สถานที่แถวนี้ต้องปิดกั้นชั่วคราว ทั้งยังมีธุระต้องทำอีก เจียงอวิ๋นถานและเสิ่นเฮ่อกุยจึงไม่อยู่สำรวจต่อ
เมื่อถึงบ้าน ท่านอาเฉิ่นกำลังตกปลาอยู่ริมสระ
ตั้งแต่รู้ว่าสระในบ้านเชื่อมกับน้ำใต้ดิน พวกเขาก็ติดกล้องวงจรปิดไว้ข้างสระ กลัวว่าจะมีอะไรโผล่มาโดยไม่รู้ตัว
แต่โชคดี นอกจากปลาจินเซียนปาแล้ว ก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์อื่นอีก
ท่านอาเฉิ่นจึงได้ใช้เวลาว่างมาสนุกกับการตกปลา บางทีก็ส่งปลาไปให้เพื่อนสองสามตัว
ท่านอาเฉิ่นถามว่า “ได้ยินว่าสวนพฤกษศาสตร์เกิดเรื่อง เรื่องเป็นยังไง”
เสิ่นเฮ่อกุยจึงเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังสั้นๆ
ท่านอาเฉิ่นตอบ “อย่างนี้นี่เอง แต่พืชกลายพันธุ์พวกนั้นที่อยู่ในสวน พวกมันอยู่ตรงนั้นต่อไปก็ดีแล้ว”
“ก่อนโลกวันสิ้นโลก พวกมันก็เติบโตอยู่ที่นั่น หลังโลกวันสิ้นโลก ถ้าพวกมันยังอยู่ที่นั่นได้ ก็อย่างน้อยทำให้ทุกคนได้เห็นภาพในอดีต” ท่านอาเฉิ่นนึกถึงต้นแปะก๊วยอายุร้อยปี แล้วถอนหายใจ
เจียงอวิ๋นถานพยักหน้า “อืม ต้นไม้กลายพันธุ์พวกนั้นอาจช่วยฟอกอากาศได้ก็ได้ พอฐานที่มั่นจัดการช่วงนี้เสร็จ จะให้ฐานที่มั่นการทดลองไปเก็บตัวอย่างมาตรวจดูหน่อยว่าในนั้นมีคุณสมบัติคล้ายกับบัวกลายพันธุ์ที่ฟอกน้ำได้ไหม”
“มีเหตุผล” ท่านอาเฉิ่นชมเหมือนเคย “อวิ๋นถานของเราคิดการณ์ไกลจริงๆ”
เจียงอวิ๋นถานยิ้ม ชี้ไปที่เถาอีกาดำที่พันอยู่บนตัวเสี่ยวจื่อ “จริงสิ นี่คือเพื่อนใหม่ของฉัน เถาอีกาดำ”