ตอนออกจากหมู่บ้านมือใหม่และกำลังมุ่งหน้าไปยังเขตเหมืองทางเหนือ เจียงเหยียนรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่ามีคนสะกดรอยตาม
«ออกมา!» เจียงเหยียนหยุดเดิน หันกลับไปมองด้านหลัง
«ไอ้หนู เมื่อกี้ยังกร่างอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?» ผู้เล่นหน้าตาเจ้าเล่ห์คนหนึ่งพรวดออกมา ด้านหลังยังมีผู้เล่นอีกสองคนที่มีสีหน้าโหดเหี้ยมตามมาด้วย
ทั้งสามเป็นนักรบ แต่ละคนถือดาบแพะไว้ในมือ พลางหัวเราะเยาะและล้อมเจียงเหยียน
«ถ้ารู้จักคิดก็เอาเงิน 60 เหรียญเงินที่เพิ่งซื้อขายกันออกมา ไม่งั้นฉันจะฆ่านายจนเหลือเลเวล 0!» ชายหน้าตาเจ้าเล่ห์แสยะยิ้ม
«พวกนาย... เป็นคนของราชวงศ์รุ่งเรืองเหรอ?» พอเห็นดาบแพะในมือพวกเขา เจียงเหยียนก็เข้าใจได้ทันที
«ราชวงศ์รุ่งเรืองอะไรกัน อย่าพูดมั่วสิ!» สีหน้าชายหน้าตาเจ้าเล่ห์เปลี่ยนไป
«ใคร ๆ ก็รู้ว่าป่าทางเขตตะวันตกถูกพวกนายยึดครองไปแล้ว แต่ละคนถือดาบแพะกันทั้งนั้น ยังกล้าบอกว่าไม่เกี่ยวกับราชวงศ์รุ่งเรืองอีกเหรอ?» เจียงเหยียนหัวเราะเยาะ «แถมทางแผงขายของก็เหมือนกัน ราชวงศ์รุ่งเรืองเช่าพื้นที่แผงทั้งหมด แล้วกดราคากันโต้ง ๆ จากนั้นก็ใช้พวกนายเพิ่มความเสี่ยงในการซื้อขายลับ ๆ เพื่อผูกขาดอุปกรณ์ในราคาถูก ช่างไร้ยางอายจริง ๆ!!»
«ไอ้หนู แกไปตายซะ!!» ชายหน้าตาเจ้าเล่ห์ไม่คิดว่ากลยุทธ์สองทาง ทั้งเปิดเผยและลับหลัง ที่เขากับพ่อค้าจิ๋วแห่งราชวงศ์รุ่งเรืองวางแผนกันอย่างดีจะถูกมองออกในพริบตา เขาทั้งอับอายทั้งโกรธ จึงรีบนำเพื่อนร่วมทีมสองคนพุ่งเข้าโจมตีเจียงเหยียน
«ฟัน!!» *3
การฟันของชายหน้าตาเจ้าเล่ห์ทั้งสามพาดผ่านกลางอากาศราวกับจันทร์เสี้ยว ฟันใส่ร่างเจียงเหยียนอย่างฉับไวและแม่นยำ
-17
-18
-18
ตัวเลขความเสียหายสีสันแสบตาสามตัวลอยขึ้นจากเหนือศีรษะเจียงเหยียน