กลุ่มคนเดินทางออกไป หลังจากรวมตัวกับเช่าหนานแล้ว ก็ออกเดินทางทันที
หลังจากที่ปลาประหลาดกลายพันธุ์และจระเข้ทะเลปรากฏตัวขึ้นและพยายามคลานขึ้นฝั่งเมื่อครู่นี้ คนที่ตัดสินใจจะติดตามกลุ่มใหญ่ไปด้วยก็เพิ่มขึ้นอีกจำนวนหนึ่ง
แต่ก็ยังมีคนส่วนน้อยที่ดื้อรั้นมาก ไม่ยอมออกไป
เจียงอวิ๋นถานและพวกก็ไม่คิดจะคาดเดาสาเหตุที่พวกเขาไม่ยอมออกไป
เพราะมันมีอยู่ไม่กี่อย่าง หนึ่งคือพวกเขาชอบที่นี่มากจริง ๆ มีความทรงจำมากมายที่นี่ และยังมีความหวังที่จะอยู่รอดต่อไปได้ จึงไม่อยากจากไป สองคืออยากใช้ข้ออ้างที่ไม่อยากไป เรียกร้องผลประโยชน์แล้วค่อยไป
เรื่องแบบนี้ พวกเขาไม่ใช่ไม่เคยเห็น
เมื่อทุกคนจัดเตรียมพร้อม ออกเดินทางได้ ก็เป็นเวลาประมาณบ่ายสามโมงครึ่งแล้ว
ยังดีที่ช้ากว่าเวลาที่กำหนดไว้แค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
พวกเขาไม่สนใจคนที่เหลืออีกต่อไป ขับรถออกไป
คนที่เหลืออึ้งไปหมด ในใจคิดอยากจะวิ่งตามไป แต่เท้ากลับยกไม่ขึ้น ความผิดหวังและความตกใจสับสนปนเปอยู่ในหัว
พวกเขาทิ้งพวกเขาไปจริง ๆ งั้นเหรอ?
เช่าหนานเห็นว่าคนที่เดิมทีบอกว่าไม่ยอมไปด้วยกัน แอบเข้าร่วมขบวนผู้ที่ออกเดินทางไปเงียบ ๆ เขากดขมับตัวเอง ทำเป็นมองไม่เห็น
คนพวกนี้คงเห็นพวกสัตว์กลายพันธุ์ขนาดยักษ์นั่นแล้วถึงเปลี่ยนใจ
คนส่วนใหญ่จะออกไปกันหมด เหลือพวกเขาแค่หยิบมือ ถ้าจะอยู่ต่อ ก็ไม่พอมันยัดไส้ท้องสัตว์กลายพันธุ์ขนาดยักษ์พวกนั้นด้วยซ้ำ