[นี่เจ้ายังคิดถึงแต่เรื่องกินอีกหรือ] ระบบแม่ยิ่งพูดไม่ออกเข้าไปอีก มันไม่เคยเห็นระบบที่ชอบกินอะไรขนาดนี้มาก่อน
จินเป่าทำเหมือนไม่เห็นสายตาที่ผิดหวังในตัวมัน แล้วพูดต่อว่า [ก็อร่อยจริง ๆ นี่ เจ้าไม่ลองชิมหน่อยหรือ]
มันพูดพลางแกะเกาลัดคั่วน้ำตาลลูกหนึ่งส่งให้ระบบแม่ [ระบบแม่ ถ้าเจ้าไม่อยากให้ข้าเปิดเผยข้อมูลบางอย่าง ก็ปิดกั้นข้าไปเลยสิ รอพวกเราอัปเกรดเมื่อไร เจ้าค่อยปลดล็อกให้พวกเรา]
ระบบแม่: ... นี่มันใช่ที่ข้าไม่อยากหรือ
ความจริงก็คือ พวกมันเคยล็อกแล้ว ต่อให้มันพยายามลบข้อมูลบางส่วนทิ้งอย่างเต็มที่แล้ว แต่ความจำอันทรงพลังของระบบนั้นไม่อาจตั้งข้อสงสัยได้ ดังนั้นจึงยังมีหลงเหลืออยู่บ้าง
หากจะลบให้สะอาดหมดจดกว่านี้ สีพื้นเฉพาะตัวของระบบที่เป็นของจินเป่าก็จะถูกลบตามไปด้วย
สีพื้นของระบบนั้นจะเป็นเช่นไร เปลี่ยนแปลงเติบโตไปพร้อมกับโฮสต์ หากลบมันทิ้งไป จินเป่าก็จะไม่ใช่จินเป่าอีกต่อไป
และในตอนนั้น มันก็เอาชีวิตแทบแลกเพื่อส่งข่าวให้เจียงอวิ๋นถาน ถึงแม้เนื้อหาจะคลาดเคลื่อนไปบ้าง แต่ก็ยังให้ข้อมูลบางอย่างไป
เพราะข้อมูลมีความคลาดเคลื่อนนี่แหละ มันถึงได้แกล้งหลับหูหลับตาปล่อยไป สำหรับระบบการค้าข้ามมิติอย่างพวกมันแล้ว แต่ละมิติสามารถรักษาเสถียรภาพไว้ได้ ผลลัพธ์ที่ได้ถึงจะยิ่งใหญ่ที่สุด
ระบบแม่มองดูมันแล้วถอนหายใจยาว [เจ้าก็พูดออกไปหมดแล้ว ตอนนี้จะปิดกั้นเจ้ามีประโยชน์อะไร]
จินเป่ารีบแก้คำพูดมันทันที [เป่าไม่ได้พูดออกไปนะ ทุกอย่างเจ้านายเราเดาเองทั้งนั้น แถมคำถามที่ตอบไม่ได้ ข้าก็ไม่ได้ตอบนางเลย]