เจียงอวิ๋นถาน เสิ่นเฮ่อกุย และเสิ่นชิงซาน มาถึงที่ตั้งของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์
ตอนนี้ต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์สูงขึ้นกว่าครั้งก่อนที่พวกเขามาเห็นอีก ทอดสายตามองไปคราวนี้ สูงราวแปดเมตร หากสูงกว่านี้อีกนิด คงทะลุหลังคา
รูปลักษณ์ของต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ก็เปลี่ยนไปมาก เปลือกไม้สีทองอ่อนไร้ร่องรอยขรุขระ สัมผัสแล้วเรียบลื่น ประหนึ่งลูบไล้แผ่นหยกชั้นดี
ลำต้นตั้งตรง เงยหน้ามอง ยอดไม้มีกิ่งหลักเพียงเก้ากิ่ง แผ่ออกเป็นทรงร่มสู่ฟากฟ้า ทว่าบนกิ่งหลักกลับไร้กิ่งก้านเล็ก ๆ แตกแขนง เมื่อเห็นแล้วทำให้นึกถึงคำว่า “เก้าคืนรวมเป็นหนึ่ง” ได้ในทันที
ยิ่งกว่านั้น ใบไม้ของมันดูมีชีวิตชีวากว่าคราวก่อน แค่เพียงมองครั้งเดียวก็รู้สึกได้ถึงความสดชื่นเบิกบานใจ
เสิ่นชิงซานอุทานว่า “ครั้งแรกที่เราเห็นต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ สภาพมันก็เป็นเช่นนี้แหละ เพียงแต่ขนาดไม่โตเท่าตอนนี้ กิ่งก้านใบยังไม่แตกชัดเจนเท่านี้”
เจียงอวิ๋นถานถามว่า “ผลึกห้าธาตุที่เอามาก่อนหน้านี้ ให้มันใช้หมดแล้วหรือ?”
“อืม” หวังหวยชวนใช้พลังพิเศษธาตุดินแหวกดินรอบรากต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ขึ้นตื้น ๆ ชั้นหนึ่ง “ผลึกห้าธาตุรวมพันก้อน วางไว้ตรงนี้ให้มันทั้งหมด ตอนนี้ไม่มีผลึกห้าธาตุเหลือแม้แต่ก้อนเดียว คงถูกต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ดูดซับไปหมดแล้ว”
เจียงอวิ๋นถานเงยหน้ามองต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ น้ำเสียงสดใส “เช่นนั้นก็คงหายดีจากความเสียหายก่อนหน้านี้แล้ว”