«แม่งเอ๊ย!»
เย่ไคจ้องมองแนวป่าที่แยกออกเป็นช่วง ๆ ไปทางสองฝั่งจนลูกตาแทบถลนตามออกมา
ร่างทั้งร่างสะดุ้งเฮือก
สมองยังไม่ทันได้คิดอะไรให้มากความ ร่างกายก็ชิงตัดสินใจทำสิ่งที่ถูกต้องที่สุดในสถานการณ์นี้แทนเจ้าของไปแล้ว
หมุนตัว
เผ่น!
ฟิ้ว—!
เย่ไคที่เมื่อครู่ยังยืนสำรวจอยู่ว่าเจ้าสิ่งที่อยู่ข้างล่างนั่นคืออะไร วินาทีถัดมาก็พุ่งตัวออกไปทันที โคลนกระเด็นจากใต้เท้า กล้องไลฟ์ที่หน้าอกสั่นไหวอย่างแรง ต้นไม้รอบข้างเริ่มถอยหลังด้วยความเร็วชวนขนหัวลุก
«???»
«สตรีมเมอร์?»
«เชี่ย!»
«เดี๋ยว!»
«เกิดอะไรขึ้น?!»
ผู้ชมกว่าหมื่นคนในห้องไลฟ์ยังตั้งตัวไม่ทันกับเจ้าสิ่งมหึมาสีดำทะมึนเมื่อครู่นี้ เย่ไคก็วิ่งหายไปไกลแล้วทั้งที่ยังสะพายอุปกรณ์อยู่
วินาทีก่อน
ยักษ์ใหญ่กดทับผืนป่า
วินาทีถัดมา
ในกล้องเหลือเพียงต้นไม้ที่ถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง
สไตล์ของเขาคือไม่คิดสู้ให้เสียเวลา
«ไม่ใช่พวก เดี๋ยวก่อนสิ หันไปมองอีกสักสองที!»
«เมื่อกี้ยังตื่นเต้นอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?!»
«สตรีมเมอร์: งูเจ้าไว้ศึกษาพรุ่งนี้ก็ได้ แต่ชีวิตมีแค่ชีวิตเดียว»
«กูแค่กะพริบตาทีเดียว ทำไมมันหนีไปไกลขนาดนั้นแล้ว?»
«ความเร็วระดับนี้ไม่ให้เกียรติมนุษย์ไปหน่อยไหม?»
เย่ไคไม่สนใจสักนิด
พูดอะไรไร้สาระ ของที่อยู่ข้างล่างนั่นเบียดต้นไม้เหมือนต้นหญ้าเลยนะเว้ย
ถึงเย่ไคคนนี้จะมั่นใจว่าตัวเองร่างกายแข็งแรงกำยำ จนคนอื่นตั้งฉายาให้ว่าโฟล์กลิฟต์มนุษย์ แต่ระหว่างโฟล์กลิฟต์กับรถดันดินก็ยังมีความต่างด้านระบบนิเวศอย่างชัดเจน
ยิ่งไปกว่านั้น…
ใครจะไปรู้ว่าเจ้าสิ่งข้างล่างนั่นใช่รถดันดินหรือเปล่า
เผลอ ๆ อาจเป็นเครื่องเจาะอุโมงค์ก็ได้!
«กร๊อบ—!»
เสียงต้นไม้หักดังทึบขึ้นมาอีกระลอกจากด้านหลัง
พอเย่ไคได้ยินก็ยิ่งเร่งฝีเท้าเร็วกว่าเดิม
ห้องไลฟ์: «……»
ถึงวิธีการจะน่าอายสุด ๆ
แต่ก็ต้องยอมรับ
มันสมเหตุสมผลมาก
สิ่งที่น่าตกใจจริง ๆ คือความเร็วของเย่ไค
ภาพจากกล้องที่หน้าอกเริ่มสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด ต้นไม้สองข้างทางแทบกลายเป็นเงาพร่ามัว ความชัน กรวด และโคลนดูเหมือนจะไม่ทำให้เขาช้าลงเลยแม้แต่น้อย
ในห้องไลฟ์มีคนกลั้นใจอยู่นานก่อนจะพิมพ์ขึ้นมา
«ขอพูดอะไรที่อาจจะฟังดูล่วงเกินเจ้าสิ่งข้างล่างนั่นหน่อยนะ»