เจียงอวี้เฟิงพูดต่อ “การจับหมูป่ากับขุดผลึกใช้เวลามากหน่อย พวกฐานที่มั่นชั่วกั่วก็หวังจะได้เวลาอีกสองวันเก็บข้าวของ ก็เลยล่าช้ามาสองวัน”
เฉียวเฉิงหมิงเสริมอยู่ข้าง ๆ “น้องสาว เธอกับศิษย์พี่คงเป็นห่วงพวกเราใช่ไหมถึงได้ออกมา วางใจเถอะ ปืนเลเซอร์เธอก็ทิ้งไว้ให้พวกเราแล้ว จะมีเรื่องอะไรได้? ถ้าขนาดนี้ยังเกิดเรื่องได้ พวกเราก็ไร้น้ำยาเกินไปแล้ว”
“อีกอย่าง ทุกวันนี้พวกเราไม่มีโอกาสได้ใช้ปืนเลเซอร์เลยนะ รู้สึกเหมือนว่าตอนนี้ซอมบี้พาลรู้จักหลบพวกเราเยอะแล้ว”
เจียงอวิ๋นถานยิ้ม “พวกนายไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว”
อวี้เค่อพลันเอ่ยขึ้น “ไม่ใช่แค่น้องกับพี่เฉิ่นหรอกนะที่ออกมาตามหาพวกนาย ข้ากับรั่วสุ่ยก็อยู่ด้วย พวกเราล้วนเป็นห่วงพวกนายมากเลยนะ”
เฉียวเฉิงหมิง “ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกเจ้าก็อยู่ด้วย พวกเราเป็นเพื่อนร่วมทีมกัน พวกเจ้าจะไม่ไปได้ยังไง”
อวี้เค่อฮึเบา “ก็ใช่น่ะสิ”
เสิ่นเฮ่อกุยถาม “พวกนายเดินทางถึงไหนแล้ว”
เจียงอวี้เฟิงตอบ “เพิ่งผ่านเขตบริการที่ใกล้เมืองหลวงที่สุด เตรียมเข้าเมืองหลวงแล้ว พวกเรามาเส้นทางเดียวกับที่มาคราวก่อน”
“ดี พวกเราเตรียมไปสมทบพวกนาย” เสิ่นเฮ่อกุยเสียงทุ้ม
เวลาผ่านไปสองสามนาที เจียงอวิ๋นถานและพวกก็สมทบกับกลุ่มเจียงอวี้เฟิงสำเร็จ ขบวนเดินทางจึงหยุดพักผ่อนสักครึ่งชั่วโมง พลางกินมื้อเที่ยง