ไซเบอร์พังก์: หยางหนีจากครอบครัวต้นกำเนิด

ตอนที่ 1 ไซเบอร์พังก์: หยางผู้หนีจากครอบครัวเดิม

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

(นักอ่านที่ชอบเรื่องนี้กดติดตามเข้าชั้นหนังสือก็พอ ไม่ต้องส่งของขวัญ! แค่สนับสนุนด้วยใจก็ขอบคุณมากแล้ว!)

【ปี 2078 — ชานเมืองไนต์ซิตี·แดนรกร้าง】

เสียงเตือนภัยทางอากาศแหลมบาดหูดังฉีกผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน

รถลอยฟ้าติดอาวุธของคังเถาหลายลำบินโฉบผ่านเหนือซากปรักหักพัง ลำแสงจากไฟค้นหากวาดส่องพื้นดินไขว้กันไปมา ขณะที่อาวุธติดตั้งบนยานพ่นเปลวไฟออกมาไม่หยุด

【เป้าหมายยังเคลื่อนไหวอยู่!】

【ขาดการติดต่อกับหน่วยสกัดกั้นที่สาม!】

【เตือนภัย! เป้าหมายกำลังฝ่าแนวกั้น!】

เสียงคำสั่งกับเสียงกรีดร้องสารพัดปะปนกันอยู่ในช่องสื่อสาร

ยานพาหนะที่กำลังลุกไหม้กองระเกะระกะอยู่บนถนน แผ่นเกราะแตกกระจายเกลื่อนรอบด้าน อากาศอบอวลด้วยกลิ่นควันดินปืนฉุนแสบจมูกและกลิ่นไหม้เกรียม

และศูนย์กลางของเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ กลับเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่ง

ทาเลีย

ลูกสาวของคิริลล์ หยาง

เด็กที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจนับไม่ถ้วนเพื่อช่วยให้หายจากความเจ็บป่วย

แต่ตอนนี้ เธอกลับกลายเป็นเป้าหมายที่กองกำลังติดอาวุธของคังเถาต้องกำจัด

ส่วนหยางเองก็กำลังถูกทับอยู่ใต้รถลอยฟ้าที่บิดเบี้ยวคันหนึ่ง

คานเหล็กครึ่งท่อนแทงทะลุช่องท้องของเขา เลือดปนกับน้ำมันเครื่องไหลเอื่อยไปตามรอยแตกของตัวรถ

【เตือนภัย: เลือดออกภายในอย่างรุนแรง!】

【อวัยวะหลายส่วนล้มเหลว!】

【การเชื่อมต่อระบบประสาทขาดหาย!】

【เวลารอดชีวิตโดยประมาณ: ไม่ถึง 60 วินาที】

ขอบเขตการมองเห็นมีสัญญาณเตือนสีแดงจากระบบช่วยเหลือทางการแพทย์กะพริบต่อเนื่อง

หยางลองขยับมือขวา นิ้วมือกระตุกเล็กน้อย… ได้แค่นั้น

“...หึ”

เขากระตุกมุมปาก ทำให้บาดแผลที่หน้าอกเจ็บแปลบขึ้นมาอีกระลอก

สภาพน่าสมเพชชะมัด

ผู้บริหารระดับสูงของคังเถาแท้ ๆ สุดท้ายกลับต้องมาตายในปฏิบัติการติดอาวุธของบริษัทตัวเอง

ถ้าถามว่าชีวิตนี้มีอะไรให้ภูมิใจบ้าง หยางคงลิสต์ออกมาได้ไม่น้อย

เขาไม่ได้เกิดมาในตระกูลมีชื่อเสียง แต่ก็ไต่เต้าขึ้นสู่ระดับผู้บริหารของคังเถาได้ทีละขั้นด้วยความสามารถของตัวเอง

งานที่ดูดี รายได้งาม อพาร์ตเมนต์หรูหรา แถมยังมีสถานะทางสังคมที่ชาวไนต์ซิตีส่วนใหญ่ได้แต่มองขึ้นไป

เขาทุ่มเทมานานกว่าสิบปีกว่าจะได้สิ่งเหล่านี้มา

เวลาที่อดหลับอดนอน ปัญหาที่จัดการไป และงานเสี่ยงอันตรายที่เกือบพรากชีวิตไปครึ่งหนึ่ง พอมานึกถึงตอนนี้กลับรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องเมื่อไกลแสนไกล

เขาไม่เคยคิดจะเปลี่ยนแปลงโลก

แค่อยากให้ตัวเองกับครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้นอีกหน่อย

มอบชีวิตที่มั่นคงและสุขสบายให้ภรรยา

หาแพทย์ที่ดีที่สุดให้ลูกสาว

น่าเสียดาย สุดท้ายเขากลับรักษาอะไรไว้ไม่ได้เลย

อาวีดาตายแล้ว

ทาเลียเกลียดเขา

แม้แต่ตัวเขาเองก็ใกล้จะตายในแดนรกร้างแห่งนี้

หยางค่อย ๆ หลับตาลง เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ได้ละเลยหน้าที่สามีและพ่อ

แต่การตัดสินใจบางอย่าง เมื่อพลาดไปแล้วก็ไม่มีโอกาสแก้ไขอีก

ตอนนี้จะมารื้อฟื้นว่าใครควรรับผิดชอบมากแค่ไหนก็ไม่มีความหมายแล้ว

ไกลออกไปเกิดระเบิดดังสนั่นอีกครั้ง

คลื่นกระแทกพัดพาทรายและเศษหินเข้าปะทะใบหน้า

ในจังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนอิเล็กทรอนิกส์ที่ไม่คุ้นหูก็ดังขึ้นในหัวของเขา

【ตรวจพบสัญญาณชีพของโฮสต์ผิดปกติ】

【เริ่มโปรแกรมปกป้องความต่อเนื่องของระบบประสาท】

【ไคต์-07 กำลังปลุกการทำงาน...】

หยางชะงักไปชั่วครู่ พยายามนึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าเคยติดตั้งเจ้านี่ไว้ตั้งแต่เมื่อไร

เป็นโปรแกรมที่ฝ่ายการแพทย์ของคังเถาทิ้งไว้ระหว่างการผ่าตัดเสริมอวัยวะเทียมก่อนหน้านี้หรือเปล่า?

หรือเป็นโมดูลเสริมของโครงการอะไรสักอย่าง?

ช่างเถอะ ตอนนี้จะคิดเรื่องพวกนั้นไปทำไม?

สายตาของหยางค่อย ๆ พร่ามัว

จู่ ๆ เขาก็นึกถึงภาพอาวีดาเคยซบไหล่เขา

แล้วก็นึกถึงใบหน้าของลูกสาวตอนเรียกเขาว่าพ่อเป็นครั้งแรก

ท้ายที่สุด ความทรงจำเหล่านั้นก็เลือนหายไปท่ามกลางเปลวไฟ

ถ้ามีโอกาสเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง… เขาจะไม่ยอมให้คนอื่นมาตัดสินชะตาชีวิตแทนอีก

ความมืดกลืนกินภาพเบื้องหน้าไปจนหมดสิ้น

…

“ที่รัก?”

“หยาง!”

“นี่คุณฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่า?”

เสียงของคนที่จากไปแล้วพลันดังขึ้นข้างหู หยางลืมตาขึ้นทันที

ภาพที่เห็นไม่ใช่แดนรกร้างซึ่งกำลังลุกไหม้

แต่เป็นกระจกเงาบานหนึ่ง

ชายในกระจกสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว รูปร่างสูงใหญ่ ไหล่กว้าง ใบหน้ามีแววเหนื่อยล้าเล็กน้อย

รอยเลือด บาดแผลสาหัส และร่างกายที่เนื้อหนังเละเทะไปเกือบครึ่ง ล้วนกลับคืนสู่สภาพเดิมแล้ว

ปอดขยับขึ้นลงอย่างสม่ำเสมอตามลมหายใจที่สูดเข้าไป

ความเจ็บปวดกับข้อความแจ้งเตือนข้อผิดพลาดของอวัยวะเทียมล้วนหายไปหมด

หยางนิ่งงัน ก่อนจะค่อย ๆ ก้มหน้าลง

เสื้อเชิ้ตสะอาดเรียบร้อย หน้าท้องแบนราบ อวัยวะเทียมเสริมใต้ผิวหนังก็ทำงานเป็นปกติ

เขายื่นมือไปแตะหน้าอกตัวเอง

มีเสียงหัวใจเต้น หนักแน่นมั่นคงทีละจังหวะ

“...”

หยางเปิดก๊อกน้ำ ปล่อยสายน้ำเย็นเฉียบไหลผ่านฝ่ามือ

เขาจ้องมองกระจก จากนั้นก็ยกมือขึ้นบีบต้นแขนตัวเองแรง ๆ โดยไม่ลังเล

ความเจ็บปวดส่งผ่านเข้าสู่สมองอย่างชัดเจน

ถ้าเป็นสัมผัสจำลองที่ส่งผ่านระบบตอบสนองทางประสาท ย่อมต้องมีความหน่วงอยู่บ้าง ไม่มีทางชัดเจนขนาดนี้

หยางสูดหายใจเข้าลึก ๆ การฟื้นคืนชีพหลังความตายเป็นเรื่องเหนือจริงเกินไป

ในฐานะผู้บริหารระดับสูงที่ทำงานกับคังเถามาหลายปี เขาคุ้นชินกับการรักษาความสงบในทุกสถานการณ์ผิดปกติ

ต้องวิเคราะห์สถานการณ์อย่างมีเหตุผลก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าควรจัดการอย่างไร

“นี่เป็นประสบการณ์ฝันเสมือนหรือเปล่า?”

เขาพึมพำเสียงเบา

เทคโนโลยีประสบการณ์ฝันเสมือนของไนต์ซิตีสามารถสร้างประสบการณ์ทางประสาทสัมผัสที่แทบแยกไม่ออกจากความจริงได้

แต่จากสถานการณ์ตรงหน้าอย่างเดียว ยังไม่พอจะตัดสินว่าเขาอยู่ที่ไหนกันแน่

หยางยื่นมือเปิดเครื่องสื่อสารส่วนตัว

【วันที่ปัจจุบัน: ปี 2075】

【ตัวตน: คิริลล์ หยาง】

【องค์กรที่สังกัด: คังเถา】

【สถานะการทำงาน: ปฏิบัติงานอยู่】

ปี 2075

หยางจ้องวันที่นั้น ภารกิจที่ล้มเหลวและวันที่เขาตายในปี 2078 ยังอยู่อีกตั้ง 3 ปีเต็ม

จากนั้นเขาก็รีบตรวจดูบันทึกส่วนตัวอีกหลายรายการ

ธุรกรรมล่าสุด การสื่อสารในบริษัท เวชระเบียน… รวมถึงการส่งมอบงานกับลูกน้องของคังเถาเมื่อคืนนี้

ข้อมูลทั้งหมดตรงกับความทรงจำ

แม้แต่เงินช่วยเหลือจากบริษัทก้อนหนึ่งที่ยังไม่จ่ายเข้าบัญชี ก็ยังเหมือนเมื่อสามปีก่อนทุกประการ

หยางค่อย ๆ วางเครื่องสื่อสารลง รอยยิ้มของเขาจางมาก แต่กลับผ่อนคลายอย่างที่ก่อนตายไม่ว่าจะนึกอย่างไรก็นึกไม่ถึง

“...กลับมาจริง ๆ ด้วย”

หยางยกมือขึ้นลูบคาง ผิวบริเวณนั้นยังแข็ง ๆ อยู่บ้าง

ก่อนหน้านี้ไม่นาน เขาถูกโจมตีระหว่างภารกิจขนส่งทางทหารของคังเถา เศษโลหะที่กระเด็นจากแรงระเบิดเกือบทำลายใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง

หลังจากนั้นเขาถึงสร้างขากรรไกรขึ้นใหม่ได้ โดยอาศัยระบบการแพทย์ของคังเถา

ปฏิกิริยาปรับตัวต่ออวัยวะเทียมที่ยังไม่หายไปทั้งหมดนี้ ก็ตรงกับช่วงเวลาในความทรงจำทุกประการ

หยางขยับขากรรไกรหน้ากระจก

ดี ทุกอย่างยังทัน

“สวัสดี~ ยินดีที่ได้รู้จัก”

จู่ ๆ เสียงเด็กสาวก็ดังขึ้นข้างหูคิริลล์ หยาง เสียงนั้นพร่าเพี้ยนเล็กน้อยและมีน้ำเสียงสังเคราะห์แบบอิเล็กทรอนิกส์ชัดเจน

“ดูเหมือนผู้หญิงที่บ้านจะไม่ค่อยพอใจคุณเท่าไรนะ เจ้านาย~”

คิริลล์ หยางชะงักไป ไม่อยากเชื่อหูตัวเอง แล้วหันไปมองด้านข้าง

อะไรพูดอยู่?

ข้างโต๊ะเครื่องแป้งส่วนตัวของอาวีดา มีเด็กสาวคนหนึ่งโผล่มาโดยไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร

เธอสูงเกือบเท่าหยาง ร่างกายมีพื้นผิวเหมือนตัวเลขสีเขียวอมดำ ขอบร่างดูราวกับประกอบขึ้นจากรูปหลายเหลี่ยมหยาบ ๆ นับไม่ถ้วน

เธอไว้ผมสั้นยาวระต้นคอ รอบดวงตามีเงาดำเข้มสองปื้น

ดูราวกับสวมแว่นกรอบดำอันใหญ่เกินจริง

“โอเค ๆ ขอแนะนำตัวหน่อยแล้วกัน”

เธอกางมือทั้งสองข้างให้หยาง โครงร่างสีเขียวอมดำบนตัวกะพริบวูบหนึ่ง

“รุ่นไคต์-07 โมดูลช่วยเหลือความต่อเนื่องของระบบประสาทจากคังเถา จะเข้าใจว่าฉันเป็นสิ่งมีชีวิตดิจิทัลระดับสูงมากก็ได้”

“ผลิตภัณฑ์ของคังเถาเหรอ?”

“ถ้าพูดให้ถูก คือผลิตภัณฑ์ที่คังเถายังไม่เคยประกาศออกสู่สาธารณะอย่างเป็นทางการต่างหาก”

เธอยิ้มกริ่มแล้วขยับเข้ามาใกล้หยาง

“แถมยังเป็นของที่เตรียมไว้ให้สินทรัพย์มูลค่าสูงของบริษัทอย่างคุณโดยเฉพาะด้วย”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป