หลังจากเชื่อมสายติด อีกฝ่ายก็ยังไม่พูดอะไรในทันที
ภายในเต็นท์บัญชาการชั่วคราว เจ้าหน้าที่หลายคนมองเย่ไคบนหน้าจอ เขาเปียกโชกไปทั้งตัว ใบหน้าเปื้อนโคลน แถมยังยกเศษเกล็ดเจียวขึ้นมาโชว์ราวกับเจ้าของร้านรับซื้อของเก่ากำลังอวดสินค้า สีหน้าของทุกคนจึงซับซ้อนอยู่ไม่น้อย
ด้านนอก ฝนกระหน่ำยังคงซัดกระโจมไม่หยุด ไฟฉุกเฉินกะพริบวูบวาบอยู่ไกล ๆ ลำแสงจากสปอตไลต์หลายสายส่องไปยังเทือกเขาเอ๋าไท่ซึ่งถูกเมฆดำและหมอกหนาทึบปกคลุม แต่กลับส่องไปไม่ถึงแม้แต่ไหล่เขา
ทว่าภาพใบหน้าของเย่ไคบนหน้าจอตรงหน้าพวกเขากลับชัดแจ๋วอย่างเหลือเชื่อ
“ฮัลโหล?”
เห็นอีกฝ่ายเงียบไปนาน เย่ไคจึงยื่นเศษเกล็ดเจียวเข้าไปใกล้กล้องอีกนิด
“สวัสดีครับทุกคน สนใจสอบถามบริการรับซื้อเศษเกล็ดไหมครับ?”
ในที่สุดเจ้าหน้าที่ทางปลายสายก็ได้สติกลับมา
“คุณเย่ไคครับ พวกเราเป็นศูนย์บัญชาการชั่วคราวเพื่อรับมือเหตุฉุกเฉินแห่งเทือกเขาฉินหลิง ติดตามไลฟ์ของคุณมาสักพักแล้ว การเชื่อมสายครั้งนี้ไม่ได้โทรมาเพื่อสอบถามเรื่อง...รับซื้อเศษเกล็ดครับ”
“ไม่ได้จะซื้อของเหรอครับ?”
ความกระตือรือร้นบนใบหน้าเย่ไคลดลงให้เห็นอย่างชัดเจน
“แล้วพี่มีธุระอะไรครับ?”
เจ้าหน้าที่: “...”
บรรยากาศตึงเครียดในห้องไลฟ์พลอยผ่อนคลายลงเพราะคำพูดนี้
“【คุณปู่หนิว หน่วยจู่โจมที่หนึ่งแห่งสวนฮวาตัน】: สีหน้าสตรีมเมอร์เปลี่ยนไวเกินไปแล้ว พอได้ยินว่าไม่ซื้อของ แววตาก็มืดมนทันที!”
“【หมาแคล่วคล่องแห่งขุนเขา】: พี่เจ้าหน้าที่ครับ ช่วยอุดหนุนอะไรสักหน่อยเถอะ ไม่งั้นสตรีมเมอร์จะวางสายแล้วไปรับลูกค้าที่จ่ายเงินคนถัดไปแล้วนะ”
“【หมอกระดูกมือหนึ่ง ดามกระดูกหัก】: แนะนำให้พูดธุระก่อนเลย คนนี้เห็นเงินเป็นพระเจ้า คุยสายเกินสามนาทีอาจเริ่มคิดเงิน”
“【นักเดินเขามือเก๋า】: เมื่อก่อนผมนึกมาตลอดว่าสตรีมเมอร์แค่งกเงินเฉย ๆ วันนี้ถึงได้รู้ว่าเขากล้าต้อนรับทางการเหมือนเป็นพี่ใหญ่ที่ส่งของขวัญอันดับหนึ่งด้วย”
เห็นได้ชัดว่าเจ้าหน้าที่อีกฝั่งก็เห็นคอมเมนต์เช่นกัน
เขาเงียบไปสองวินาที ไม่ได้เสียเวลาถกเถียงเรื่องนี้ แต่รีบเข้าเรื่องทันที