บนโต๊ะอาหารตระกูลจู มีเสียงของคนได้เพียงคนเดียว
นั่นก็คือหัวหน้าตระกูล... จูอู่ลิ่ว!
บัดซบเอ๊ย!
กล้าดียังไงมาขัดจังหวะ!
เมื่อเห็นดวงตากลมโตของจูอู่ลิ่วเบิกกว้างขึ้นฉับพลัน
มารดาจูรีบลุกขึ้นยืนขวางหน้าจูเอ้อร์ตั้นทันที
นางคุ้นเคยกับสายตาเช่นนี้ดีนัก
เห็นได้ชัดว่าจูอู่ลิ่วคิดจะลงมือตีจูเอ้อร์ตั้นอีกแล้ว
เกรงว่าตีจูเอ้อร์ตั้นยังไม่พอ วันนี้นางเองก็คงหนีไม้เรียวไม่พ้น
มารดาจูเดาไม่ผิด จูอู่ลิ่วคิดจะสั่งสอนจูเอ้อร์ตั้นตามปกติจริง ๆ
แต่พอครุ่นคิด จูอู่ลิ่วก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เดี๋ยวก่อน... หนึ่งร้อยยี่สิบแปดอีแปะกับสามหลีหรือ?
ตัวเลขนี้ดูเหมือนจะถูกต้อง!
หรือว่าแมวตาบอดบังเอิญจับหนูได้?
จูอู่ลิ่วจ้องจูเอ้อร์ตั้นที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขม็ง
ก่อนจะเอ่ยถามออกไปตรง ๆ
“เก้าคูณแปดได้เท่าไร?”
“เจ็ดคูณสามได้เท่าไร?”
จูเอ้อร์ตั้นตอบกลับโดยไม่ต้องคิด
“แปดคูณเก้าได้เจ็ดสิบสอง สามคูณเจ็ดได้ยี่สิบเอ็ด”
คราวนี้ ไม่เพียงมารดาจูจะยืนนิ่ง ดวงตาแดงก่ำ
จูอู่ลิ่วที่เบิกตากว้างยังสูดลมหายใจเฮือกใหญ่
ลูกชายโง่ ๆ หายโง่แล้วหรือ?
บรรพชนตระกูลจูแสดงปาฏิหาริย์หรือไร!
ข่าวแพร่กระจายราวกับติดปีก
ชั่วพริบตา บ้านทุกหลังในอู่หลี่ปู่ก็รู้เรื่องนี้กันหมด
ลูกชายโง่ของตระกูลจูเติบโตมาโดยที่ทุกคนเห็นกันมาตั้งแต่เล็ก
บัดนี้คนโง่กลับมีสติปัญญาขึ้นมา ใครจะไม่แวะมาดูเล่า?
ระหว่างที่ผู้คนด้านนอกกำลังพูดคุยกันอื้ออึง
จูเอ้อร์ตั้นกลับยกมือแตะศีรษะตนเอง
สมองของเขาปลอดโปร่งขึ้นเรื่อย ๆ
หลายเรื่องจูเอ้อร์ตั้นย่อมคิดออกได้เอง
“เป็นเพราะวัดร้างนั่น... รูปสลักหินในวัดขอพรได้จริง ๆ!”
“มันทำให้ฉันฉลาดขึ้น!”
แววตาของเขาค่อย ๆ สว่างไสว
เดินวนไปสองสามก้าว จูเอ้อร์ตั้นพลันหยุดยืนนิ่ง
“ความลับนี้ฉันบอกใครไม่ได้!”
“แม้แต่พ่อถาม ฉันก็ห้ามบอกเขา!”
พอฉลาดขึ้น ก็รู้จักปิดบังแล้ว
คนฉลาดย่อมรู้ว่าภัยเกิดจากปาก
……
“เอ้อร์ตั้น! รู้ไหมว่าข้าเป็นใคร?”
“คารวะท่านอาสามปู่ เมื่อก่อนเอ้อร์ตั้นสร้างความเดือดร้อนให้ท่านแล้ว”
“เด็กดี ช่างเป็นเด็กดีจริง ๆ!”
ไม่เพียงรู้จักลำดับญาติแล้ว
ทุกคนยังพบว่าจูเอ้อร์ตั้นอ่านหนังสือออกด้วย!
คราวนี้ทุกคนต่างตกตะลึงกันถ้วนหน้า
บ้างก็ว่าเป็นคนที่ประสบความสำเร็จช้า
บ้างก็ว่าบรรพชนตระกูลจูศักดิ์สิทธิ์
ยังมีคนกล่าวว่าเทพดาวบุ๋นลงมาจุติ!
เมื่อได้ฟังคำชื่นชมที่ทุกคนต่างพูดแทรกกันไปมา
จูอู่ลิ่วก็ยิ้มจนหุบปากไม่ลง
ลูกชายข้า!
นั่นลูกชายข้าเชียวนะ!
ความทุกข์ใจตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมามลายหายไปสิ้น
จูอู่ลิ่วโบกมืออย่างใจกว้าง
“วันนี้พี่น้องบ้านใกล้เรือนเคียงทุกท่านอย่าเพิ่งกลับกันเลย”
“ข้าจูอู่ลิ่วจะฆ่าหมูเลี้ยงฉลอง!”
เมื่อเห็นจูอู่ลิ่วดีใจ
จูเอ้อร์ตั้นก็พลอยมีความสุขไปด้วย
แม้จูเอ้อร์ตั้นจะอายุเกือบยี่สิบปีแล้ว
แต่เขาเพิ่งเคยเห็นบิดาเป็นเช่นนี้เป็นครั้งแรก
งานเลี้ยงดำเนินไปจนทุกคนดื่มกินกันอย่างเต็มที่ กระทั่งดึกดื่น
จูเอ้อร์ตั้นคออ่อนอยู่แล้ว ยิ่งอาเจียนออกมาเสียจนหมดไส้หมดพุง
เดิมทีในท้องก็ไม่มีอะไร พออาเจียนจนหมดก็ยิ่งหิวแทบแย่
ก้มมองลงไป จูเอ้อร์ตั้นเห็นเครื่องในหมูครึ่งกะละมังวางอยู่ตรงมุมกำแพง
ราวกับถูกอะไรบางอย่างดลใจ จูเอ้อร์ตั้นพุ่งเข้าไปก้มหน้ากินทันที
หัวใจ ตับ ม้าม ปอด เขากินไม่เลือก
กินอย่างเอร็ดอร่อยเสียจนแทบหยุดไม่ได้
เมื่อกินอิ่มดื่มพอแล้ว เขาก็เช็ดปาก
ฤทธิ์สุรายังไม่สร่าง จูเอ้อร์ตั้นจึงไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ
ทว่าภาพนี้กลับอยู่ในสายตาของเฉินเสวียนตู
ดูท่าสมองของบัณฑิตที่ตายไปแล้วจะเริ่มออกฤทธิ์
ตอนนี้จูเอ้อร์ตั้นเป็นสาวกเพียงคนเดียว
เฉินเสวียนตูต้องฝากความหวังไว้กับเขาทั้งหมด
แต่เฉินเสวียนตูก็ไม่ได้ร้อนใจ
รอคอยมาหลายปีแล้ว
สิ่งที่เฉินเสวียนตูมีมากที่สุดก็คือความอดทน
ไม่นานนัก จูอู่ลิ่วก็พบเรื่องน่ายินดีอีกอย่างหนึ่งโดยไม่คาดคิด
ลูกชายโง่ ๆ ของเขาไม่เพียงอ่านหนังสือออก ยังท่องคัมภีร์ตำราได้ด้วย!
เปิดปากมาก็มีแต่ถ้อยคำเชื่อมโยงหลักการ ราวกับบัณฑิตซิ่วไฉในอำเภอไม่มีผิด!
หรือว่าเทพดาวบุ๋นจากสวรรค์จะลงมาจุติจริง ๆ?
สิบกว่าปีที่ผ่านมาคงเป็นช่วงที่วิญญาณยังไม่กลับเข้าร่างสินะ!
บางทีตระกูลจูของเราอาจมีนักปราชญ์กับเขาสักคนก็ได้!
ต้าหลีให้ความสำคัญกับบุ๋นมาแต่ไหนแต่ไร หากร่ำเรียนจนประสบความสำเร็จ ก็ย่อมได้เป็นขุนนาง
“ลูกเอ๋ย ต่อไปตระกูลจูของเราคงต้องฝากความหวังไว้ที่เจ้าแล้ว!”
“ไปเถอะ ไปสอบเอาชื่อเสียงกลับมาให้ได้!”
“การสอบถงเซิงก็จะเริ่มในอีกไม่กี่วันแล้ว”
“อยู่บ้านอ่านหนังสือให้ดีเถิด”
จูอู่ลิ่วมองมา
จูเอ้อร์ตั้นย่อมพยักหน้ารับ
เขาเองก็คิดว่าตนสอบเป็นซิ่วไฉได้
ในเมื่อจะเข้าสอบ
ก็ต้องเปลี่ยนชื่อเสียหน่อย
ซิ่วไฉในอนาคตจะชื่อเอ้อร์ตั้นได้อย่างไร?
จูเอ้อร์ตั้นตวัดพู่กันเขียนอักษรสองตัวลงไป
เอ้อร์จากคำว่าโดดเด่นเหนือผู้คน
ตั้นจากคำว่ารุ่งอรุณยามไก่ขัน
ทั้งยังคงชื่อเดิมไว้ พร้อมเลือกความหมายที่ดีกว่าเดิม
มีเพียงคนฉลาดเท่านั้นที่คิดเรื่องเช่นนี้ได้กระมัง?
เมื่อการสอบถงเซิงใกล้เข้ามาทุกวัน
ความอยากอาหารของจูเอ้อร์ตั้นก็เปลี่ยนไปอย่างเงียบงัน
เขาเริ่มกินอาหารปกติไม่ลง
มีเพียงเนื้อสดที่ยังมีเลือดเท่านั้นที่ช่วยให้อิ่มท้องได้บ้าง
จูเอ้อร์ตั้นเองก็รู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ
แต่การสอบใกล้เข้ามาแล้ว เขาจึงไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่น
ชาวบ้านในบ้านเกิดต่างจับตามองอยู่ อย่างไรก็ต้องทำให้ทุกคนเห็นว่าเขาเอาดีได้
การสอบถงเซิงดำเนินไปอย่างราบรื่น เพียงจูเอ้อร์ตั้นมองโจทย์แวบเดียวก็รู้คำตอบแล้ว
ขณะที่จูเอ้อร์ตั้นกำลังยินดีอยู่ในใจ เฉินเสวียนตูผู้เฝ้ามองทุกสิ่งอย่างทะลุปรุโปร่งกลับเข้าใจทุกอย่างแจ่มแจ้ง
สมองที่เขาเปลี่ยนให้จูเอ้อร์ตั้นคือสมองของซิ่วไฉ
ต้องสอบได้คุณวุฒิมาก่อน จึงจะเรียกว่าซิ่วไฉได้
ซิ่วไฉที่ตายอยู่ใต้ดินผู้นั้นไม่รู้ว่าเคยร่ำเรียนอย่างหนักมานานเท่าไร
คัมภีร์ตำราเหล่านั้นสลักลึกลงในสมองของซิ่วไฉไปนานแล้ว
บัดนี้เมื่อเขาตาย จูเอ้อร์ตั้นจึงได้รับประโยชน์ไปเต็ม ๆ
การสอบถงเซิงเสร็จสิ้นลงอย่างราบรื่น
ต้องรออีกสักพักกว่าผลสอบจะออก
ในช่วงเวลาที่รอผลสอบ
“อาการป่วย” ของจูเอ้อร์ตั้นกลับหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ความรู้สึกนั้น... ราวกับเขากลายเป็นคนโง่อีกครั้ง
สมองของเขาคล้ายแข็งทื่อไปแล้ว
เขากำเริบทุกวัน
และช่วงเวลาที่อาการกำเริบก็ยาวนานขึ้นทุกที
วันที่ผลสอบถงเซิงประกาศออกมา
คนทั้งอู่หลี่ปู่ต่างตื่นเต้นกันไปหมด
“สอบได้แล้ว! สอบได้แล้ว!”
“คนจากอำเภอมาถึงแล้ว!”
“ได้ที่สามของอำเภอซานหยางแน่ะ!”
“หลานชายตระกูลจูสอบได้จริง ๆ!”
“อู่หลี่ปู่ของเรามีซิ่วไฉแล้ว!”
“เอ้อร์ตั้นอยู่ไหน! ซิ่วไฉของพวกเราอยู่ไหนกัน!”
“ฮ่า ๆ! ข้ามองตั้งแต่เด็กแล้วว่าเจ้าหนูนั่นฉลาด!”
ขณะที่ทุกคนกำลังโห่ร้องยินดี จูเอ้อร์ตั้นอยู่ที่ไหนกัน?
เขากำลังกอดแม่หมูอยู่ในคอกหมู
ไม่ผิด เขากำเริบอีกแล้ว
จูเอ้อร์ตั้นกลับกลายเป็นจูเอ้อร์ตั้นคนเดิม ผู้เฝ้าหมู่บ้าน
แต่ตอนนี้ไม่มีใครมองเขาเป็นคนโง่อีกแล้ว
กอดแม่หมูนอนแล้วจะเป็นอะไรไป?
บัณฑิตมีงานอดิเรกแปลก ๆ บ้างก็เป็นเรื่องปกติ!
อย่างไรเสียสมองของเขาก็ไม่เหมือนคนทั่วไปนี่นา!
ไม่นานทุกคนก็หามเขาขึ้นมา
แห่ไปทั่วหมู่บ้านอยู่ครึ่งค่อนวัน
จูเอ้อร์ตั้นถึงได้คืนสติกลับมา
แทนที่จะตื่นเต้นที่ได้เป็นซิ่วไฉ เขากลับมีเหงื่อเย็นผุดเต็มตัว
ครั้งนี้จูเอ้อร์ตั้นหวาดกลัวขึ้นมาจริง ๆ
เขาอยากเป็นคนฉลาดที่ใคร ๆ ก็ชื่นชอบ
ไม่อยากกลับไปเป็นผู้เฝ้าหมู่บ้านเหมือนแต่ก่อน
หลังสอบได้ซิ่วไฉ ตระกูลจูก็จัดงานเลี้ยงฉลองอีกครั้ง
ในขณะที่ทุกคนกำลังสนุกสนาน จูเอ้อร์ตั้นกลับออกเดินทางไปตามถนนโบราณเพียงลำพัง
“ต้องเป็นวัดโบราณนั่นแน่! รูปสลักหินข้างในนั่น! มันทำให้ฉันผิดปกติไป!”
“คนผูกกระดิ่งต้องเป็นคนแก้กระดิ่ง ฉันต้องไปถามมันให้รู้เรื่อง!”
“มันต้องเล่นตุกติกอะไรกับฉันแน่!”
“สิ่งศักดิ์สิทธิ์... หรือว่าจะเป็นภูตชั่วร้ายที่เล่าขานกันว่าคอยทำร้ายผู้คน!”