ภายใต้พลังทำลายล้างอันเบ็ดเสร็จ การต่อสู้ครั้งนี้กลับกลายเป็นเรื่องง่ายดาย
หลังจากยิงปืนเลเซอร์ออกไปได้ราวสามสิบวินาที เจียงอวิ๋นถานก็สัมผัสได้ว่าพลังจิตหลายเส้นที่คืบคลานเข้ามาในสมองของเธอว่างเปล่าไปแล้ว
เสิ่นเฮ่อกุยและหวังหย่วนโจวก็รู้สึกเช่นเดียวกัน
พอดีเมิ่งเหยียนซินกับโหลวฉียเหวียนยืนอยู่ใกล้กัน ทั้งสองมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ก่อนจะตระหนักว่าเพื่อนรักของพวกตนได้กลายเป็นผู้แข็งแกร่งไปแล้ว
โหลวฉียเหวียนเอ่ยปากเก้อเขิน “ก่อนหน้านี้ฉันยังว่านางไปแตะอะไรไม่ดีแปลก ๆ มา เหตุใดผ่านไปไม่กี่ปีถึงเก่งขึ้นได้ขนาดนี้”
เมิ่งเหยียนซินก็พูดบ้าง “ยังดีที่คนผู้นั้นไม่มีพลังต่อสู้สูงส่งนัก”
นางกลัวถูกต่อย
เมิ่งกุยเหนียนมองเจียงอวิ๋นถานที่เปล่งประกายอยู่ไกลโพ้น แล้วยิ้มเงียบ ๆ
สมกับที่เคยเป็นคนที่ไม่กล้าเข้าใกล้ แม้ภายหลังก็ไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิด แม้ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นบ้าง แต่นางยังคงสง่างามเบิกบาน ผ่าเผยเปี่ยมเสน่ห์ดังเช่นทุกวันนี้ ใครเห็นก็พลอยยินดีกับนาง
-
ไม่ใช่เพียงเมิ่งเหยียนซินกับพวกที่ตกตะลึง แม้แต่อวี้เค่อก็เช่นกัน
ก่อนหน้านี้ระหว่างทางกลับเมืองหลวง พวกเขาพบกระบี่เลเซอร์และนำวัสดุเกี่ยวกับเลเซอร์กลับมาไม่น้อย จึงรู้ว่าสถาบันวิจัยกำลังเร่งพัฒนาปืนเลเซอร์อยู่
แต่ปืนเลเซอร์ถูกสร้างเสร็จเร็วเพียงนี้เชียวหรือ
ทุกคนสงสัยใคร่รู้ แต่ก็เก็บงำแรงปรารถนาจะรู้ความจริงเอาไว้ เพราะซอมบี้ยังอยู่ตรงหน้า
เจียงอวิ๋นถานใช้ปืนเลเซอร์จัดการซอมบี้ตัวนำไป ผลลัพธ์จึงไร้ข้อกังขา