ลานสี่ประสาน: ระบบคืนสิบเท่า ของเยอะจนใช้ไม่หมด

ตอนที่ 49 กินเนื้อจนจะอาเจียน ใครจะไหวกันล่ะ

7 นาที· 1.7K คำ

พอระฆังเลิกเรียนตอนกลางวันดังขึ้น เฉินจื่อไจ้ก็เป็นคนแรกที่พุ่งออกจากห้องเรียน ตรงดิ่งไปร้านขายยาจีนหน้าโรงเรียน

“คุณปู่ ขอซื้อลูกจานมะพร้อมหน่อยครับ” เขาเท้าแขนบนเคาน์เตอร์ที่สูงกว่าตัวเอง แล้วยืดปลายเท้าตะโกนบอก

คนปรุงยาชราของร้านโผล่หน้าออกมา พอเห็นว่าเป็นเด็กตัวจ้อยก็หัวเราะ “อ้าว กินมากจนอาหารไม่ย่อยหรือไง”

เฉินจื่อไจ้กุมท้องไว้ สีหน้าราวกับหมดอาลัยตายอยาก

เขาไม่กล้าบอกว่าตั้งแต่เช้าตรู่ตนฝืนกินหมูสามชั้นตุ๋นวุ้นเส้นไปเกือบครึ่งหม้อ จึงได้แต่พยักหน้าอย่างคลุมเครือ

คนชราห่อ ลูกจานมะพร้อมให้เขาหลายห่ออย่างคล่องแคล่ว ใช้กระดาษน้ำมันห่อแล้วมัดด้วยเชือกปอ

เฉินจื่อไจ้จ่ายเงิน แล้วคว้าห่อหนึ่งมาแกะทันที หยิบลูกกลมสีดำคล้ำเม็ดหนึ่งโยนเข้าปาก

รสเปรี้ยวหวานเจือขมเล็กน้อยละลายซ่านบนปลายลิ้น อร่อยใช้ได้เลย

เขาคิดว่าเอาของนี่มากินเล่นก็ดูไม่เลวเหมือนกัน

วันหลังไม่มีอะไรทำ ค่อยซื้อไว้เยอะ ๆ ดีไหมนะ

เพื่อช่วยให้ย่อยเร็วขึ้น เขาตัดสินใจเดินไปตกปลาที่ริมคูเมืองในตอนบ่าย

เหยียนเจี๋ยตี้กับจงเส่าวเทาก็ไม่มีอะไรทำอยู่แล้ว พอได้ยินว่าจะไปตกปลา ทั้งคู่ก็รีบตามไปทันที เด็กตัวเล็กสามคนจึงเดินเอื่อย ๆ มุ่งหน้าไปริมแม่น้ำ

เดินไปกลับเกือบสามชั่วโมง แถมตกปลาอีกสองชั่วโมง พอวุ่นวายอยู่ตลอดบ่าย เฉินจื่อไจ้ก็รู้สึกว่าในท้องสบายขึ้นเสียที

แต่เหยียนเจี๋ยตี้กับจงเส่าวเทาทนไม่ไหว ปกติมื้อกลางวันพวกเขากินแค่โวโถวแป้งข้าวโพดคนละสองลูก เดินมาถึงนี่พลังงานก็หมดเกลี้ยงแล้ว

เฉินจื่อไจ้จึงหยิบขนมแป้งข้าวโพดแปะหม้อ 8 ชิ้นออกมาแบ่งให้พวกเขา เพราะตอนกินหมูสามชั้นตุ๋นวุ้นเส้น เขากินคู่กับข้าวสวย แป้งติดข้าบ่าวจึงกินไม่ไหวจริง ๆ

เด็กตัวจ้อยทั้งสองเห็นแป้งติดข้าบ่าวแล้วตาเป็นประกายทันที!

ครั้งก่อนที่เฉินจื่อไจ้เลี้ยง พวกเขาเคยกินมาแล้ว แป้งติดข้าบ่าวชุดนั้นร่อนเอากากออก แถมยังผสมแป้งขาวด้วยนะ!

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป