“คุณชายสามมาแล้ว”
ไม่รู้ว่าสาวใช้กวาดลานคนใดเอ่ยขึ้น
ภายในเรือนหานอวี้ ทุกคนพลันตึงเครียด พากันกลั้นหายใจแล้วถอยไปยืนด้านข้าง
“หลีกไป” เสิ่นจืออวี้ปรายตามององครักษ์ถือดาบตรงประตูเรือน
องครักษ์เผยยิ้มที่ดูเหมือนจะร้องไห้ยิ่งกว่า “คุณชายสาม คุณหนูบอกว่าไม่พบผู้ใดทั้งสิ้น...”
“อืม หลีกไป”
องครักษ์รีบถอยกรูดไปไกลทันที
จนเงาร่างของเด็กหนุ่มลับตาไป เขาจึงตบอกตัวเอง “บรรยากาศรอบกายคุณชายสามน่ากลัวถึงเพียงนี้ได้อย่างไร? สมกับคำกล่าวที่ว่า คนยิ่งมีนิสัยดี ยามโกรธยิ่งน่ากลัว...”
องครักษ์ข้างกายกระซิบว่า “คุณชายสามเป็นอะไรไป? ข้าไม่เคยเห็นเขาทำสีหน้าเช่นนี้มาก่อนเลย! หรือจะลงโทษคุณหนูอีกแล้ว?”
“ลงโทษอะไรกัน? ดูท่าจะถึงขั้นลงมือทุบตีคุณหนูแล้วด้วยซ้ำ!”
ระหว่างที่ทั้งสองกระซิบกระซาบ เสิ่นจืออวี้ก็มาถึงหน้าห้องของเสิ่นกุยจิ่นแล้ว
ประตูไม้จื่อถานปิดสนิท กลิ่นกำยานกานซงชั้นดีลอยอวลออกมาจากด้านใน
“เสิ่นกุยจิ่น”
น้ำเสียงของเสิ่นจืออวี้เย็นเยียบ เคร่งขรึมและจริงจัง
ผ่านไปครู่ใหญ่ จึงมีเสียงตอบแผ่วเบาดังมาจากด้านใน “อืม...”
“เปิดประตู”
“...”
ไม่มีเสียงตอบกลับอีก
เสิ่นจืออวี้เคาะประตูห้องครั้งหนึ่ง ก่อนเอ่ยชัดถ้อยชัดคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “เปิด อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำ”
“พี่สาม”
เสียงนั้นแผ่วเบา ไม่สดใสร่าเริงเหมือนยามปกติที่แสร้งทำตัวน่ารักออดอ้อน กลับแฝงความเหนื่อยล้าและเลื่อนลอยอย่างหนัก
“ตอนนี้ข้าไม่สบาย พี่กลับไปเถอะ”
“หยางหลัวเป็นคนที่เจ้าส่งไปหรือ?” เสิ่นจืออวี้ทำราวกับไม่ได้ยินคำพูดของนาง
“ที่ผ่านมาเห็นแก่เจ้ายังเด็ก ทำผิดพลาดบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา แต่วันนี้เจ้ากลับดูหมิ่นเหยียดหยามหมิงจั๋วถึงเพียงนี้ ไม่ว่าจะกลัวว่านางจะชิงตำแหน่งคุณหนูสี่ของเจ้าไป หรือไม่อยากเผชิญความจริงว่าตนเกิดจากสาวใช้ เจ้าก็ทำเกินไปแล้ว”
แม้น้ำเสียงของเด็กหนุ่มจะไพเราะและนุ่มนวล ทว่าถ้อยคำกลับคมกริบราวคมมีดที่แทงทะลุหัวใจ จนเลือดอาบไปทั่ว
เขาแสดงออกอย่างตรงไปตรงมาว่าเชื่อใจเสิ่นหมิงจั๋ว เท่ากับปฏิเสธตัวตนและสถานะของเสิ่นกุยจิ่นอย่างไม่อ้อมค้อม
เสียงสะอื้นแผ่วเบาดังมาจากในห้อง
“พี่สามชอบเสิ่นหมิงจั๋วหรือ? พี่ชอบ...นางหรือ?”
“แน่นอน” เขาตอบอย่างสงบนิ่ง “หมิงจั๋วเฉลียวฉลาดและหลักแหลม ทั้งยังอดทนรู้ความ เป็นเด็กสาวที่ดีมาก”
มีบางอย่างกระแทกเข้ากับประตู
“พี่ถูกนางหลอกแล้ว!”
เสิ่นจืออวี้ยืนอยู่กลางสายลม สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย “วันนี้เจ้าทำผิดมหันต์ ไม่อาจให้อภัยได้ ออกมารับโทษ”
“...พี่จะลงโทษข้าเพื่อนางหรือ?”
“ใช่ รู้สึกน้อยใจหรือ?”
“อืม” เสียงร้องไห้ดังขึ้นกว่าเดิม
“เจ้าสมควรได้รับโทษแล้ว”
“...”
“เจ้าเคยคิดบ้างหรือไม่ว่าหมิงจั๋วทนทุกข์มาหลายปี เพิ่งกลับมาก็ต้องถูกปฏิบัติเช่นนี้ นางน้อยใจหรือไม่? เสียใจหรือไม่?”
“...”
“ถึงเจ้าจะไม่ชอบนาง ก็ไม่ควรทำเกินไปเช่นนี้”
“ข้าทำเกินไปหรือ?” เสิ่นกุยจิ่นถูกยั่วโทสะ “นางต่างหากที่ทำเกินไป! ทุกสิ่งที่นางกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ล้วนสมควรแล้ว! เสิ่นหมิงจั๋วเป็นเดรัจฉานตัวจริง!”
เสิ่นจืออวี้ก้มตาลง เอ่ยเสียงเรียบ “เปิดประตู”
คราวนี้เขาไม่ได้พูดกับเสิ่นกุยจิ่น
สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ ก้าวออกมาพังประตู
“โครม!”
“โครม โครม!”
เสียงดังขึ้นเรื่อยๆ
นี่แทบจะเป็นการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเสิ่นกุยจิ่นลงกับพื้น
หากเรื่องวันนี้แพร่ออกไป บารมีของเสิ่นหมิงจั๋วในจวนก็จะมั่นคงขึ้น
ในทางกลับกัน เมื่อทั้งสองมีสถานะเป็นปฏิปักษ์กัน บารมีของเสิ่นหมิงจั๋วสูงขึ้นเมื่อใด เสิ่นกุยจิ่นก็จะตกต่ำลงเมื่อนั้น พวกคนที่ประจบผู้มีอำนาจและเหยียบย่ำผู้ตกต่ำย่อมรู้จักดูทิศทางลมเป็นอย่างดี
การลงโทษได้เริ่มขึ้นแล้ว
“ครืน!”
ในที่สุด ท่ามกลางเสียงฟ้าผ่าดังสนั่น ประตูก็ถูกกระแทกเปิดออก
เสิ่นจืออวี้ไม่แม้แต่จะชายตามองเศษไม้บนพื้น ก้าวเข้าไปในห้อง
“ทุกคนถอยออกไปให้ไกล”
เหล่าสาวใช้ทั้งหวาดหวั่น คิดว่าคุณหนูของตนคงสิ้นท่าแล้ว ทั้งยังรีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครกล้าแอบฟัง
เสิ่นจืออวี้กวาดตามองรอบห้องแต่ไม่พบใคร เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนเห็นร่างเล็กๆ ขดตัวอยู่ด้านในสุดของเตียง เส้นผมซุกอยู่บนเข่า มือทั้งสองกอดขาอย่างกระสับกระส่าย ราวกับเจ็บปวดเพราะถูกทั้งโลกทอดทิ้ง
เขาเดินเข้าไปหา “รู้หรือไม่ว่าตนเองทำผิด?”
เด็กสาวกำมือแน่น ปลายนิ้วเกร็ง ร่างสั่นเล็กน้อย แต่ไม่ยอมรับผิด
“แสร้งทำตัวน่าสงสารหลอกได้แค่พี่รองเท่านั้น ใช้กับข้าไม่ได้ เงยหน้าขึ้นมาพูด”
เด็กสาวก้มหน้าซุกลึกกว่าเดิม
“เงยหน้าขึ้นมา!” เขาตวาดเสียงเข้ม
นี่แทบจะเป็นสัญญาณว่าความอดทนของเขาถึงขีดสุดแล้ว
เด็กสาวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อยๆ เงยใบหน้าซีดขาวขึ้นมา ราวกับสัตว์ตัวน้อยที่ยื่นหัวออกมาจากถ้ำซึ่งใช้ปกป้องตนเอง
—ดวงตาเปี่ยมด้วยน้ำตาและความสิ้นหวัง หยาดน้ำตาไหลรินลงมาไม่ขาดสาย ทุกหยดใสกระจ่างดุจแก้ว ผลึกนั้นอัดแน่นด้วยความโศกเศร้าจนแทบขาดใจ ซึ่งนางไม่อาจบอกเล่าให้ผู้ใดฟัง
“เจ้า...” คำตำหนิที่เสิ่นจืออวี้กำลังจะเอ่ยพลันหยุดชะงัก
“เจ้าเป็นอะไรไป?”
สายฟ้าฟาดวาบ ส่องให้เห็นใบหน้าของเด็กสาวที่ซีดขาวราวโปร่งแสง
ใบหน้าที่เคยงดงามเจิดจ้าและเผยรอยยิ้มอย่างเย่อหยิ่ง บัดนี้ริมฝีปากกลับซีดขาว ดวงตาดำสนิทว่างเปล่าและเลื่อนลอย ราวกับคุ้นชินกับสิ่งน่าสะพรึงกลัวที่สุดในโลกมานาน หัวใจบอบช้ำจนเป็นแผลพรุน และไม่รู้ว่าจะกลับไปที่ใด
“พี่สาม”
นางเรียกเบาๆ ดวงตาเลื่อนลอยกะพริบช้าๆ อยู่หลายครั้ง กว่าจะจับจ้องใบหน้าของเขาได้
“พี่สาม...เป็นพี่จริงๆ หรือ? ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?”
นางเรียกอีกครั้ง ทั้งที่เมื่อครู่ทั้งสองเพิ่งสนทนากันมาเนิ่นนาน แต่กลับดูราวกับนางเพิ่งรับรู้ถึงการมีอยู่ของเขาในตอนนี้
เด็กสาวยื่นมือมาหาเขา
ไม่ถูกต้อง! เสิ่นจืออวี้รีบก้าวเข้าไปใกล้
เมื่อเข้าใกล้ เขาก็ได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ รูม่านตาหดวูบ จึงเพิ่งเห็นว่าฝ่ามืออันบอบบางของเด็กสาวมีรอยกรีดยาวหกเจ็ดรอย
เลือดเปรอะเปื้อนทั่วทั้งฝ่ามือ หยดลงบนผ้าปูเตียง ชายเสื้อ และเส้นผม
หากเป็นนิสัยตามปกติ เด็กสาวคงร้องไห้ฟ้องเขา แสร้งทำตัวน่าสงสารและร้องเจ็บไปนานแล้ว แต่ตอนนี้นางกลับดูราวกับไม่รู้สึกอะไร เพียงเหม่อมองเขานิ่งๆ น้ำตายิ่งไหลทะลักหนักขึ้นทุกขณะ
“พี่สาม!”
จู่ๆ นางก็โผเข้ามากอดเขาแน่น “เป็นพี่จริงๆ! ข้าไม่ได้ฝันไป! ข้ากลับมาแล้วจริงๆ! ไม่ใช่ของปลอม...”
เสิ่นจืออวี้ตกใจกับอารมณ์อันพลุ่งพล่านของนาง แม้เมื่อครู่ยังซักถามเอาผิดนางอยู่ ตอนนี้ก็ทำได้เพียงกอดนางไว้ พลางตบหลังปลอบโยน “ฝันร้ายหรือ? อย่ากลัวไปเลย เสี่ยวจิ่น พี่อยู่ตรงนี้”
“พี่สาม พวกพี่ทิ้งข้าไว้ทำไม? ข้ากลัวเหลือเกิน ทั้งโดดเดี่ยว ไม่มีใครช่วยข้าเลย...”
“ข้าคิดหาวิธีตั้งมากมาย แต่ก็ไม่ได้ผล! เลือดมีมากเกินไปแล้ว เต็มไปหมด ทุกหนทุกแห่งล้วนมีแต่เลือด ข้าเย็บอยู่นานมาก แต่เย็บอย่างไรก็ปิดไม่สนิท...”
นางพูดซ้ำไปซ้ำมาเป็นถ้อยคำที่เสิ่นจืออวี้ฟังไม่เข้าใจ น้ำเสียงไพเราะของนางแหบพร่าจนถึงขีดสุด เสียงร้องไห้ดังก้องและเปี่ยมด้วยความสิ้นหวัง ราวกับคนที่เดินทางมาเนิ่นนานจนมีสภาพเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ในที่สุดก็ได้กลับบ้านอันอบอุ่นที่สุด เพื่อระบายความคับข้องใจตลอดเส้นทางที่ผ่านมา
“อย่ากลัว อย่ากลัว...” เสิ่นจืออวี้ทำได้เพียงปลอบนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ตอบรับคำพูดของน้องสาว
“อย่าทิ้งข้าไว้คนเดียวเลย ขอร้องล่ะ! พี่สาม!” เสิ่นกุยจิ่นจับแขนเสิ่นจืออวี้แน่น ปล่อยให้เลือดไหลไม่หยุด พลางพึมพำซ้ำๆ “พี่สาม พี่สาม! พี่สาม...”
ความรู้สึกอันเข้มข้นและร้อนแรงโอบล้อมเสิ่นจืออวี้ไว้ดุจกระแสน้ำ
เด็กหนุ่มวัย 15 ปีแทบทำอะไรไม่ถูก
เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าน้องสาวคนเล็กมีความรู้สึกลึกซึ้งต่อเขาถึงเพียงนี้
เขานึกว่าน้องสาวคนเล็กไม่ชอบเขาที่สุดในบรรดาพี่น้องหลายคนเสียอีก
เพราะเขามักเข้มงวดกับนางอยู่เสมอ
ตกลงเกิดอะไรขึ้นกันแน่?
เหตุใดน้องสาวคนเล็กถึงดู...อาการย่ำแย่ถึงเพียงนี้?!
【ความรู้สึกด้านบวกของตัวละครสำคัญ เสิ่นจืออวี้ เพิ่มขึ้น 20】
【สาเหตุ: ความเป็นห่วงและการเอาใจใส่】