เสิ่นเฮ่อกุยมองไปที่เจียงชิงเยว่ เหอเฉินเฮ่อ และคนอื่น ๆ ที่ยังคงสู้อยู่ภายในสนามบิน แล้วพูดว่า "อย่ามัวมองเลย เข้าไปช่วยก่อนเถอะ"
พูดจบ เขาก็ก้าวเท้าเข้าไป
หลังจากพวกเขาจัดการซอมบี้ด้านในเสร็จ ก็พบว่าบริเวณลานจอดเครื่องบินก็มีซอมบี้อยู่เช่นกัน
อวี้เค่ออดพูดไม่ได้ว่า "ช่วงนี้พวกเราสำรวจเมืองหลวงจนทั่วแล้ว ไม่เห็นมีซอมบี้ตามถนนสักเท่าไร ไม่คิดว่าที่นี่จะมีเยอะขนาดนี้"
"คงไม่ใช่ซอมบี้ในเมืองหลวงมารวมตัวกันที่นี่หมดหรอกนะ"
เสิ่นเฮ่อกุยขว้างสายฟ้าไปพลาง พูดไปพลางว่า "คงเป็นตาเฒ่าหลินจงใจพามันมา เขาคงเตรียมเส้นทางหนีไว้ล่วงหน้าแล้ว ถ้าทำไม่สำเร็จก็จะหนีผ่านทางนี้"
"ถึงเราจะรู้ตัวทันและไล่ตามมาถึงสนามบิน เขาก็ยังใช้ซอมบี้พวกนี้ถ่วงเวลาพวกเราได้ ซอมบี้พวกนี้ คงถูกปล่อยออกมาหลังจากพวกเขาขึ้นเครื่องแล้ว"
อวี้เค่อถอนหายใจ "เจ๋งจริง เขาคิดแผนได้เยอะดี แต่คงลืมคำนวณตัวแปรอย่างน้องสาวไป"
ถ้าไม่มีหุ่นยนต์รบของน้องสาวยิงเครื่องบินพวกนั้นตก ตอนนี้พวกเขาคงนั่งเครื่องบินหนีไปแล้ว
ไม่ใช่แค่หลินไห่เชิงที่คาดไม่ถึง แม้แต่พวกเขาก็คิดไม่ถึง
ถึงจะใช้กระสุนที่ทันสมัยที่สุดในขณะนี้มาจัดการกับเครื่องบินที่กำลังทะยานขึ้น ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งไปกว่านั้น คนปกติที่ไหนจะพกกระสุนติดตัวออกมาด้วย
-
เจียงอวิ๋นถานควบคุมหุ่นยนต์รบลงจอด ณ จุดที่ซากเครื่องบินร่วงหล่น ตอนนี้ตัวเครื่องยังลุกไหม้อยู่ รอบ ๆ กระจัดกระจายไปด้วยร่างคนจำนวนมาก