หลินเซวียนรู้สึกเหนื่อย ไม่ใช่แค่เหนื่อยจากการฆ่าซอมบี้ แต่ใจก็เหนื่อยด้วย
ก่อนโลกวันสิ้นโลกจะมาเยือน เขาก็สู้เสิ่นเฮ่อกุยไม่ได้อยู่แล้ว พอโลกวันสิ้นโลกมาถึง เห็นเสิ่นเฮ่อกุยมีไข้สูง อาจกลายเป็นซอมบี้ เขายังแอบดีใจอยู่บ้าง แต่ไม่คิดว่าเสิ่นเฮ่อกุยจะปลุกพลังพิเศษขึ้นมา และยังฟันซอมบี้ที่แข็งแกร่งขนาดนั้นได้
ตอนออกไปรวบรวมเสบียงข้างนอก ยังหาปืนได้อีก ทำไมเรื่องดี ๆ ถึงตกอยู่กับเขาหมดเลย
ดังนั้น เมื่อได้ยินหลินทิงเสวี่ยพูดอย่างนั้น เขาก็เลยพูดว่า “คุณก็บอกเองว่าอ่านมาจากนิยาย แล้วมันจะเป็นจริงได้ยังไง”
แต่หลินทิงเสวี่ยเหมือนจะไม่ได้ยินคำพูดของเขา เธอเดินตรงไปที่ซอมบี้พละกำลังมหาศาล แล้วนั่งยอง ๆ ลง หยิบมีดสั้นออกมาแทงไปที่หว่างคิ้วของซอมบี้
เจียงอวิ๋นถานมองดูท่าทางที่ชำนาญกระทั่งหาตำแหน่งได้อย่างแม่นยำของเธอ ก็รู้สึกว่าการคาดเดาในใจของตัวเองนั้นยิ่งแน่ชัดขึ้นเรื่อย ๆ
เสิ่นเฮ่อกุยและอวี้เค่อกับพวกเองก็กำลังมองดูการกระทำของหลินทิงเสวี่ยอยู่เช่นกัน
หลินเซวียนกำลังจะเดินเข้าไป บอกเธอว่าไม่ต้องเสียแรงแล้ว แต่ก็ได้ยินเสียงตื่นเต้นดีใจของหลินทิงเสวี่ย “ฉันเจอแล้ว”
ในวินาทีต่อมา หลินทิงเสวี่ยใช้พลังพิเศษธาตุไม้แปรเปลี่ยนเป็นเถาวัลย์เส้นหนึ่งงัดเอาผลึกขุ่นขนาดเม็ดถั่วเหลืองออกมา
ทุกคนค่อนข้างประหลาดใจ ส่วนเจียงอวิ๋นถานก็จับจ้องไปที่ใบหน้าของหลินทิงเสวี่ยด้วยแววตาสำรวจอย่างเงียบ ๆ
“มีจริง ๆ ด้วย” อวี้เค่อเอ่ยปากชม “นิยายอะไรนะ ขอยืมอ่านหน่อยได้ไหม”