ในฐานะเทพชั่วร้าย เปิดฉากมาก็เปลี่ยนสมองให้คนอื่น

ตอนที่ 2 คนโง่หายโง่จริง ๆ

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

บนโต๊ะอาหารตระกูลจู มีเสียงของคนได้เพียงคนเดียว

นั่นก็คือหัวหน้าตระกูล... จูอู่ลิ่ว!

บัดซบเอ๊ย!

กล้าดียังไงมาขัดจังหวะ!

เมื่อเห็นดวงตากลมโตของจูอู่ลิ่วเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน

มารดาจูรีบลุกขึ้นยืนขวางหน้าจูเอ้อร์ตั้นทันที

นางคุ้นเคยกับสายตาเช่นนี้ดีนัก

เห็นได้ชัดว่าจูอู่ลิ่วคิดจะลงมือตีจูเอ้อร์ตั้นอีกแล้ว

เกรงว่าตีจูเอ้อร์ตั้นยังไม่พอ วันนี้นางเองก็คงหนีไม้เรียวไม่พ้น

มารดาจูเดาไม่ผิด จูอู่ลิ่วคิดจะสั่งสอนจูเอ้อร์ตั้นตามปกติจริง ๆ

แต่พอครุ่นคิด จูอู่ลิ่วก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล

เดี๋ยวก่อน... หนึ่งร้อยยี่สิบแปดอีแปะกับสามหลีหรือ?

ตัวเลขนี้ดูเหมือนจะถูกต้อง!

หรือว่าแมวตาบอดบังเอิญจับหนูได้?

จูอู่ลิ่วจ้องจูเอ้อร์ตั้นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขม็ง

ก่อนจะเอ่ยถามออกไปตรง ๆ

“เก้าคูณแปดได้เท่าไร?”

“เจ็ดคูณสามได้เท่าไร?”

จูเอ้อร์ตั้นตอบกลับโดยไม่ต้องคิด

“แปดคูณเก้าได้เจ็ดสิบสอง สามคูณเจ็ดได้ยี่สิบเอ็ด”

คราวนี้ ไม่เพียงมารดาจูจะยืนนิ่ง ดวงตาแดงก่ำ

จูอู่ลิ่วที่เบิกตากว้างยังสูดลมหายใจเฮือกใหญ่

ลูกชายโง่ ๆ หายโง่แล้วหรือ?

บรรพชนตระกูลจูแสดงปาฏิหาริย์หรือไร!

ข่าวแพร่กระจายราวกับติดปีก

ชั่วพริบตา บ้านทุกหลังในอู่หลี่ปู่ก็รู้เรื่องนี้กันหมด

ลูกชายโง่ของตระกูลจูเติบโตมาโดยที่ทุกคนเห็นกันมาตั้งแต่เล็ก

บัดนี้คนโง่กลับมีสติปัญญาขึ้นมา ใครจะไม่แวะมาดูเล่า?

ระหว่างที่ผู้คนด้านนอกกำลังพูดคุยกันอื้ออึง

จูเอ้อร์ตั้นกลับยกมือแตะศีรษะตนเอง

สมองของเขาปลอดโปร่งขึ้นเรื่อย ๆ

หลายเรื่องจูเอ้อร์ตั้นย่อมคิดออกได้เอง

“เป็นเพราะวัดร้างนั่น... รูปสลักหินในวัดขอพรได้จริง ๆ!”

“มันทำให้ฉันฉลาดขึ้น!”

แววตาของเขาค่อย ๆ สว่างไสว

เดินวนไปสองสามก้าว จูเอ้อร์ตั้นพลันหยุดยืนนิ่ง

“ความลับนี้ฉันบอกใครไม่ได้!”

“แม้แต่พ่อถาม ฉันก็ห้ามบอกเขา!”

พอฉลาดขึ้น ก็รู้จักปิดบังแล้ว

คนฉลาดย่อมรู้ว่าภัยเกิดจากปาก

……

“เอ้อร์ตั้น! รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร?”

“คารวะท่านอาสามปู่ เมื่อก่อนเอ้อร์ตั้นสร้างความเดือดร้อนให้ท่านแล้ว”

“เด็กดี ช่างเป็นเด็กดีจริง ๆ!”

ไม่เพียงรู้จักลำดับญาติแล้ว

ทุกคนยังพบว่าจูเอ้อร์ตั้นอ่านหนังสือออกด้วย!

คราวนี้ทุกคนต่างตกตะลึงกันถ้วนหน้า

บ้างก็ว่าเป็นคนที่ประสบความสำเร็จช้า

บ้างก็ว่าบรรพชนตระกูลจูศักดิ์สิทธิ์

ยังมีคนกล่าวว่าเทพดาวบุ๋นลงมาจุติ!

เมื่อได้ฟังคำชื่นชมที่ทุกคนต่างพูดแทรกกันไปมา

จูอู่ลิ่วก็ยิ้มจนหุบปากไม่ลง

ลูกชายข้า!

นั่นลูกชายข้าเชียวนะ!

ความทุกข์ใจตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมามลายหายไปสิ้น

จูอู่ลิ่วโบกมืออย่างใจกว้าง

“วันนี้พี่น้องบ้านใกล้เรือนเคียงทุกท่านอย่าเพิ่งกลับกันเลย”

“ข้าจูอู่ลิ่วจะฆ่าหมูเลี้ยงฉลอง!”

เมื่อเห็นจูอู่ลิ่วดีใจ

จูเอ้อร์ตั้นก็พลอยมีความสุขไปด้วย

แม้จูเอ้อร์ตั้นจะอายุเกือบยี่สิบปีแล้ว

แต่เขาเพิ่งเคยเห็นบิดาเป็นเช่นนี้เป็นครั้งแรก

งานเลี้ยงดำเนินไปจนทุกคนดื่มกินกันอย่างเต็มที่ กระทั่งดึกดื่น

จูเอ้อร์ตั้นคออ่อนอยู่แล้ว ยิ่งอาเจียนออกมาเสียจนหมดไส้หมดพุง

เดิมทีในท้องก็ไม่มีอะไร พออาเจียนจนหมดก็ยิ่งหิวแทบแย่

ก้มมองลงไป จูเอ้อร์ตั้นเห็นเครื่องในหมูครึ่งกะละมังวางอยู่ตรงมุมกำแพง

ราวกับถูกอะไรบางอย่างดลใจ จูเอ้อร์ตั้นพุ่งเข้าไปก้มหน้ากินทันที

หัวใจ ตับ ม้าม ปอด เขากินไม่เลือก

กินอย่างเอร็ดอร่อยเสียจนแทบหยุดไม่ได้

เมื่อกินอิ่มดื่มพอแล้ว เขาก็เช็ดปาก

ฤทธิ์สุรายังไม่สร่าง จูเอ้อร์ตั้นจึงไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ

ทว่าภาพนี้กลับอยู่ในสายตาของเฉินเสวียนตู

ดูท่าสมองของบัณฑิตที่ตายไปแล้วจะเริ่มออกฤทธิ์

ตอนนี้จูเอ้อร์ตั้นเป็นสาวกเพียงคนเดียว

เฉินเสวียนตูต้องฝากความหวังไว้กับเขาทั้งหมด

แต่เฉินเสวียนตูก็ไม่ได้ร้อนใจ

รอคอยมาหลายปีแล้ว

สิ่งที่เฉินเสวียนตูมีมากที่สุดก็คือความอดทน

ไม่นานนัก จูอู่ลิ่วก็พบเรื่องน่ายินดีอีกอย่างหนึ่งโดยไม่คาดคิด

ลูกชายโง่ ๆ ของเขาไม่เพียงอ่านหนังสือออก ยังท่องคัมภีร์ตำราได้ด้วย!

เปิดปากมาก็มีแต่ถ้อยคำเชื่อมโยงหลักการ ราวกับบัณฑิตซิ่วไฉในอำเภอไม่มีผิด!

หรือว่าเทพดาวบุ๋นจากสวรรค์จะลงมาจุติจริง ๆ?

สิบกว่าปีที่ผ่านมาคงเป็นช่วงที่วิญญาณยังไม่กลับเข้าร่างสินะ!

บางทีตระกูลจูของเราอาจมีนักปราชญ์กับเขาสักคนก็ได้!

ต้าหลีให้ความสำคัญกับบุ๋นมาแต่ไหนแต่ไร หากร่ำเรียนจนประสบความสำเร็จ ก็ย่อมได้เป็นขุนนาง

“ลูกเอ๋ย ต่อไปตระกูลจูของเราคงต้องฝากความหวังไว้ที่เจ้าแล้ว!”

“ไปเถอะ ไปสอบเอาชื่อเสียงกลับมาให้ได้!”

“การสอบถงเซิงก็จะเริ่มในอีกไม่กี่วันแล้ว”

“อยู่บ้านอ่านหนังสือให้ดีเถิด”

จูอู่ลิ่วมองมา

จูเอ้อร์ตั้นย่อมพยักหน้ารับ

เขาเองก็คิดว่าตนสอบเป็นซิ่วไฉได้

ในเมื่อจะเข้าสอบ

ก็ต้องเปลี่ยนชื่อเสียหน่อย

ซิ่วไฉในอนาคตจะชื่อเอ้อร์ตั้นได้อย่างไร?

จูเอ้อร์ตั้นตวัดพู่กันเขียนอักษรสองตัวลงไป

เอ้อร์จากคำว่าโดดเด่นเหนือผู้คน

ตั้นจากคำว่ารุ่งอรุณยามไก่ขัน

ทั้งยังคงชื่อเดิมไว้ พร้อมเลือกความหมายที่ดีกว่าเดิม

มีเพียงคนฉลาดเท่านั้นที่คิดเรื่องเช่นนี้ได้กระมัง?

เมื่อการสอบถงเซิงใกล้เข้ามาทุกวัน

ความอยากอาหารของจูเอ้อร์ตั้นก็เปลี่ยนไปอย่างเงียบงัน

เขาเริ่มกินอาหารปกติไม่ลง

มีเพียงเนื้อสดที่ยังมีเลือดเท่านั้นที่ช่วยให้อิ่มท้องได้บ้าง

จูเอ้อร์ตั้นเองก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

แต่การสอบใกล้เข้ามาแล้ว เขาจึงไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่น

ชาวบ้านในบ้านเกิดต่างจับตามองอยู่ อย่างไรก็ต้องทำให้ทุกคนเห็นว่าเขาเอาดีได้

การสอบถงเซิงดำเนินไปอย่างราบรื่น เพียงจูเอ้อร์ตั้นมองโจทย์แวบเดียวก็รู้คำตอบแล้ว

ขณะที่จูเอ้อร์ตั้นกำลังยินดีอยู่ในใจ เฉินเสวียนตูผู้เฝ้ามองทุกสิ่งอย่างทะลุปรุโปร่งกลับเข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้ง

สมองที่เขาเปลี่ยนให้จูเอ้อร์ตั้นคือสมองของซิ่วไฉ

ต้องสอบได้คุณวุฒิมาก่อน จึงจะเรียกว่าซิ่วไฉได้

ซิ่วไฉที่ตายอยู่ใต้ดินผู้นั้นไม่รู้ว่าเคยร่ำเรียนอย่างหนักมานานเท่าไร

คัมภีร์ตำราเหล่านั้นสลักลึกลงในสมองของซิ่วไฉไปนานแล้ว

บัดนี้เมื่อเขาตาย จูเอ้อร์ตั้นจึงได้รับประโยชน์ไปเต็ม ๆ

การสอบถงเซิงเสร็จสิ้นลงอย่างราบรื่น

ต้องรออีกสักพักกว่าผลสอบจะออก

ในช่วงเวลาที่รอผลสอบ

“อาการป่วย” ของจูเอ้อร์ตั้นกลับหนักขึ้นเรื่อย ๆ

ความรู้สึกนั้น... ราวกับเขากลายเป็นคนโง่อีกครั้ง

สมองของเขาคล้ายแข็งทื่อไปแล้ว

เขากำเริบทุกวัน

และช่วงเวลาที่อาการกำเริบก็ยาวนานขึ้นทุกที

วันที่ผลสอบถงเซิงประกาศออกมา

คนทั้งอู่หลี่ปู่ต่างตื่นเต้นกันไปหมด

“สอบได้แล้ว! สอบได้แล้ว!”

“คนจากอำเภอมาถึงแล้ว!”

“ได้ที่สามของอำเภอซานหยางแน่ะ!”

“หลานชายตระกูลจูสอบได้จริง ๆ!”

“อู่หลี่ปู่ของเรามีซิ่วไฉแล้ว!”

“เอ้อร์ตั้นอยู่ไหน! ซิ่วไฉของพวกเราอยู่ไหนกัน!”

“ฮ่า ๆ! ข้ามองตั้งแต่เด็กแล้วว่าเจ้าหนูนั่นฉลาด!”

ขณะที่ทุกคนกำลังโห่ร้องยินดี จูเอ้อร์ตั้นอยู่ที่ไหนกัน?

เขากำลังกอดแม่หมูอยู่ในคอกหมู

ไม่ผิด เขากำเริบอีกแล้ว

จูเอ้อร์ตั้นกลับกลายเป็นจูเอ้อร์ตั้นคนเดิม ผู้เฝ้าหมู่บ้าน

แต่ตอนนี้ไม่มีใครมองเขาเป็นคนโง่อีกแล้ว

กอดแม่หมูนอนแล้วจะเป็นอะไรไป?

บัณฑิตมีงานอดิเรกแปลก ๆ บ้างก็เป็นเรื่องปกติ!

อย่างไรเสียสมองของเขาก็ไม่เหมือนคนทั่วไปนี่นา!

ไม่นานทุกคนก็หามเขาขึ้นมา

แห่ไปทั่วหมู่บ้านอยู่ครึ่งค่อนวัน

จูเอ้อร์ตั้นถึงได้คืนสติกลับมา

แทนที่จะตื่นเต้นที่ได้เป็นซิ่วไฉ เขากลับมีเหงื่อเย็นผุดเต็มตัว

ครั้งนี้จูเอ้อร์ตั้นหวาดกลัวขึ้นมาจริง ๆ

เขาอยากเป็นคนฉลาดที่ใคร ๆ ก็ชื่นชอบ

ไม่อยากกลับไปเป็นผู้เฝ้าหมู่บ้านเหมือนแต่ก่อน

หลังสอบได้ซิ่วไฉ ตระกูลจูก็จัดงานเลี้ยงฉลองอีกครั้ง

ในขณะที่ทุกคนกำลังสนุกสนาน จูเอ้อร์ตั้นกลับออกเดินทางไปตามถนนโบราณเพียงลำพัง

“ต้องเป็นวัดโบราณนั่นแน่! รูปสลักหินข้างในนั่น! มันทำให้ฉันผิดปกติไป!”

“คนผูกกระดิ่งต้องเป็นคนแก้กระดิ่ง ฉันต้องไปถามมันให้รู้เรื่อง!”

“มันต้องเล่นตุกติกอะไรกับฉันแน่!”

“สิ่งศักดิ์สิทธิ์... หรือว่าจะเป็นภูตชั่วร้ายที่เล่าขานกันว่าคอยทำร้ายผู้คน!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป