สภาพแบบนี้ ดูยังไงก็เหมือนล้มละลายแล้วไร้บ้านกลับ
เจียงอวิ๋นถานสงสัยมาก จึงถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้น
“พี่ พี่สาวของผม ยานอวกาศของผมเกิดปัญหา หมุนติ้วหลอมฟ้าดินไปหมด ลืมตาขึ้นมาอีกที ผมก็พลัดหลงมาบนดาวร้างแล้ว”
“ที่แย่ที่สุดคือ สมองกลแสงของผมติดต่อกับโลกภายนอกไม่ได้ แม้แต่สัญญาณจากยานก็ส่งไม่ออก ถ้าไม่มีใครพบว่าผมอยู่ที่นี่ เกรงว่าผมคงต้องตายบนดาวร้างนี่แน่”
เกรอีวินพูดอย่างอ่อนแรง พลางชี้ไปที่สัตว์ร้ายไม่ไกลนัก “เห็นพวกสัตว์ร้ายที่ต่อสู้ดุเดือดนั่นไหม? จริงๆ แล้วพวกมันไม่ใช่สัตว์ร้าย แต่เป็นมนุษย์ที่กลายร่างเป็นสัตว์เพราะทะเลจิตพังทลาย”
“พวกมันมีพลังต่อสู้สูงลิ่ว เคยทำคุณูปการโดดเด่นให้จักรวรรดิ์ จักรวรรดิ์ไม่อยากฆ่าพวกมัน จึงจำต้องส่งพวกมันมายังดาวร้าง เพื่อให้พวกมันใช้ชีวิตต่อไปในอีกรูปแบบหนึ่ง ขณะเดียวกันก็หวังว่าพวกมันจะฟื้นคืนสติ”
“ตอนที่ผมเพิ่งตกลงมา พวกมันไม่ได้สงบเหมือนตอนนี้หรอกนะ แค่คนกลายสัตว์สองตัวมาเจอกัน ก็สู้กันแล้ว”
เจียงอวิ๋นถานมองสัตว์ร้ายที่ไล่ล่ากันอย่างบ้าคลั่ง แล้วก็มองพวกสัตว์ร้ายที่ถึงไม่มีใครอยู่ตรงหน้า ก็ยังกระวนกระวายดุร้ายได้
สงบเนี่ยนะ?
สองคำนี้ เอาเรื่องจริงหรือเปล่า?
เจียงอวิ๋นถานอดไม่ได้ที่จะพูดว่า “สภาพพวกมันขนาดนี้ถือว่าสงบแล้วเหรอ?”
เกรอีวินหันกลับไปมองแวบหนึ่ง แล้วถอนหายใจลึกๆ “เฮ้อ เตรียมตัวเริ่มกันอีกแล้ว”