เย่ไคคีบของสีดำมะเมื่อมชิ้นนั้นไว้ระหว่างตะเกียบ จนมันจ่ออยู่ริมฝีปาก ก่อนจะหยุดชะงักลงในที่สุด
ไม่ใช่เพราะกลัว
แต่เพราะข้อความในห้องไลฟ์เด้งรัวเร็วเกินไป จนเต็มหน้าจอไปหมด ทุกคนต่างเตือนให้เขาหันกลับไปดูด้านหลัง บอกว่ามีคนอยู่นอกเต็นท์ แม้แต่พวกขาประจำไม่กี่คนที่ปกติเอาแต่ดูเรื่องสนุก ๆ ยังรัวข้อความกันไม่หยุด
“มีอะไรตามฉันมาตลอดเหรอ?”
เย่ไคขมวดคิ้ว หันไปมองด้านหลังแวบหนึ่ง
เต็นท์
น้ำขัง
แล้วก็หมอกหนาทึบที่กำลังปั่นป่วน
นอกจากเหล่าเฉินกับคนอื่น ๆ ที่กำลังวุ่นวายดูแลเหล่าโจวแล้ว ด้านหลังค่ายก็ไม่มีเงาคนอื่นเลย
“ทุกคน ดึก ๆ แบบนี้จะล้อกันก็ช่วยให้มันสมเหตุสมผลหน่อย สตรีมเมอร์รับงานขู่ขวัญก็จริง แต่พวกคุณช่วยตกลงกันให้เรียบร้อยก่อนสิ เดี๋ยวบอกว่ามีคนอยู่ข้างหลัง เดี๋ยวบอกว่าเป็นนักศึกษาหญิงที่เจอตอนกลางวัน นี่จะรวมกลุ่มกันมาหลอกให้สตรีมเมอร์หันไปดูหรือไง?”
“มีจริง ๆ!”
“อย่ามองด้วยตา ใช้มือถือดู!”
“อยู่ขวาสุดของภาพ ตรงหมอกหลังเต็นท์!”
“สตรีมเมอร์ รีบหันกล้องไปเร็ว เมื่อกี้เธอเงยหน้าขึ้นแล้ว!”
“เพื่อนเอ๊ย พวกเราหมื่นกว่าคนรวมหัวกันหลอกนายคนเดียว จำเป็นด้วยเหรอ?”
เย่ไคเห็นข้อความสุดท้าย การเคลื่อนไหวของเขาก็หยุดลงในที่สุด
ก็จริงนะ
ถ้ามีแค่คนสองคนพูดแบบนี้ ก็อาจจงใจปั่นกระแส แต่ตอนนี้มีคนในห้องไลฟ์อย่างน้อยหลายพันคนกำลังบอกว่ามีคนอยู่ข้างหลัง คงไม่ใช่ว่าพวกเขาตั้งกลุ่มคุยกันล่วงหน้าเพื่อวางแผนหลอกให้เขาหันไปดูหรอกมั้ง?
เย่ไควางกล่องข้าวไว้ข้าง ๆ แล้วหยิบมือถือที่ตั้งพิงก้อนหินขึ้นมา มองไปทางด้านหลังค่ายโดยตรงก่อน
ไม่มีอะไรเลย
จากนั้นเขาก็หันกล้องมือถือไปทางเดิม
ภาพไลฟ์สั่นไหวเล็กน้อย
เงาคนสีเทาดำที่ซ่อนอยู่หลังเต็นท์และเข้ามาใกล้ขอบค่ายแล้ว ปรากฏขึ้นบนหน้าจออีกครั้ง
ในเวลาเดียวกัน
ตัวอักษรสีทองหม่นบรรทัดหนึ่งซึ่งมีเพียงเย่ไคมองเห็น ก็เด้งขึ้นมาจากขอบล่างสุดของสายตาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย
【ตรวจพบภาพผิดปกติ】
เย่ไคกะพริบตา
ตัวอักษรสีทองหม่นไม่ได้หายไป ข้อความแจ้งเตือนบรรทัดที่สองปรากฏขึ้นตามมาติด ๆ
【เป้าหมายผิดปกติเข้าสู่ระยะถ่ายภาพของอุปกรณ์ไลฟ์ปัจจุบันแล้ว】
【เป้าหมายผิดปกติไม่มีลักษณะทางกายภาพที่คงที่】