กองบังคับการเมืองเจียงเฉิง ห้องสอบสวน
แสงจ้าขาวซีดของหลอดนีออนสาดลงบนเก้าอี้สแตนเลสตรงกลาง
ผู้ต้องสงสัยที่ถูกจับกลับมานั่งอยู่ตรงนั้น
ชายคนนี้ชื่อเฉินหู่
ข้อมูลระบุว่าเขาเป็นผู้ต้องโทษคดีชิงทรัพย์หลายครั้ง เพิ่งย้ายมาจากต่างถิ่นเข้ามาในเมืองเจียงเฉิงเมื่อครึ่งปีก่อน
แต่กู้ถิงเชินรู้ดีว่า ประวัติชุดนี้ต้องถูกใครบางคนปลอมแปลงขึ้นมาแน่
โจรชิงทรัพย์ตัวจริง ไม่มีทางมีท่วงท่าการเคลื่อนไหวที่แม่นยำและความสามารถในการหลบเลี่ยงการสืบสวนแบบนั้นแน่
หลังกระจกทางเดียว จ้าวหมิงร้อนใจเหมือนมดบนกระทะร้อน
“ผู้กองกู้ ไอ้หมอนี่เข้าไปสี่ชั่วโมงแล้ว ไม่ยอมคายออกมาสักคำ”
จ้าวหมิงมองดูชายที่กำลังหลับตาพักผ่อนอยู่ข้างใน
“กระดูกแข็งเหลือเกิน เรายังสืบไม่ได้เลยว่ามันติดต่อกับใคร”
กู้ถิงเชินไม่ตอบ
เขาผลักประตูห้องสอบสวน เดินเข้าไป
ดึงเก้าอี้ออกมานั่ง
โยนรูปถ่ายปึกหนึ่งลงตรงหน้าเฉินหู่
“เฉินหู่ ผู้ต้องหาพยายามลักพาตัวและทำร้ายเจ้าพนักงาน” น้ำเสียงของกู้ถิงเชินเย็นเยียบ แฝงด้วยอำนาจที่ไม่อาจขัดขืน
“รวมหลายข้อหา พอให้แกนั่งเย็บผ้าในคุกได้สิบปี”
กู้ถิงเชินชี้ไปที่รูปถ่ายรถตู้ที่พังยับเยิน
“บอกมาสิ ใครจ้างแกมา ผู้ติดต่ออยู่ที่ไหน”
เฉินหู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น มองกู้ถิงเชินที่นั่งตรงข้าม
แล้วเขาก็ยิ้มแสยะ
“สารวัตร ผมไม่รู้ว่าคุณพูดถึงอะไร”
น้ำเสียงของเฉินหู่ยียวนกวนประสาท ราวกับหมูที่ไม่กลัวน้ำร้อน
“ผมแค่ช่วงนี้เงินฝืด เห็นเด็กคนนั้นแต่งตัวดี เลยอยากหาเงินใช้หน่อย”
“ไม่มีใครจ้างผมมา ผมก็ไม่มีผู้ติดต่อ ผมทำคนเดียว”