ภายในห้องใต้ดินเงียบสงัดไปสามวินาที
แล้วเสียงหัวเราะเยาะเย้ยเกินจริงก็ระเบิดออกมา
คนที่หัวเราะเสียงดังที่สุดคือหลินหว่าน
เธอหัวเราะจนน้ำตาคลอ ชี้ไปที่รถเข็นตรงมุม
"ซ่งเชียนเซี่ย วันนี้ออกจากหอพักเธอลืมสมองไว้หรือไง?"
"รถเข็นพัง ๆ สามคันนั่น ตอนแผนกเทคนิคเข้ามาก็ตรวจสอบแล้ว!"
"มันก็คือถังเหล็กเปิดโล่ง ๆ ข้างในว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เศษกระดาษสักแผ่น!"
"เธอกลับกล้าพูดว่าเงินสดสามสิบล้านซ่อนอยู่ในนั้น?"
"เธอจะบอกว่าเงินล่องหนได้ หรือว่ารถเข็นนั่นเป็นหลุมไร้ก้นงั้นหรือ?"
ตำรวจอีกหลายนายที่อยู่ข้าง ๆ ก็พากันส่ายหน้าและถอนหายใจ
แม้แต่จ้าวหมิงยังคิดว่าเด็กฝึกงานคนนี้กำลังทำตัวไร้สาระ
"เสี่ยวซ่ง รถเข็นมันว่างเปล่าจริง ๆ นะ ทุกคนก็มีตา"
เมื่อเผชิญเสียงเยาะเย้ยของทุกคน
ซ่งเชียนเซี่ยไม่มีแม้แต่สีหน้าที่เปลี่ยนไป
การจะอธิบายให้พวกมือใหม่พวกนี้ฟังว่าประสิทธิภาพการใช้พื้นที่คืออะไร ก็เหมือนกับการสีซอให้ควายฟัง
เธอขี้เกียจพูดมาก ยกเท้าก้าวตรงไปยังรถเข็นตรงมุม
"เฮ้ย! จะทำอะไรน่ะ! อย่าไปแตะต้องวัตถุพยานในที่เกิดเหตุ!"
หลินหว่านตะโกนโหวกเหวกอยู่ข้างหลัง แต่เมื่อกู้ถิงเชินไม่ออกคำสั่ง ก็ไม่มีใครกล้าขึ้นไปขวาง
ซ่งเชียนเซี่ยเดินไปที่รถเข็นคันกลาง
นี่คือรถเข็นเหล็กสีเทาเข้ม ยาวประมาณหนึ่งเมตรครึ่ง กว้างครึ่งเมตร
ด้านบนเป็นถังเปิดโล่ง มองเห็นถึงก้นถังในพริบตา ข้างในไม่มีอะไรเลย
ซ่งเชียนเซี่ยยื่นมือขวาออกมา งอนิ้วชี้
เคาะลงไปบนแผ่นเหล็กด้านข้างของรถเข็นอย่างแรงหนึ่งที