【56.】
เย่ไคหันขวับ สายตากวาดผ่านผู้คนด้านหลังไปทั่วลานหินอย่างรวดเร็ว
แม้ตอนนี้พวกเขาจะอยู่บนที่สูงพอจะหลบกระแสน้ำที่ไหลย้อนขึ้นมาตามหุบเขาได้ แต่ถ้าแม่น้ำที่อยู่เหนือหัวถาโถมลงมาจริง ๆ ความสูงก็ไม่มีความหมายอีกต่อไป
น้ำจะตกลงบนไหล่เขาก่อน แล้วไหลไปตามภูมิประเทศกระจายออกทุกทิศทาง ลานหินโล่งตรงหน้ากลับจะเป็นจุดแรกที่ถูกซัดเข้าใส่
อยู่ที่นี่ต่อไม่ได้
เย่ไคยกโทรศัพท์ขึ้น ใช้กล้องมองกลางคืนส่องไปทางซ้าย ไม่นานก็เห็นสันหินที่ยื่นออกมาจากภูเขา ห่างออกไปหลายสิบเมตร
ปลายสันหินนั้นสูง ส่วนด้านหลังต่ำลง รูปร่างโดยรวมเหมือนลิ่มขนาดมหึมาที่ปักเฉียงเข้าไปในภูเขา ด้านหน้าหันเข้าหาไหล่เขา แต่ด้านข้างค่อนไปทางหลังเว้าเข้าไปพอดี พอให้คนสิบกว่าคนเบียดเข้าไปได้
พอน้ำป่าถาโถมลงมา สันหินด้านหน้าจะช่วยแยกกระแสน้ำหลักออกไปสองข้างก่อน
ใช้ได้!
“ทุกคน ลุกขึ้น!”
เสียงของเย่ไคดังขึ้นฉับพลัน
ทุกคนที่เพิ่งผ่อนคลายลงสะดุ้งพร้อมกัน เหล่าเฉินเป็นคนแรกที่ได้สติ รีบลุกพรวดขึ้นจากพื้น
“เกิดอะไรขึ้น?”
“น้ำกำลังจะตกลงมา ไปหลบหลังสันหินทางซ้าย!”
“น้ำอะไร?”
เย่ไคชี้ขึ้นไปเหนือหัว “น้ำป่าที่เจียวพาขึ้นไปเมื่อกี้ไง มันไม่ได้ไปด้วย น้ำทั้งก้อนแขวนอยู่เหนือหัวพวกเรา!”
ทุกคนเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เมฆดำทะมึนกดต่ำลงเรื่อย ๆ แม้ส่องไฟฉายธรรมดาขึ้นไปก็ยังมองอะไรไม่เห็น แต่ในภาพจากกล้องมองกลางคืนบนโทรศัพท์ของเย่ไค มวลน้ำขนาดมหึมาที่ปกคลุมแนวเขากำลังปั่นป่วนอยู่ในชั้นเมฆ
น้ำชั้นนอกสุดเริ่มซึมไหลลงมาแล้ว
ตอนแรกมีเพียงหยดเดียว
จากนั้นก็กลายเป็นสายน้ำเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน
ต่อมา สายน้ำเหล่านั้นเชื่อมต่อกัน ราวกับม่านฝนขนาดยักษ์ที่ค่อย ๆ ก่อตัวและห้อยลงจากฟ้าสู่แนวเขาทีละน้อย
ผู้ชมในห้องไลฟ์ที่กำลังถกเถียงกันว่าเจียวไปไหน พลันเงียบกริบ
“นั่นน้ำทั้งหมดเลยเหรอ?”
“น้ำป่าที่บินขึ้นฟ้าไปกับเจียวเมื่อกี้ค้างอยู่บนเอ๋าไท่หมดเลยเหรอ?”
“ถ้าร่วงลงมาพร้อมกัน มันจะต่างอะไรกับเขื่อนถล่มลงมาจากฟ้า?”
“สตรีมเมอร์ รีบหนีสิ ยังจะดูอะไรอีก!”
เหล่าเฉินแค่เหลือบมองภาพบนโทรศัพท์ของเย่ไค สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที