปรายตามองจ้าวซานซาน แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน
พูดให้ถึงที่สุดก็เป็นแค่ลูกจ้าง เจ้านายเอ็นดูหน่อยก็คิดว่าตัวเองเป็นนายหญิงของบ้านแล้วหรือ? ฝันไปเถอะ!
จ้าวซานซานไม่คิดว่าหยุนซูจะปากคมขนาดนี้ ทุกประโยคเหมือนมีคำพูดเหน็บแนมซ่อนอยู่ จนเธอแทบไม่มีช่องให้โต้กลับ
“ปกติตอนกลางคืนฉันเป็นคนดูแลพี่เหยียนหลี่ เธอไม่รู้วิธีดูแลคนป่วย ไว้กลางวันค่อยมาแล้วกัน”
“ทำไมคุณถึงคิดว่าฉันดูแลคนป่วยไม่เป็น?” หยุนซูถาม “คุณกลับไปเถอะ”
“อีกอย่าง ฉันคิดว่าตระกูลฮั่วคงไม่ได้จ่ายค่าแรงส่วนที่เกินให้คุณหรอกนะ”
จ้าวซานซานอ้าปากเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็พูดอะไรไม่ออก
คำพูดของหยุนซูกำลังเหน็บแนมว่าเธอก้าวก่ายเกินหน้าที่ และอีกอย่าง... ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับตระกูลฮั่วก็ไม่ได้ดีถึงขั้นนั้น!
จ้าวซานซานอึดอัดใจมาก แต่เมื่อเห็นท่าทีที่ฮั่วหย่วนซานมีต่อหยุนซูในวันนี้ เธอก็ไม่กล้าปะทะกับหยุนซูตรง ๆ
สุดท้ายจ้าวซานซานก็แค่นเสียงขึ้นจมูก ก่อนหมุนตัวเดินออกไป
ยังไงเธอก็ไม่เชื่อว่าหยุนซูจะทนอยู่ได้เกินสามวัน!
หลังส่งตัวปัญหาอย่างจ้าวซานซานไปแล้ว หยุนซูก็ไม่กล้าเสียเวลาอีก รีบเดินเข้าไปในห้องและตรงไปที่ข้างเตียงของฮั่วเหยียนหลี่
ใบหน้าของชายหนุ่มเขียวคล้ำ ใต้ตาดำคล้ำอมม่วง ริมฝีปากก็ซีดขาวอย่างยิ่ง
เมื่อแสงจันทร์ส่องกระทบ ใบหน้าก็ยิ่งดูซีดเซียว
หยุนซูอดสูดลมหายใจเฮือกหนึ่งไม่ได้ เขาป่วยหนักขนาดไหนกันนะ ผู้ชายร่างสูงใหญ่แท้ ๆ กลับถูกทรมานจนดูเหมือนศพแห้ง ๆ
“ขออนุญาตนะคะ”
หยุนซูหยิบขวดน้ำพุวิญญาณออกมาจากอก แล้วเอ่ยขอโทษเบา ๆ ข้างหูฮั่วเหยียนหลี่
จากนั้นเธอก็ประคองคางของฮั่วเหยียนหลี่อย่างแผ่วเบา แง้มริมฝีปากเขาออกเล็กน้อย แล้วจ่อปากขวดเข้ากับริมฝีปากของเขา
น้ำพุวิญญาณรสหวานชื่นไหลเข้าสู่ปากชายหนุ่มอย่างช้า ๆ ผ่านช่องว่างระหว่างริมฝีปากและฟัน ก่อนจะไหลลงลำคอ
ไม่นาน น้ำพุวิญญาณในขวดก็หมดเกลี้ยง
แต่ฮั่วเหยียนหลี่ยังคงหลับตาสนิท
“แปลกจัง ทำไมถึงไม่ได้ผลล่ะ?”