สี่ทุ่มตรง
ศูนย์บัญชาการกองบังคับการเมืองเจียงเฉิง
บรรยากาศที่นี่ตึงเครียดราวกับสายธนูที่ง้างสุดกำลัง พร้อมจะขาดผึงเมื่อใดก็ได้
บนจอโค้งทรงโค้งขนาดยักษ์ ปรากฏแผนที่อิเล็กทรอนิกส์สามมิติของเมืองเจียงเฉิงทั้งเมือง
ยามนี้ บนแผนที่มีไฟเตือนภัยสีแดงกะพริบวาบวาบจนแสบตา
“หน่วยเขตตะวันตกรายงาน! ถนนฉางเหอเกิดไฟฟ้าดับเป็นวงกว้าง มีประชาชนแจ้งเหตุว่าได้ยินเสียงปืน!”
เจ้าหน้าที่รับแจ้งเหตุประจำโต๊ะควบคุมรวมตะโกนเสียงดัง
“หน่วยเขตตะวันออกรายงาน! โรงงานเคมีหนานซานเกิดเหตุเพลิงไหม้สารเคมีรั่วไหล ดับเพลิงออกปฏิบัติการแล้ว!”
“ย่านการค้าเขตเหนือมีชายฉกรรจ์ใส่หน้ากากสิบกว่าคนถืออาวุธทุบตีร้านทอง!”
ข้อมูลแจ้งเหตุนานาชนิดหลั่งไหลเข้าสู่ศูนย์บัญชาการประหนึ่งหิมะที่โปรยปราย
ทั่วทั้งเมืองเจียงเฉิงคล้ายจะกลายเป็นสถานที่จัดงานรื่นเริงของเหล่าอาชญากรในชั่วข้ามคืน
จ้าวหมิงยืนอยู่หน้าจอภาพ ลนลานจนเผลอดึงคอเสื้อ
“ไอ้พวกบ้าพวกนี้จะทำอะไรกันแน่! จะเปิดศึกให้ทั่วเมืองงั้นรึ?”
จ้าวหมิงตะเบ็งเสียงใส่เครื่องวิทยุ
“โจวเจิง! นำหน่วยปฏิบัติการพิเศษหนึ่งชุดไปสนับสนุนย่านการค้าเขตเหนือ! ต้องรวบผู้ก่อเหตุทุบตีให้จงได้!”
กู้ถิงเชินยืนอยู่กลางแท่นควบคุม
สายตาของเขากวาดไปมาบนจุดสีแดงที่กระพริบไม่หยุดบนแผนที่
ความโกลาหลของสถานการณ์ไม่ได้ทำให้เขาสูญเสียเหตุผล
ตรงกันข้าม สมองของเขากำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว
“ไม่ชอบมาพากล” กู้ถิงเชินใช้สองมือยันขอบโต๊ะ จ้องเขม็งที่แผนที่