“ติ๊ด ๆ ๆ...”
ตัวควบคุมส่งเสียงเตือนแบตเตอรี่ต่ำอย่างเร่งรีบ
ลึกเข้าไปในหมอกหนา เสียงหึ่งแผ่วเบาดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ โดรนประจักษ์ตำนานโคลงเคลงฝ่าม่านฝนมา ละอองน้ำกลิ้งจากตัวเครื่องไปด้านหลังไม่หยุด ในที่สุดมันก็บินกลับมาถึงเต็นท์ก่อนแบตเตอรี่จะหมดเกลี้ยง
เย่ไคยื่นมือออกไป
โดรนลงจอดบนฝ่ามืออย่างมั่นคง ใบพัดทั้งสี่หยุดหมุนพอดีกับที่แบตเตอรี่ตรงมุมขวาบนของหน้าจอลดจาก 1 เปอร์เซ็นต์กลายเป็นขีดสีแดงเด่นชัด
【แบตเตอรี่ต่ำ กรุณาชาร์จโดยเร็ว】
“พอดีเลย”
เย่ไควางโดรนไว้ข้าง ๆ อย่างลวก ๆ ใช้ผ้าแห้งเช็ดตัวเครื่อง ก่อนเงยหน้ามองคนที่เบียดกันอยู่รอบเต็นท์ “ทำเครื่องหมายตำแหน่งไว้หมดแล้ว จุดหนึ่งอยู่ข้างก้อนหินใหญ่ทางตะวันออกเฉียงเหนือ อีกจุดอยู่ใต้เนินเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือ พวกคุณไปตามพิกัดได้เลย”
ไม่มีใครขยับ
จางป๋อก้มมองจุดสีแดงสองจุดที่บันทึกอยู่บนตัวควบคุม คนอื่น ๆ ยังคงยืนอยู่กับที่ สีหน้าอึดอัดอย่างพร้อมเพรียงกัน
ไปช่วยคน
ตามหลักแล้วก็ควรไปอยู่แล้ว
แต่ข้างนอกตอนนี้สภาพเป็นยังไงล่ะ?
ฝนที่ตกหนักไม่มีทีท่าว่าจะซาลง หมอกหนาจนยื่นมือออกไปก็แทบมองไม่เห็น ฝั่งที่พักบนลานหินเปลือยซึ่งแต่เดิมแข็งและแห้ง กลับมีสายน้ำแปลก ๆ เพิ่มขึ้นมา และกำลังไหลกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
ในป่ายังมีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล
หญิงสาวสวมเสื้อกันลมสีม่วงที่หลิวฮ่าวกับสวี่เหยียนเจอเมื่อครู่ แค่คิดถึงตอนนี้ก็ทำให้แผ่นหลังเย็นวาบแล้ว
แม้แต่คนที่เข้าออกป่าบ่อย ๆ อย่างเหล่าเฉินกับเหล่าโจว คนหนึ่งหลงทิศจนต้องหยุดอยู่กับที่ ส่วนอีกคนถึงกับตกจากเนินเขาจนขาหักไปข้างหนึ่ง
ถ้าพวกเขาคลำทางไปในความมืด จะช่วยคนกลับมาได้จริงเหรอ?
หรือจะช่วยไม่สำเร็จ แถมตัวเองยังหายไปอีกหลายคน?
ไม่มีใครกล้าเสี่ยงเดิมพัน
สายตาของทุกคนค่อย ๆ หันไปทางเย่ไค
หลังจากเห็นโดรนออกค้นหาเมื่อครู่ เย่ไคก็กลายเป็นคนที่ตัดสินใจได้จริง ๆ ในที่แห่งนี้โดยไม่รู้ตัว