「【มือจู่โจมอันดับหนึ่งแห่งสวนฟานโต่ว คุณปู่วัว】:เดี๋ยวนะเพื่อน นายเรียกไอ้นั่นว่าพัสดุเหรอ?」
「【หมาแคล่วคล่องแห่งขุนเขา】:ตู้รับพัสดุอยู่ไหน ในกระแสน้ำป่าหรือไง?」
「【นักเดินเขามือเก๋า】:สตรีมเมอร์ ใจเย็นก่อน ข้างล่างนั่นคือน้ำป่าที่ไหลย้อนขึ้นมา ไม่ใช่จุดรับพัสดุไฉเหนี่ยวใต้คอนโดนาย!」
「【หมอกระดูกมือหนึ่ง ดามกระดูกหัก】:ถ้ามองจากมุมการแพทย์ ผมแนะนำว่าอย่าลงไปเลย แต่ถ้าจะลงจริง ๆ ก็ช่วยบอกล่วงหน้าหน่อยว่าชอบโกศสีอะไร」
ในที่สุดเหล่าเฉินก็ได้สติ สีหน้าเปลี่ยนไปทันที
「นายคิดจะลงไปเก็บเกล็ดนั่นเหรอ?」
「นั่นไม่ใช่ของธรรมดานะ!」
เย่ไคพยักหน้าอย่างเห็นเป็นเรื่องสมควร
「ก็เพราะไม่ธรรมดาถึงต้องเก็บไง」
「ถ้าเป็นแค่ก้อนหินธรรมดา ฉันจะลงไปทำไม? ว่างมากหรือไง?」
เหล่าเฉินถึงกับไม่รู้จะเถียงกลับยังไงอยู่ชั่วขณะ
เพราะฟังเหตุผลของเย่ไคแล้ว มันก็พอจะมีเหตุผลอยู่บ้างจริง ๆ
แต่นี่ใช่เวลามาพูดเหตุผลกันไหม?
เบื้องล่างมีเสียงน้ำคำราม เดิมทีน้ำป่าควรไหลไปตามความลาดชันของภูเขาลงสู่ที่ต่ำ แต่ตอนนี้กลับเหมือนถูกแรงที่มองไม่เห็นฉุดรั้งให้ไหลย้อนขึ้นไปบนสันเขา สายน้ำขุ่นข้นพัดพาเศษหิน ทรายโคลน และกิ่งไม้หักโค่น พลิกตัวเป็นชั้น ๆ ขึ้นมาจากหุบเขามืดมิด
ทุกครั้งที่ซัดเข้ากับหน้าผา ละอองน้ำสีขาวก็จะระเบิดกระจายออกเป็นวงกว้าง
ส่วนเกล็ดที่หลุดจากร่างเจียวตัวนั้น ติดคาอยู่ในซอกหินแห่งหนึ่ง ห่างจากแท่นหินไปยี่สิบกว่าเมตร
สีเขียวคล้ำ
ใหญ่เกือบเท่าบานประตูครึ่งบาน
แม้จะมองผ่านม่านฝนที่สาดกระหน่ำและหมอกหนาทึบ ก็ยังเห็นแสงเรืองรางที่วูบไหวอยู่บนผิวเกล็ดได้อย่างชัดเจน
แค่มองก็รู้สึกได้แล้วว่าสิ่งนั้นไม่เข้าพวกกับทุกอย่างรอบตัว
มันไม่ใช่สิ่งที่เป็นของสัตว์ธรรมดา
ยิ่งไม่ควรปรากฏขึ้นในยุคนี้
ข้างเกล็ดนั้นมีโดรนลำหนึ่งซึ่งใกล้จะดับสนิทติดเอียงกระเท่อยู่หลังโขดหินอีกก้อน ไฟบนตัวเครื่องกะพริบไม่หยุด
「ติ๊ด… ติ๊ด… ติ๊ด…」
แบตเตอรี่ที่มุมขวาบนของหน้าจอเหลือเพียง 1% สุดท้าย
「พอดีเลย ได้ทีเดียวสองชิ้น」
เย่ไคเหลือบมองแล้วพอใจยิ่งกว่าเดิม
「พัสดุรอบนี้แถมของมาให้ด้วย」
มุมปากเหล่าเฉินกระตุก
「ของแถมนั่นก็ของนายอยู่แล้ว!」
「เรื่องนั้นไม่สำคัญ」