บรรยากาศในห้องทำงานของกลุ่มเฉพาะกิจพิเศษกดดันจนน่าขนลุก
เป็นเวลาตีสามแล้ว
เสี่ยวหวังจากฝ่ายเทคนิคนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เสียงคีย์บอร์ดดังเปรี๊ยะ
ข้างมือเขามีสายดาต้าหลายเส้นหลายรุ่นวางอยู่
กลางโต๊ะคืออุปกรณ์จิ๋วสีดำที่เพิ่งถอดมาจากใต้เคาน์เตอร์เก็บเงินของร้านสะดวกซื้อ
เสี่ยวหวังร้อนรนจนเหงื่อท่วมศีรษะ เขาเพิ่งเปลี่ยนสายแปลงสัญญาณเส้นที่สี่ จอคอมพิวเตอร์ก็ยังคงเด้งกรอบสีแดงแสบตาขึ้นมา
"ไม่สามารถระบุอุปกรณ์นี้ได้"
จ้าวหมิงถือชาเข้มถ้วยหนึ่ง ยืนถอนหายใจอยู่ด้านหลังเสี่ยวหวัง
"ผู้กองกู้ เจ้านี่มันประหลาดเกินไปแล้ว" เสี่ยวหวังหันหน้ามา เส้นเลือดในตาข่ายเต็มไปหมด "เมื่อกี้ผมใช้เอกซเรย์สแกนทะลุเข้าไปดู ข้างในไม่มีแม้แต่ชิปเก็บข้อมูลธรรมดา"
"ไม่มีชิปเก็บข้อมูล?" จ้าวหมิงชะงัก "งั้นเขาเสียบไว้ใต้เคาน์เตอร์เก็บเงินสามวิ จะเอาอะไร?"
"นี่แหละคือจุดที่ผิดหลักวิทยาศาสตร์ที่สุด" เสี่ยวหวังเกาหัวที่มีผมบางอยู่แล้ว "ไม่มีโมดูลบลูทูธใด ๆ แล้วก็ไม่มีอแดปเตอร์ไวไฟด้วย มันไม่มีแหล่งปล่อยสัญญาณเลย"
ตำรวจหนุ่มอีกหลายคนในห้องทำงานก็กรูเข้ามา ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
"หรือจะเป็นอุปกรณ์ส่งสัญญาณแบบตั้งเวลา?"
"ไม่มีทาง ไม่มีอแดปเตอร์จะส่งยังไง?"
กู้ถิงเชินยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงาน ในมือถือแผนที่เส้นทางการโจมตีของร้านสะดวกซื้อ เขาไม่ได้พูด ดวงตาคมล้ำจ้องไปที่แผนที่เมืองเจียงเฉิงบนผนัง
ร้านสะดวกซื้อเจ็ดแห่ง วิธีการก่อเหตุเหมือนกัน
คนพวกนี้ต้องไม่มาเพื่อเอาเงินสดแน่
ที่มุมห้อง ซ่งเชียนเซี่ยนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง
เธอคาบเส้นบะหมี่รสเผ็ดอยู่ในปาก มือยังถือมันฝรั่งทอดรสธรรมชาติห่อหนึ่ง กินดังกร้วมกร้ามอย่างเอร็ดอร่อย