ลมที่ท่าเรือหมายเลขสามเมืองเจียงเฉิงค่อนข้างแรง
เสียงไซเรนตำรวจดังไม่หยุด
ผู้ต้องสงสัยที่ปลอมตัวเป็นพนักงานเสิร์ฟถูกจับมือไพล่หลัง กำลังถูกคุมตัวขึ้นรถตำรวจ
เขาเดินโซเซ ก้มหน้าต่ำโดยไม่ปริปาก
จ้าวหมิงถือถุงกันน้ำสีดำที่บรรจุฮาร์ดไดรฟ์สามตัวอยู่ในมือ เดินนำอยู่ด้านหน้า
ใกล้จะถึงประตูรถตำรวจอยู่แล้ว
ผู้ต้องสงสัยที่ก่อนหน้านี้แน่นิ่งราวกับหมาใกล้ตาย จู่ๆ ก็ดีดตัวขึ้นมาอย่างรุนแรง
เขาบิดตัวในท่าทางที่ผิดรูป กระแทกไปด้านหลังอย่างแรง
หัวไหล่กระแทกเข้ากับแผ่นหลังของจ้าวหมิงอย่างจัง
จ้าวหมิงไม่ทันตั้งตัว ถุงกันน้ำในมือหลุดลอยออกไป
ผู้ต้องสงสัยไม่สนใจมือที่ถูกกุญแจมือล่ามไว้เลย
ทั้งตัวพุ่งเข้าใส่ถุงกันน้ำนั้นราวกับคนเสียสติ
ท่วงท่านั้นชัดเจนว่าเขาตั้งใจจะใช้กระโหลกศีรษะของตัวเองทุบฮาร์ดไดรฟ์ให้แตกบนพื้นปูนโดยตรง
“เวร! หยุดเขาไว้!” จ้าวหมิงตะโกนลั่น
น่าเสียดายที่ไม่ทันแล้ว
ตอนที่ศีรษะของผู้ต้องสงสัยอยู่ห่างจากฮาร์ดไดรฟ์ไม่ถึงสิบเซนติเมตร
ขายาวที่สวมรองเท้าบู๊ตต่อสู้สีดำตวัดเข้ามา
กู้ถิงเชินเตะเข้าใส่หัวไหล่ของผู้ต้องสงสัยเต็มแรง
แรงนี้หนักหน่วงมาก
ผู้ต้องสงสัยร้องฮึดฮัดด้วยความเจ็บ ทั้งตัวกระเด็นออกไปหลายเมตรเหมือนกระสอบป่านขาด
เสียง "คลิก" ดังขึ้น กู้ถิงเชินชักปืนประจำกายออกมา ปากกระบอกปืนจ่อที่ท้ายทอยของผู้ต้องสงสัยทันที
สีหน้าเขาเย็นเยียบจนราวกับมีน้ำค้างแข็งจับ
“คิดจะทำลายหลักฐานงั้นเหรอ?”
ผู้ต้องสงสัยนอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้น มีเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปาก
แต่เขากลับหัวเราะออกมา
เสียงหัวเราะนั้นดังกังวานในท่าเรือที่โล่งกว้าง ยิ่งฟังยิ่งน่าขนลุก