ยามค่ำคืนมักเป็นช่วงเวลาที่ทรมานใจที่สุด ในเมื่อซูเถียนเป็นฝ่ายชวนต้วนจิงลั่วมากินข้าวที่บ้านเช่าซึ่งเธอกับโจวเจินอินอยู่ด้วยกัน หากเขาอยากฉวยโอกาสค้างคืนต่อ ก็เป็นเรื่องง่ายดายเหลือเกิน
มื้อค่ำแสนอบอุ่นจบลง ไออุ่นในห้องค่อย ๆ จางหาย ซูเถียนกำลังจะไล่ให้เขากลับบ้าน ทว่าต้วนจิงลั่วกลับเริ่มหาข้ออ้าง ยื้อเวลาไปทีละนิด
เขาเก็บชามตะเกียบบนโต๊ะ น้ำเสียงอ่อนโยนชวนให้ใจละลาย “เถียนเถียน ฉันล้างจานก่อนแล้วค่อยกลับนะ”
เขาล้างจานชามทุกใบอย่างรวดเร็ว จนเคาน์เตอร์สะอาดเอี่ยม แต่ก็ยังไม่ยอมกลับ หันไปมองหญิงสาวข้างกาย แววตาฉายความเจ้าเล่ห์จาง ๆ “เถียนเถียน ฉันปอกผลไม้ให้ก่อนแล้วค่อยกลับนะ”
คมมีดกรีดผ่านอย่างคล่องแคล่ว เนื้อผลไม้หวานฉ่ำ ผลไม้สดที่หั่นจัดใส่จานเรียบร้อยงดงาม
กว่าซูเถียนจะค่อย ๆ กินผลไม้จนหมด ราตรีก็โรยตัวลงอย่างสมบูรณ์แล้ว ทั้งตึกเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงลมค่ำแผ่วเบานอกหน้าต่าง
เธอกำลังจะเอ่ยปากเร่งเขา ต้วนจิงลั่วก็โน้มตัวเข้ามาใกล้อีกครั้ง ลมหายใจแผ่วเบารินรดข้างหู น้ำเสียงเจือแววเอาแต่ใจเต็มที่ “เถียนเถียน รอเธออาบน้ำเสร็จแล้วฉันค่อยกลับ”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เขาก็ฉวยโอกาสอ้างว่าจะช่วยหยิบเสื้อผ้า ส่งของใช้ในห้องน้ำ แล้วตามตื๊อเข้ามาใกล้ หวังจะช่วยเธอทำโน่นทำนี่
ในพื้นที่ปิดมิดชิด บรรยากาศคลุมเครือค่อย ๆ ทวีความรุนแรง จนสถานการณ์ยากจะควบคุม และท้ายที่สุดก็เกิดเรื่องเกินเลยขึ้นอย่างไม่ผิดคาด
ซูเถียนได้แต่จนใจ ยกมือขึ้นดันไหล่เขาอย่างอ่อนแรง แรงผลักนุ่มนิ่มไร้เรี่ยวแรง ไม่ได้ช่วยข่มขู่เขาเลยสักนิด เธอแค่อยากผลักผู้ชายที่เอาแต่เล่นแง่ไม่ยอมกลับคนนี้ออกไป ให้เขากลับบ้านตัวเองดี ๆ