เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมาจากด้านข้างอย่างไม่รู้กาลเทศะ
สวี่เหยียน: “!!!”
หลิวฮ่าว: “!!!”
ทั้งคู่สะดุ้งจนแทบกระโดดตัวลอย
ไฟฉายหันไปทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว
ท่ามกลางหมอกหนาทึบ เย่ไคห้อยอุปกรณ์ไลฟ์สดไว้ที่อก เสื้อผ้าเปียกโชกตั้งแต่หัวจดเท้าราวกับเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากแม่น้ำ มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือถือไม้ท่อนหนึ่งที่ไม่รู้ไปเก็บมาจากไหน เขามองทั้งคู่ด้วยสายตาเหมือนกำลังมองคนบ้า
“?”
เย่ไคเหลือบมองท่าทางที่ทั้งสองกอดกันแน่น
จากนั้นก็เงยหน้ามองสายฝนที่เทกระหน่ำ
สีหน้าพิลึกขึ้นเรื่อย ๆ
“ฝนตกหนักขนาดนี้ ไม่ยอมนอนในเต็นท์ ออกมาข้างนอกเพื่อเรียนรู้การเป็นฉู่ยวี่สวินกันหรือไง?”
อากาศเงียบกริบ
หลิวฮ่าวอ้าปากค้าง
สวี่เหยียนก็งงไปเหมือนกัน
ความน่าขนลุก ความสิ้นหวัง และความหวาดกลัวที่สะสมมาตลอดทาง ถูกประโยคเดียวบดขยี้ไปครึ่งหนึ่งอย่างไม่เหลือชิ้นดี... ความรู้สึกเหมือนเพิ่งขึ้นสวรรค์แล้วร่วงลงนรกในพริบตา คงประมาณนี้แหละ
ส่วนในห้องไลฟ์สด หัวเราะกันจนแทบคลั่งทันที
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!”
“สตรีมเมอร์ อย่ามาทำลายบรรยากาศสิวะ!”
“เมื่อกี้เขาเกือบกอดกันเขียนพินัยกรรมแล้วนะ!”
“ผีร้าย: ฉันปูเรื่องมาตั้งนาน ในที่สุดก็ถึงคิวแกออกมาปล่อยมุกเหรอ?”
“ไม่ใช่ สตรีมเมอร์ นายให้เกียรติงานของคนอื่นหน่อยได้ไหม!”
“ผีผู้หญิงตามมาตั้งสิบนาที กว่าจะทำให้พวกเขากลัวจนขยับไม่ไหว เตรียมจะลงมือแล้วแท้ ๆ นายดันโผล่มาพูดฉู่ยวี่สวินเนี่ยนะ?”
“นี่มันก่อกวนชัด ๆ!”
“ผีร้ายกำลังหลอกคนอยู่ นายมาขัดจังหวะเขาทำไมล่ะ?”
เย่ไคกวาดตามองข้อความในห้องไลฟ์สด ไม่เห็นของขวัญชิ้นใหญ่สักชิ้นก็ละสายตากลับมา ไม่ได้สนใจพวกนั้นหรอก มีแต่คำพูดของพวกกระจอก ดูไปก็ไม่มีประโยชน์
จากนั้นเย่ไคก็หันไปมองทั้งสองคนที่ยังกอดกันอยู่ตรงหน้า
“สรุปพวกนายออกมาทำอะไรกัน?”
หลิวฮ่าวกำลังจะอธิบาย
แปะ...
ในหมอกหนาทึบด้านหลังทั้งสามคน
เสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง
สีหน้าของสวี่เหยียนกับหลิวฮ่าวที่เพิ่งผ่อนคลายลงได้ไม่นาน