ญาติพี่น้องตระกูลเจียงตามหาเธอ?
เจียงอวิ๋นถานได้ยินข่าวนี้ รู้สึกเหมือนกับว่าผ่านมาเนิ่นนานราวกับคนละภพชาติ
สมัยเด็ก หลังจากพ่อแม่หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย พวกเขาต่างก็อยากจะได้สิทธิ์ในการดูแลเธอ ก็เพื่อทรัพย์สินที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้เธอนั่นเอง
จะว่าไปแล้ว หากจะหาคนที่ดีด้วยใจจริงนั้น แทบจะไม่มีเลย แต่หากคิดดูก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ถ้าไม่มีผลประโยชน์ตอบแทน ก็คงมีน้อยคนนักที่จะเต็มใจรับเลี้ยงเด็กที่ไม่ใช่สายเลือดแท้ ๆ ของตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนั้นเธอก็ยังจำความได้แล้ว
ถึงแม้ว่าจะมีญาติผู้ใหญ่สักหนึ่งหรือสองคนที่หวังดีกับเธออย่างจริงใจ แต่ครอบครัวเล็ก ๆ ของพวกเขาก็ไม่ใช่ทุกคนที่จะยินดีต้อนรับเธอ
ตอนที่คนพวกนี้กำลังแย่งชิงสิทธิ์การดูแลเธอ พวกเขาไม่แม้แต่จะปิดบัง ต่อหน้าเธอก็พูดสิ่งที่ตัวเองต้องการออกมาอย่างเปิดเผย บ้างก็อยากได้ร้านค้า บ้างก็อยากได้ของสะสม บ้างก็อยากได้บ้าน หรือถึงขั้นบอกว่าจะย้ายเข้ามาอยู่ด้วย ดูแลเธอ
ในตอนนั้น ด้วยความที่ท่านอาเฉิ่นและคนอื่นคอยช่วยดูแลเธออยู่ ถึงแม้พวกคนพวกนั้นจะปากหวานว่ามาดูแลเธอ แต่กลับกล้าที่จะเสนอเงื่อนไขพวกนี้ต่อหน้าท่านอาเฉิ่น
ไม่รู้ว่าคิดว่ามีญาติเป็นใบเบิกทางเลยทำอะไรก็ได้ตามชอบใจ หรือว่าโง่จริง ๆ กันแน่ หรือไม่อย่างนั้นก็ไม่เห็นเด็กวัยสิบกว่าอย่างเธออยู่ในสายตา
เสิ่นเฮ่อกุยอ่านสีหน้าและแววตาของเธอในตอนนั้นออกว่าเต็มไปด้วยความหงุดหงิดและไม่สบายใจ จึงถามเธอว่าเต็มใจจะไปอยู่กับญาติคนไหนไหม เธอปฏิเสธ
เธอบอกว่าพ่อแม่ได้ทิ้งบ้านไว้ให้หนึ่งหลัง ทิ้งพี่เลี้ยงเด็กและคนขับรถไว้ให้ ตัวเธอเองคนเดียวก็อยู่ได้ ไม่จำเป็นต้องพึ่งพาพวกเขา