(นักอ่านที่ชอบเรื่องนี้กดติดตามเข้าชั้นหนังสือก็พอ ไม่ต้องส่งของขวัญ! แค่สนับสนุนด้วยใจก็ขอบคุณมากแล้ว!)
【ปี 2078 — ชานเมืองไนต์ซิตี·แดนรกร้าง】
เสียงเตือนภัยทางอากาศแหลมบาดหูดังฉีกผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน
รถลอยฟ้าติดอาวุธของคังเถาหลายลำบินโฉบผ่านเหนือซากปรักหักพัง ลำแสงจากไฟค้นหากวาดส่องพื้นดินไขว้กันไปมา ขณะที่อาวุธติดตั้งบนยานพ่นเปลวไฟออกมาไม่หยุด
【เป้าหมายยังเคลื่อนไหวอยู่!】
【ขาดการติดต่อกับหน่วยสกัดกั้นที่สาม!】
【เตือนภัย! เป้าหมายกำลังฝ่าแนวกั้น!】
เสียงคำสั่งกับเสียงกรีดร้องสารพัดปะปนกันอยู่ในช่องสื่อสาร
ยานพาหนะที่กำลังลุกไหม้กองระเกะระกะอยู่บนถนน แผ่นเกราะแตกกระจายเกลื่อนรอบด้าน อากาศอบอวลด้วยกลิ่นควันดินปืนฉุนแสบจมูกและกลิ่นไหม้เกรียม
และศูนย์กลางของเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ กลับเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง
ทาเลีย
ลูกสาวของคิริลล์ หยาง
เด็กที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจนับไม่ถ้วนเพื่อช่วยให้หายจากความเจ็บป่วย
แต่ตอนนี้ เธอกลับกลายเป็นเป้าหมายที่กองกำลังติดอาวุธของคังเถาต้องกำจัด
ส่วนหยางเองก็กำลังถูกทับอยู่ใต้รถลอยฟ้าที่บิดเบี้ยวคันหนึ่ง
คานเหล็กครึ่งท่อนแทงทะลุช่องท้องของเขา เลือดปนกับน้ำมันเครื่องไหลเอื่อยไปตามรอยแตกของตัวรถ
【เตือนภัย: เลือดออกภายในอย่างรุนแรง!】
【อวัยวะหลายส่วนล้มเหลว!】
【การเชื่อมต่อระบบประสาทขาดหาย!】
【เวลารอดชีวิตโดยประมาณ: ไม่ถึง 60 วินาที】
ขอบเขตการมองเห็นมีสัญญาณเตือนสีแดงจากระบบช่วยเหลือทางการแพทย์กะพริบต่อเนื่อง
หยางลองขยับมือขวา นิ้วมือกระตุกเล็กน้อย… ได้แค่นั้น
“...หึ”
เขากระตุกมุมปาก ทำให้บาดแผลที่หน้าอกเจ็บแปลบขึ้นมาอีกระลอก
สภาพน่าสมเพชชะมัด
ผู้บริหารระดับสูงของคังเถาแท้ ๆ สุดท้ายกลับต้องมาตายในปฏิบัติการติดอาวุธของบริษัทตัวเอง
ถ้าถามว่าชีวิตนี้มีอะไรให้ภูมิใจบ้าง หยางคงลิสต์ออกมาได้ไม่น้อย
เขาไม่ได้เกิดมาในตระกูลมีชื่อเสียง แต่ก็ไต่เต้าขึ้นสู่ระดับผู้บริหารของคังเถาได้ทีละขั้นด้วยความสามารถของตัวเอง
งานที่ดูดี รายได้งาม อพาร์ตเมนต์หรูหรา แถมยังมีสถานะทางสังคมที่ชาวไนต์ซิตีส่วนใหญ่ได้แต่มองขึ้นไป
เขาทุ่มเทมานานกว่าสิบปีกว่าจะได้สิ่งเหล่านี้มา
เวลาที่อดหลับอดนอน ปัญหาที่จัดการไป และงานเสี่ยงอันตรายที่เกือบพรากชีวิตไปครึ่งหนึ่ง พอมานึกถึงตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องเมื่อไกลแสนไกล
เขาไม่เคยคิดจะเปลี่ยนแปลงโลก
แค่อยากให้ตัวเองกับครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้นอีกหน่อย
มอบชีวิตที่มั่นคงและสุขสบายให้ภรรยา
หาแพทย์ที่ดีที่สุดให้ลูกสาว
น่าเสียดาย สุดท้ายเขากลับรักษาอะไรไว้ไม่ได้เลย
อาวีดาตายแล้ว
ทาเลียเกลียดเขา
แม้แต่ตัวเขาเองก็ใกล้จะตายในแดนรกร้างแห่งนี้
หยางค่อย ๆ หลับตาลง เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ได้ละเลยหน้าที่สามีและพ่อ
แต่การตัดสินใจบางอย่าง เมื่อพลาดไปแล้วก็ไม่มีโอกาสแก้ไขอีก
ตอนนี้จะมารื้อฟื้นว่าใครควรรับผิดชอบมากแค่ไหนก็ไม่มีความหมายแล้ว
ไกลออกไปเกิดระเบิดดังสนั่นอีกครั้ง
คลื่นกระแทกพัดพาทรายและเศษหินเข้าปะทะใบหน้า
ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนอิเล็กทรอนิกส์ที่ไม่คุ้นหูก็ดังขึ้นในหัวของเขา
【ตรวจพบสัญญาณชีพของโฮสต์ผิดปกติ】
【เริ่มโปรแกรมปกป้องความต่อเนื่องของระบบประสาท】
【ไคต์-07 กำลังปลุกการทำงาน...】
หยางชะงักไปชั่วครู่ พยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าเคยติดตั้งเจ้านี่ไว้ตั้งแต่เมื่อไร
เป็นโปรแกรมที่ฝ่ายการแพทย์ของคังเถาทิ้งไว้ระหว่างการผ่าตัดเสริมอวัยวะเทียมก่อนหน้านี้หรือเปล่า?
หรือเป็นโมดูลเสริมของโครงการอะไรสักอย่าง?
ช่างเถอะ ตอนนี้จะคิดเรื่องพวกนั้นไปทำไม?
สายตาของหยางค่อย ๆ พร่ามัว
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงภาพอาวีดาเคยซบไหล่เขา
แล้วก็นึกถึงใบหน้าของลูกสาวตอนเรียกเขาว่าพ่อเป็นครั้งแรก
ท้ายที่สุด ความทรงจำเหล่านั้นก็เลือนหายไปท่ามกลางเปลวไฟ
ถ้ามีโอกาสเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง… เขาจะไม่ยอมให้คนอื่นมาตัดสินชะตาชีวิตแทนอีก
ความมืดกลืนกินภาพเบื้องหน้าไปจนหมดสิ้น
…
“ที่รัก?”
“หยาง!”
“นี่คุณฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่า?”
เสียงของคนที่จากไปแล้วพลันดังขึ้นข้างหู หยางลืมตาขึ้นทันที
ภาพที่เห็นไม่ใช่แดนรกร้างซึ่งกำลังลุกไหม้
แต่เป็นกระจกเงาบานหนึ่ง
ชายในกระจกสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว รูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ใบหน้ามีแววเหนื่อยล้าเล็กน้อย
รอยเลือด บาดแผลสาหัส และร่างกายที่เนื้อหนังเละเทะไปเกือบครึ่ง ล้วนกลับคืนสู่สภาพเดิมแล้ว
ปอดขยับขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอตามลมหายใจที่สูดเข้าไป
ความเจ็บปวดกับข้อความแจ้งเตือนข้อผิดพลาดของอวัยวะเทียมล้วนหายไปหมด
หยางนิ่งงัน ก่อนจะค่อย ๆ ก้มหน้าลง
เสื้อเชิ้ตสะอาดเรียบร้อย หน้าท้องแบนราบ อวัยวะเทียมเสริมใต้ผิวหนังก็ทำงานเป็นปกติ
เขายื่นมือไปแตะหน้าอกตัวเอง
มีเสียงหัวใจเต้น หนักแน่นมั่นคงทีละจังหวะ
“...”
หยางเปิดก๊อกน้ำ ปล่อยสายน้ำเย็นเฉียบไหลผ่านฝ่ามือ
เขาจ้องมองกระจก จากนั้นก็ยกมือขึ้นบีบต้นแขนตัวเองแรง ๆ โดยไม่ลังเล
ความเจ็บปวดส่งผ่านเข้าสู่สมองอย่างชัดเจน
ถ้าเป็นสัมผัสจำลองที่ส่งผ่านระบบตอบสนองทางประสาท ย่อมต้องมีความหน่วงอยู่บ้าง ไม่มีทางชัดเจนขนาดนี้
หยางสูดหายใจเข้าลึก ๆ การฟื้นคืนชีพหลังความตายเป็นเรื่องเหนือจริงเกินไป
ในฐานะผู้บริหารระดับสูงที่ทำงานกับคังเถามาหลายปี เขาคุ้นชินกับการรักษาความสงบในทุกสถานการณ์ผิดปกติ
ต้องวิเคราะห์สถานการณ์อย่างมีเหตุผลก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าควรจัดการอย่างไร
“นี่เป็นประสบการณ์ฝันเสมือนหรือเปล่า?”
เขาพึมพำเสียงเบา
เทคโนโลยีประสบการณ์ฝันเสมือนของไนต์ซิตีสามารถสร้างประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสที่แทบแยกไม่ออกจากความจริงได้
แต่จากสถานการณ์ตรงหน้าอย่างเดียว ยังไม่พอจะตัดสินว่าเขาอยู่ที่ไหนกันแน่
หยางยื่นมือเปิดเครื่องสื่อสารส่วนตัว
【วันที่ปัจจุบัน: ปี 2075】
【ตัวตน: คิริลล์ หยาง】
【องค์กรที่สังกัด: คังเถา】
【สถานะการทำงาน: ปฏิบัติงานอยู่】
ปี 2075
หยางจ้องวันที่นั้น ภารกิจที่ล้มเหลวและวันที่เขาตายในปี 2078 ยังอยู่อีกตั้ง 3 ปีเต็ม
จากนั้นเขาก็รีบตรวจดูบันทึกส่วนตัวอีกหลายรายการ
ธุรกรรมล่าสุด การสื่อสารในบริษัท เวชระเบียน… รวมถึงการส่งมอบงานกับลูกน้องของคังเถาเมื่อคืนนี้
ข้อมูลทั้งหมดตรงกับความทรงจำ
แม้แต่เงินช่วยเหลือจากบริษัทก้อนหนึ่งที่ยังไม่จ่ายเข้าบัญชี ก็ยังเหมือนเมื่อสามปีก่อนทุกประการ
หยางค่อย ๆ วางเครื่องสื่อสารลง รอยยิ้มของเขาจางมาก แต่กลับผ่อนคลายอย่างที่ก่อนตายไม่ว่าจะนึกอย่างไรก็นึกไม่ถึง
“...กลับมาจริง ๆ ด้วย”
หยางยกมือขึ้นลูบคาง ผิวบริเวณนั้นยังแข็ง ๆ อยู่บ้าง
ก่อนหน้านี้ไม่นาน เขาถูกโจมตีระหว่างภารกิจขนส่งทางทหารของคังเถา เศษโลหะที่กระเด็นจากแรงระเบิดเกือบทำลายใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง
หลังจากนั้นเขาถึงสร้างขากรรไกรขึ้นใหม่ได้ โดยอาศัยระบบการแพทย์ของคังเถา
ปฏิกิริยาปรับตัวต่ออวัยวะเทียมที่ยังไม่หายไปทั้งหมดนี้ ก็ตรงกับช่วงเวลาในความทรงจำทุกประการ
หยางขยับขากรรไกรหน้ากระจก
ดี ทุกอย่างยังทัน
“สวัสดี~ ยินดีที่ได้รู้จัก”
จู่ ๆ เสียงเด็กสาวก็ดังขึ้นข้างหูคิริลล์ หยาง เสียงนั้นพร่าเพี้ยนเล็กน้อยและมีน้ำเสียงสังเคราะห์แบบอิเล็กทรอนิกส์ชัดเจน
“ดูเหมือนผู้หญิงที่บ้านจะไม่ค่อยพอใจคุณเท่าไรนะ เจ้านาย~”
คิริลล์ หยางชะงักไป ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง แล้วหันไปมองด้านข้าง
อะไรพูดอยู่?
ข้างโต๊ะเครื่องแป้งส่วนตัวของอาวีดา มีเด็กสาวคนหนึ่งโผล่มาโดยไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร
เธอสูงเกือบเท่าหยาง ร่างกายมีพื้นผิวเหมือนตัวเลขสีเขียวอมดำ ขอบร่างดูราวกับประกอบขึ้นจากรูปหลายเหลี่ยมหยาบ ๆ นับไม่ถ้วน
เธอไว้ผมสั้นยาวระต้นคอ รอบดวงตามีเงาดำเข้มสองปื้น
ดูราวกับสวมแว่นกรอบดำอันใหญ่เกินจริง
“โอเค ๆ ขอแนะนำตัวหน่อยแล้วกัน”
เธอกางมือทั้งสองข้างให้หยาง โครงร่างสีเขียวอมดำบนตัวกะพริบวูบหนึ่ง
“รุ่นไคต์-07 โมดูลช่วยเหลือความต่อเนื่องของระบบประสาทจากคังเถา จะเข้าใจว่าฉันเป็นสิ่งมีชีวิตดิจิทัลระดับสูงมากก็ได้”
“ผลิตภัณฑ์ของคังเถาเหรอ?”
“ถ้าพูดให้ถูก คือผลิตภัณฑ์ที่คังเถายังไม่เคยประกาศออกสู่สาธารณะอย่างเป็นทางการต่างหาก”
เธอยิ้มกริ่มแล้วขยับเข้ามาใกล้หยาง
“แถมยังเป็นของที่เตรียมไว้ให้สินทรัพย์มูลค่าสูงของบริษัทอย่างคุณโดยเฉพาะด้วย”