เสิ่นเฮ่อกุยมองด้วยความสงสาร "เดี๋ยวกลับไปแล้ว ผมจะไปส่งคุณพักผ่อนก่อน ให้พ่อกับพวกเขาจัดการต่อก็พอ"
"รู้สึกดีขึ้นบ้างไหม"
เจียงอวิ๋นถานพอปล่อยใจให้ผ่อนคลาย ก็รู้สึกปวดหัวตุบ ๆ ไม่ทันได้ยินว่าเขาพูดอะไร ตอบรับแค่ "อืม"
จากนั้นก็พิงตัวกับเสิ่นเฮ่อกุย หลับตาลงเล็กน้อย
พวกเขามาถึงหน้าฐานที่มั่น ท่านอาเฉิ่นกับคนอื่น ๆ ก็รออยู่หน้าฐานแล้ว กำลังจัดการงานส่งมอบอย่างเป็นระบบ
เจียงอวิ๋นถานเห็นภาพนี้ก็ไม่แปลกใจ
เธอจงใจรอจนใกล้ฐานที่มั่นถึงลงจากหุ่นยนต์รบ ก็เพื่อให้ทุกคนรู้ว่าพวกเขากลับมาแล้ว จะได้เตรียมงานบางอย่าง
รถจอดหน้าประตูฐานที่มั่น เจียงอวิ๋นถานกับเสิ่นเฮ่อกุยลงจากรถพร้อมกัน เพียงแต่เธอดูอิดโรย ท่าทางไม่ค่อยสบาย
เสิ่นชิงซานสังเกตเห็นอาการของเธอในทันที ถามว่า "อวิ๋นถานเป็นอะไรไป"
ยังไม่ทันที่เธอจะตอบ เสิ่นเฮ่อกุยก็อธิบาย "อวิ๋นถานขับหุ่นยนต์รบ บนฟ้าทั้งวันทั้งคืน คาดว่าพลังจิตใช้มากเกินไป"
"ไม่เป็นไร ฉันยังไหว แค่ปวดหัวนิดหน่อย อย่างอื่นไม่มีอะไร" เจียงอวิ๋นถานพูดเบา ๆ
เสิ่นชิงซานมองเสิ่นเฮ่อกุยแวบหนึ่ง
เสิ่นเฮ่อกุยรีบบอก "พวกเราเพิ่งไปได้ไม่นาน สึนามิก็ตามมา ได้แต่วิ่งหนีเอาตัวรอด ระหว่างทางไม่มีทางหยุดพัก"
ไม่ต้องรอให้พ่อเอ่ยปาก เขาก็รู้ว่าพ่อจะถามอะไรต่อ