พอระฆังเลิกเรียนตอนกลางวันดังขึ้น เฉินจื่อไจ้ก็เป็นคนแรกที่พุ่งออกจากห้องเรียน ตรงดิ่งไปร้านขายยาจีนหน้าโรงเรียน
“คุณปู่ ขอซื้อลูกจานมะพร้อมหน่อยครับ” เขาเท้าแขนบนเคาน์เตอร์ที่สูงกว่าตัวเอง แล้วยืดปลายเท้าตะโกนบอก
คนปรุงยาชราของร้านโผล่หน้าออกมา พอเห็นว่าเป็นเด็กตัวจ้อยก็หัวเราะ “อ้าว กินมากจนอาหารไม่ย่อยหรือไง”
เฉินจื่อไจ้กุมท้องไว้ สีหน้าราวกับหมดอาลัยตายอยาก
เขาไม่กล้าบอกว่าตั้งแต่เช้าตรู่ตนฝืนกินหมูสามชั้นตุ๋นวุ้นเส้นไปเกือบครึ่งหม้อ จึงได้แต่พยักหน้าอย่างคลุมเครือ
คนชราห่อ ลูกจานมะพร้อมให้เขาหลายห่ออย่างคล่องแคล่ว ใช้กระดาษน้ำมันห่อแล้วมัดด้วยเชือกปอ
เฉินจื่อไจ้จ่ายเงิน แล้วคว้าห่อหนึ่งมาแกะทันที หยิบลูกกลมสีดำคล้ำเม็ดหนึ่งโยนเข้าปาก
รสเปรี้ยวหวานเจือขมเล็กน้อยละลายซ่านบนปลายลิ้น อร่อยใช้ได้เลย
เขาคิดว่าเอาของนี่มากินเล่นก็ดูไม่เลวเหมือนกัน
วันหลังไม่มีอะไรทำ ค่อยซื้อไว้เยอะ ๆ ดีไหมนะ
เพื่อช่วยให้ย่อยเร็วขึ้น เขาตัดสินใจเดินไปตกปลาที่ริมคูเมืองในตอนบ่าย
เหยียนเจี๋ยตี้กับจงเส่าวเทาก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว พอได้ยินว่าจะไปตกปลา ทั้งคู่ก็รีบตามไปทันที เด็กตัวเล็กสามคนจึงเดินเอื่อย ๆ มุ่งหน้าไปริมแม่น้ำ
เดินไปกลับเกือบสามชั่วโมง แถมตกปลาอีกสองชั่วโมง พอวุ่นวายอยู่ตลอดบ่าย เฉินจื่อไจ้ก็รู้สึกว่าในท้องสบายขึ้นเสียที
แต่เหยียนเจี๋ยตี้กับจงเส่าวเทาทนไม่ไหว ปกติมื้อกลางวันพวกเขากินแค่โวโถวแป้งข้าวโพดคนละสองลูก เดินมาถึงนี่พลังงานก็หมดเกลี้ยงแล้ว
เฉินจื่อไจ้จึงหยิบขนมแป้งข้าวโพดแปะหม้อ 8 ชิ้นออกมาแบ่งให้พวกเขา เพราะตอนกินหมูสามชั้นตุ๋นวุ้นเส้น เขากินคู่กับข้าวสวย แป้งติดข้าบ่าวจึงกินไม่ไหวจริง ๆ
เด็กตัวจ้อยทั้งสองเห็นแป้งติดข้าบ่าวแล้วตาเป็นประกายทันที!
ครั้งก่อนที่เฉินจื่อไจ้เลี้ยง พวกเขาเคยกินมาแล้ว แป้งติดข้าบ่าวชุดนั้นร่อนเอากากออก แถมยังผสมแป้งขาวด้วยนะ!