“ฮูหยิน ฟื้นแล้วหรือเจ้าคะ? ยังปวดศีรษะอยู่หรือไม่?”
เสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างเตียง เอ่ยถามอย่างแผ่วเบา
หลัวฮุ่ยหรานกุมศีรษะ ค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ความทรงจำสองชาติตีกันจนหัวปั่นยิ่งกว่าน้ำแป้ง
ราวกับว่าเมื่อวานนี้เอง นางยังเป็นบัณฑิตจบใหม่จากภาควิชาประวัติศาสตร์ของมหาวิทยาลัยซี กำลังง่วนส่งใบสมัครหางานอย่างยากลำบาก
ช่างคิดถึงสภาพแวดล้อมการหางานของบัณฑิตสายศิลป์ในอดีตเสียจริง ขอเพียงอ่านออกเขียนได้ก็พอแล้ว
นางบ่นว่าหางานยาก สุดท้ายเพราะอดนอนเป็นเวลานาน จึงสิ้นใจล้มลงอย่างกะทันหัน
หวังว่าภาพเหตุการณ์นั้นจะไม่ทำให้คนห้องข้าง ๆ ตกใจ
จากนั้นนางก็ไร้ความทรงจำ กลับชาติมาเกิดใหม่อีกครั้ง โชคดีไม่น้อย ได้ครอบครัวระดับยอดเยี่ยม และกลายเป็นบุตรสาวคนโตของจวนแม่ทัพ
หลังปักปิ่น บิดาแท้ ๆ กับแม่ทัพใหญ่ผู้เป็นนายของเขาเมาสุราจนเอ่ยหยอกล้อเรื่องหมั้นหมาย นางจึงได้แต่งกับบุตรชายคนรองของแม่ทัพใหญ่ แล้วมีบุตรด้วยกัน
ยามนี้แผ่นดินอยู่ในกลียุค ฮ่องเต้องค์สุดท้ายแห่งราชวงศ์ก่อนทรงโฉดเขลา ราษฎรตกทุกข์ได้ยาก เหล่าวีรชนจึงลุกฮือ แบ่งแยกกันตั้งตนเป็นใหญ่ กฎเกณฑ์ทางโลกที่เคยมีเริ่มเสื่อมสลาย มีเพียงกำลังทหารในมือเท่านั้นที่ทำให้ยืนหยัดได้อย่างมั่นคง
ดังนั้นหลัวฮุ่ยหรานจึงรู้สึกมาโดยตลอดว่าชะตาของตนไม่เลว ทั้งครอบครัวเดิมและครอบครัวสามีต่างมีฐานะดี อย่างน้อยก็มีข้าวกินมีเสื้อผ้าให้อุ่นกาย ทั้งยังปลอดภัยไร้กังวล
แต่วันนี้เกิดอุบัติเหตุเล็กน้อย เดิมทีนางพาบรรดาคุณหนูในจวนแม่ทัพไปเล่นโยนลูกธนูลงกาในสวนดอกไม้ หลัวฮุ่ยหรานพาคนกลุ่มหนึ่งไปด้วย ผลคือคุณหนูใหญ่แห่งเรือนใหญ่เหยียบชายกระโปรงนางเข้า นางจึงหลบแล้วเหยียบโดนก้อนกรวดจนล้มลงข้างแท่นดอกไม้ ศีรษะกระแทกเข้าอย่างจัง
คนอื่น ๆ ต่างตกใจ รีบร้องเรียกคนมาช่วย
หลัวฮุ่ยหรานถูกพากลับห้องของตน แล้วตามหมอประจำจวนมารักษาอย่างเร่งด่วน
เดิมทีแค่ศีรษะกระแทกเล็กน้อยไม่นับว่าร้ายแรง แต่กลับกลายเป็นว่าโดยไม่ตั้งใจ หลัวฮุ่ยหรานฟื้นความทรงจำจากชาติก่อนขึ้นมา จึงหมดสติอยู่นานกว่าปกติ
สาวใช้ในห้องของนางพากันร้อนใจแทบแย่
กว่าจะเรียบเรียงความทรงจำได้ หลัวฮุ่ยหรานก็เจ็บจนสูดปาก ศีรษะปวดตุบ ๆ นางจับศีรษะชิงเยียน สาวใช้คนสนิทไว้ แล้วเอนพิงหมอน
“ยังเจ็บอยู่บ้าง หมอว่าอย่างไร?”
“หมอบอกว่าบาดแผลไม่ใหญ่ แต่เกิดตรงศีรษะ จึงต้องระมัดระวัง ให้ฮูหยินพักฟื้นให้ดีเจ้าค่ะ”
ชิงเยียนอดกล่าวไม่ได้ว่า “คุณหนูใหญ่เกินไปแล้ว ไม่เห็นมาเยี่ยมขอโทษถึงที่ ฮูหยินอย่างไรก็เป็นผู้อาวุโส...”
บาดเจ็บโดยไม่ตั้งใจ หลัวฮุ่ยหรานเองก็โกรธอยู่เต็มอก
แต่หลิงเวยอวิ๋น คุณหนูใหญ่แห่งเรือนใหญ่ เพิ่งอายุสิบเอ็ดปี ยังเป็นเด็กสาวไม่รู้ความ นางจะถือสาอย่างไรก็ไม่ถึงกับไปเอาเรื่องเด็กน้อย
“ห้ามพูดเหลวไหล รีบทายาก่อน” หลัวฮุ่ยหรานดุ
ชิงเหมี่ยว สาวใช้คนสนิทอีกคน เดินเข้ามาข้างหน้า รับตลับยาจากมือชิงเยียน แล้วกล่าวตำหนิว่า “เรื่องนี้เป็นอุบัติเหตุทั้งนั้น หากเจ้าพูดจาเหลวไหลเช่นนี้ ต่อไปคุณหนูใหญ่จะเอาหน้าไปไว้ที่ใด?”
“แล้วฮูหยินจะเอาหน้าไปไว้ที่ใดกัน?”
ชิงเยียนยิ้มเจื่อน ๆ แล้วถอยไปยืนด้านข้าง
ชิงเหมี่ยวแหวกผมด้านหลังศีรษะของฮูหยินอย่างเบามือ ทายาอย่างระมัดระวัง แล้วพันผ้าพันแผลให้เรียบร้อย
บาดแผลยาวราวหนึ่งนิ้ว หากอยู่ตรงอื่นก็คงไม่เป็นไร แต่เกิดบนศีรษะ จึงต้องระมัดระวังเป็นพิเศษ
หลัวฮุ่ยหรานเองก็กลัวว่าจะทิ้งอาการข้างเคียงจากการกระทบกระเทือนทางสมองไว้
นางยังเวียนศีรษะอยู่ ทั้งยังพันผ้าพันแผลและปล่อยผมสยาย ดูไม่เรียบร้อยนัก จึงคิดจะพักอยู่ในเรือนก่อน
สาวใช้กับแม่นมถอยออกจากห้องอย่างเป็นระเบียบ ชิงเยียนและชิงเหมี่ยวยืนอยู่ใต้ระเบียง ชิงเยียนเอาแต่บิดผ้าเช็ดหน้า ไม่เอ่ยคำใด
“ฮูหยินว่าเจ้า เจ้าไม่พอใจหรือ?”
ชิงเหมี่ยวถามนาง
“เปล่า ข้าแค่รู้สึกแทนฮูหยินว่าไม่ได้รับความเป็นธรรม ต่อให้เป็นอุบัติเหตุ แต่ทำให้คนบาดเจ็บ เรือนใหญ่ก็ควรพาคนมาขอโทษถึงที่ อย่างน้อยก็แสดงท่าทีสักหน่อย”
ชิงเยียนเบะปาก “ฮูหยินไม่พูดถึง พวกเขาก็ทำราวกับไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้น บัดนี้ก็ยังไม่มา นี่ไม่ใช่เห็นฮูหยินอยู่ในสายตาเสียที่ไหน?”
ชิงเหมี่ยวถอนใจ ใครใช้ให้พวกเขาเป็นเรือนใหญ่เล่า?
ถึงอย่างนั้นนางก็ยังเอ่ยเกลี้ยกล่อมเสียงอ่อนว่า “นายท่านรองของเรากับนายท่านใหญ่แห่งเรือนใหญ่เป็นพี่น้องร่วมมารดา คุณหนูใหญ่ก็เป็นหลานสาวแท้ ๆ ของฮูหยิน จะไปถือสาเรื่องพวกนี้ทำไม?”
“อย่างไรก็เป็นคนครอบครัวเดียวกัน”
รุ่งเรืองก็รุ่งเรืองด้วยกัน เสื่อมถอยก็เสื่อมถอยด้วยกัน
ยามนี้แม่ทัพใหญ่ ผู้เป็นนายใหญ่ที่สุดของจวน กำลังออกรบอยู่ภายนอก หากเกิดเรื่องเรือนใหญ่กับเรือนรองไม่ลงรอยกัน ย่อมมีแต่ทำให้ผู้อื่นเห็นว่าจวนแม่ทัพมีช่องโหว่ให้ฉวยโอกาส
เมื่อคำนึงถึงภาพรวม ฮูหยินจึงไม่ได้ถือสา
ชิงเหมี่ยวอธิบายอย่างละเอียด ในที่สุดชิงเยียนก็เข้าใจ ก้มหน้ารับผิด
*
เรือนใหญ่
หลิงเวยอวิ๋น คุณหนูใหญ่แห่งเรือนใหญ่ เดินวนไปมาอย่างกระวนกระวาย กัดเล็บ มือขมวดคิ้วแน่น
หลิงเวยหลาน คุณชายใหญ่ ถูกนางเดินวนจนเวียนหัว รีบห้ามว่า “อย่าเดินวนอีกเลย พื้นอิฐถูกเจ้าขัดจนบางลงไปสามชุ่นแล้ว”
“พี่ใหญ่!”
หลิงเวยอวิ๋นเอ่ยเสียงสะอื้น “ข้าเผลอทำให้ท่านอาสะใภ้รองบาดเจ็บ นางจะไปฟ้องท่านพ่อหรือไม่?”
หลิงเวยหลานหัวเราะ “จะเป็นไปได้อย่างไร? อย่างไรนางก็เป็นผู้ใหญ่ จะถือสาเด็กอย่างพวกเราไปไย?”
“หากพูดเรื่องนี้ออกไป คนอื่นกลับจะหาว่านางใจแคบ ไม่เมตตาเสียอีก”
“แต่ข้ายังเป็นห่วงอยู่ดี...พี่ใหญ่ พรุ่งนี้พวกเราไปขอโทษท่านอาสะใภ้รอง ท่านช่วยบอกได้หรือไม่ว่าตอนนั้นท่านเผลอสะดุดนาง?”
อย่างไรตอนนั้นพี่ใหญ่ก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย
ท่ามกลางความวุ่นวาย ไม่มีใครมองเห็นชัดเจน
อีกทั้งเขาเป็นพี่ใหญ่ หลานชายคนโตโดยสายตรงของจวนแม่ทัพ ต่อให้ท่านอาสะใภ้รองคิดจะถือสา ก็คงเอาเรื่องไม่ลง
หลิงเวยหลานไม่ได้คิดอะไรให้มากความ รับเรื่องนี้ไว้ทันที
วันรุ่งขึ้น หลิงเวยอวิ๋นกับพี่ชายไปคารวะฟางซื่อ ฮูหยินแห่งเรือนใหญ่ แล้วกล่าวว่าจะไปเยี่ยมท่านอาสะใภ้รอง
“ไปเยี่ยมนาง? นางเป็นอะไรหรือ?” ฟางซื่อวางตำราเพลงลง แล้วถามอย่างไม่ใส่ใจ
หลิงเวยอวิ๋นชิงตอบก่อน “เมื่อวานตอนเล่นโยนลูกธนูลงกา ท่านอาสะใภ้รองหกล้มโดยไม่ตั้งใจ ข้ากับพี่ใหญ่จึงจะไปเยี่ยมเจ้าค่ะ”
“เช่นนั้นก็ไปเถิด ฝากถามไถ่อาการแทนข้าด้วย”
ฟางซื่อไม่ได้ซักถามมาก ปล่อยให้ทั้งคู่ไป
ทั้งสองจึงออกจากเรือนชิ่งชุนของเรือนใหญ่ มุ่งหน้าไปเรือนหลิวเซี่ยของเรือนรอง
คิ้วที่ขมวดแน่นของหลิงเวยอวิ๋นคลายลงในที่สุด
ท่านแม่ไม่รู้เรื่อง ทางท่านอาสะใภ้รองก็หลอกผ่านไปได้ ขอเพียงผ่านไปสักสองสามวัน เรื่องนี้ก็จะจบลง ทุกอย่างจะเรียบร้อย
หากมีใครถามขึ้นมา นางก็ยังมีคำแก้ตัว
แต่เมื่อเดินถึงระเบียงกลับเห็นท่านอารองเดินเร่งรุดเข้ามา
หลิงเวยอวิ๋นใจหล่นวูบลงทันที
เหตุใดท่านอารองจึงกลับมาก่อนเวลา?
แต่จะหลบก็ไม่ทันแล้ว ที่นี่มีเพียงทางเดียวที่ตรงไปยังเรือนหลิวเซี่ย
ทั้งสองจึงได้แต่ฝืนใจเข้าไปคารวะก่อน
หลิงสิงจือ นายท่านรองแห่งจวนแม่ทัพ กลับมาอย่างเร่งด่วน เดิมทีตั้งใจมาเอาแผนผังการวางกำลังจากห้องหนังสือ เอาแล้วก็จะออกไป แต่เมื่อพบหลานชายและหลานสาว จึงทำได้เพียงชะลอฝีเท้า สนทนาตามมารยาทไม่กี่คำ
ทั้งสามเดินกลับเรือนด้วยกัน นายท่านรองหลิงโบกมือ ส่งสัญญาณให้หลานทั้งสองไปทำธุระของตน ส่วนเขายังต้องไปเอาแผนผังจากห้องหนังสือก่อน
หลิงเวยอวิ๋นจึงค่อยวางใจ ขอเพียงท่านอารองไม่ตามไปด้วยก็พอ
ทั้งคู่เดินทางไปเยี่ยมท่านอาสะใภ้รองตามแผนเดิม
หลัวฮุ่ยหรานตื่นตั้งแต่เช้า เพียงแต่ยังไม่ได้ออกจากเรือน นางเอนกายอยู่หน้าเตียงตั่งแกะสลักข้างหน้าต่างเพื่อพักผ่อน
เมื่อได้ยินว่าคนจากเรือนใหญ่มาเยือน นางก็จำต้องลุกขึ้นแต่งหน้าแต่งผมอย่างเรียบง่ายก่อน แล้วจึงเชิญทั้งสองเข้ามา
หากไม่ใช่เพราะทั้งสองฝ่ายเป็นญาติสนิทกัน คงต้องแต่งกายให้ครบเครื่องกว่านี้
ระหว่างให้คนช่วยจัดผม หลัวฮุ่ยหรานก็ลอบคิดในใจว่า มิน่าเล่าฉินเข่อชิงในเรื่องความฝันในหอแดงป่วยอยู่แท้ ๆ แต่กลับมีคนไปเยี่ยมไม่ขาดสาย จนยิ่งทำให้อาการทรุดหนัก เพียงเปลี่ยนเสื้อผ้าก็เหน็ดเหนื่อยไม่น้อยแล้ว