จางต้าโจ่ยมองแล้วก็ยิ่งโมโห!
ต่อมา จางต้าโจ่ยก็เริ่มฉลาดขึ้น อ้างว่าอยากเข้าไปนั่งเล่นในลานบ้านของบ้านสาม แล้วคุยเรื่องสัพเพเหระกับเหยาซื่อ
ฉวยโอกาสนั้น นางแอบเอาเหรียญทองแดง 30 เหรียญที่เหยาซื่อเคยให้ยืมไปคืนให้อีกฝ่าย
แต่เหยาซื่อยังไม่ทันได้อุ่นเงินในมือ หญิงชราแซ่หลินที่แอบฟังอยู่ข้าง ๆ ก็พรวดออกมาแย่งไปเสียก่อน บอกว่าจะเอาไปถวายในวังเป็นค่าใช้จ่าย
เหยาซื่อจำใจหยิบเงินทั้งหมดออกมาให้หญิงชราแซ่หลิน ทั้งยังถูกอีกฝ่ายด่าว่าซ่อนเงินส่วนตัวไว้ให้คนนอกที่ไม่เกี่ยวข้องยืม แทนที่จะเอามาให้นางเก็บรักษา
นอกจากนี้ยังด่าเหยาซื่อว่าเป็นคนไม่สนใจความเป็นความตายของคนในครอบครัว
จางต้าโจ่ยอยากพูดโต้แย้ง แต่เหยาซื่อส่ายหน้าเป็นสัญญาณให้นางอย่าเข้าไปยุ่ง
จางต้าโจ่ยโมโหจนแทบระเบิด คิดว่าตนมาบ้านตระกูลหลินผิดเวลา ทั้งที่ตั้งใจมาแสดงความขอบคุณและคืนเงิน จึงรู้สึกผิดต่อเหยาซื่ออย่างมาก
พอออกจากประตูบ้านตระกูลหลิน นางก็ยิ่งคิดยิ่งแค้น จึงเริ่มเที่ยวพูดไปทั่วว่าคนตระกูลหลินไม่เห็นบ้านสามเป็นครอบครัวเดียวกัน ทั้งยังชอบรังแกคนบ้านสามที่ซื่อ ๆ เอาแต่คอยเอาเปรียบพวกเขา
ตอนนี้จางต้าโจ่ยจะยอมพลาดโอกาสดี ๆ ที่จะได้ขายหน้าคนบ้านใหญ่ตระกูลหลินไปได้อย่างไร?
หลินเยวี่ยฮุยฟังคำถามของป้าคนหนึ่งในหมู่บ้านแล้ว ก็ไม่คิดว่าตนทำอะไรผิดเช่นกัน
แต่เขาก็ยังนั่งตัวตรง วางท่าทางสงบนิ่ง ทุกอากัปกิริยาเผยให้เห็นความสง่างามของบัณฑิตหนุ่ม ก่อนตอบคำถามของจางต้าโจ่ย
“อ้อ! ตอนนี้ข้ามุ่งมั่นแต่จะสอบเอาคุณวุฒิ เรื่องแต่งงานมีบุตรยังไม่ต้องรีบร้อน”
จางต้าโจ่ยได้ยินแล้วก็คิดในใจว่า